Ε' ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: Κάλεσμα στη μαθητική κινητοποίηση, Δευτ. 4/11, 12μ, άγ. Βενιζέλου

Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης                               31-10-2019
Προξένου Κορομηλά 51
e.elme.thess@gmail.com

Το ΔΣ της Ε΄ ΕΛΜΕ καλεί τους συναδέλφους να συμμετέχουν στην κινητοποίηση των μαθητών για τα προβλήματα στην εκπαίδευση τη Δευτέρα 4 Δεκέμβρη 2019 στις 12.00΄ στο Άγαλμα Βενιζέλου.

Για τη συμμετοχή στη συγκέντρωση κηρύσσει διευκολυντική στάση  εργασίας από τις 11πμ έως τις 14μμ.

Α΄, Γ΄, Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: Σχετικά με τη διαμαρτυρία και κατάληψη της Περ. Δ/νσης Εκπ/σης Κ. Μακ για τα "ολιγομελή" τμήματα. Νέα συγκέντρωση. Δευτ. 21/10, 2μμ

Α΄, Γ΄, Ε΄ ΕΛΜΕ-Θ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 2μμ

Οι  Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄ και Ε’  ΕΛΜΕ, πραγματοποίησαν σήμερα, για άλλη μια φορά, παράσταση διαμαρτυρίας στον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης με αίτημα την έγκριση ολιγομελών τμημάτων Προσανατολισμού  στη Γ' τάξη  και Β΄τάξη των ΓΕΛ Θεσ\νίκης, καθώς δεκάδες μαθητές αυτών των σχολείων  βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας και αβεβαιότητας!

Στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας αυτή τη στιγμή υπάρχουν 41 τμήματα Ο.Π. που αναμένουν έγκριση για τη λειτουργία τους. Απ’ αυτά, 29 σε σχολεία της Δυτικής Θες\νίκης και …

στην Ανατολική. Τα περισσότερα βρίσκονται σε σχολεία απομακρυσμένων περιοχών , και αν δεν προχωρήσει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ το υπουργείο στην έγκρισή τους, τινάζεται στον αέρα όλη η Γ΄τάξη και υπονομεύεται η λειτουργία των σχολείων. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το ΓΕΛ Αδένδρου, Καλοχωρίου, καθώς και Αγ. Γεωργίου (Ασπροβάλτα), Μαδύτου, Σταυρού, Καλλινδοίων, Κολχικού, Σοχού, 2ο ΓΕΛ Κουφαλίων (Β΄και Γ΄τάξη), αλλά και το  4^ου  ΓΕΛ Θεσσαλονίκης καθώς και το  Διαπολιτισμικό ΓΕΛ. 

Στην παράσταση συγκεντρώθηκαν εκπρόσωποι των Δ.Σ. της Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄ και Ε’  ΕΛΜΕ, πλήθος μαθητών με τους γονείς τους από τα παραπάνω σχολεία, οι Διευθυντές και οι καθηγητές των  σχολείων καθώς και ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων Κεντρικής Μακεδονίας για να διαμαρτυρηθούν για τον εμπαιγμό του Υπουργείου που ολιγωρεί στην συμπληρωματική έγκριση των ολιγομελών τμημάτων ενώ έχουμε φτάσει ήδη στα μέσα του Οκτώβρη!!

 Απαιτήσαμε από τον περιφερειακό διευθυντή εκπαίδευσης να επικοινωνήσει εκείνη τη στιγμή με το υπουργείο και να ζητήσει την άμεση έγκριση των τμημάτων. Ο ίδιος , δηλώνοντας την κατανόηση του , δεν προχώρησε σε καμία δέσμευση παρά μόνο πως θα προτείνει την άμεση έγκριση όσων τμημάτων δε χρειάζονται επιπλέον προσωπικό!

Γ'-Ε' ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: προβολή ντοκιμαντέρ "Στρ. Παύλου Μελά: Ένα στρατόπεδο... ιστορία"

Γ΄- Ε΄ΕΛΜΕ-Θ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ –ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

"ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ: ΕΝΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ...ΙΣΤΟΡΙΑ"

του 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ & 6ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ, 17-10, 7μ.μ.

ΣΤO ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ «ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ»

“Οι λαοί που δε διδάσκονται από το παρελθόν τους

είναι καταδικασμένοι να το ξαναζήσουν”.

 

Τέτοιες μέρες, 79 χρόνια, πριν το θηρίο του Φασισμού κυριαρχούσε παντοδύναμο στην Ευρώπη.

Είχε επιβληθεί η «σιδερένια φτέρνα» της νέας τάξης. Όμως, ο ελληνικός λαός- στην συντριπτική του πλειοψηφία,, που υπέφερε και πριν τον πόλεμο από την κυριαρχία των ντόπιων δυναστών και τους δικτάτορες, όπως ο Μεταξάς, αναμετρώντας το έχει του, έλαβε την απόφαση να βγει έξω σε δρόμους και σε πλατείες …  

Οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι πολέμησαν τους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, γράφοντας το έπος της Εθνικής Αντίστασης,  με οδηγό τους το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, με τον πρωτοπόρο ρόλο των κομμουνιστών. Τσάκισαν το μύθο του αήττητου φασισμού, έκαναν πέρα τη μοιρολατρία, δεν αποδέχτηκαν την κανονικότητα  και το ρεαλισμό της υποταγής, με βαρύ φόρο αίματος απέδειξαν πως οι αγωνιζόμενοι λαοί είναι η μόνη Υπερδύναμη, που μπορεί να νικήσει και να ανατρέψει  την «παντοκρατορία» των  κρατούντων, αρκεί να πιστέψουν στη δύναμή τους.

Αυτές τις μέρες  επιλέξαμε να προβάλουμε το ντοκιμαντέρ  των συναδέλφων και των μαθητών μας , "ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ: Ένα στρατόπεδο...ιστορία".

Ως ελάχιστο φόρο τιμής στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά.

Ως συμβολή στη μάχη ενάντια στην ιστορική λήθη, τη διαστρέβλωση, την αποσιώπηση..

Ως παράδειγμα  αξιόλογης και δημιουργικής, «μυρμηγκίσιας» δουλειάς των εκπαιδευτικών να ξετυλίξουν το νήμα  από το παρελθόν στο  σήμερα , συμβάλλοντας  στη διαμόρφωση της αντιφασιστικής και αγωνιστικής  συνείδησης των μαθητών μας.

«Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά» 

(Μ.Αναγνωστάκης)

Το στρατόπεδο Παύλου Μελά αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας. Αποτύπωσε με μελανά χρώματα τη συλλογική μνήμη της πόλης την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, όταν επιτάσσεται και χρησιμοποιείται από τους κατακτητές ως τόπος φυλάκισης, βασανιστηρίων και μαζικών εκτελέσεων εκατοντάδων αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης. Αποκαλούμενο και ως  «δεξαμενή αίματος» , αποτελεί τόπο μαρτυρίου της Θεσσαλονίκης.

Τουλάχιστον χίλιοι αγωνιστές έχει ταυτοποιηθεί ότι πέρασαν ως κρατούμενοι. 700 με  800εκτελέστηκαν στην τούμπα απέναντι από το οθωμανικό τέμενος, στη σημερινή οδό Πεσόντων Ηρώων, ενώ ομαδικά εκτελέστηκαν άλλοι 101, οι περισσότεροι κρατούμενοι  στο στρατόπεδο στις 6 Ιουνίου 1944,  στα Διαβατά Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη από τις ομαδικές εκτελέσεις που οργάνωσαν οι Γερμανοί στη Θεσσαλονίκη και μία από τις μεγαλύτερες σε όλη την κατεχόμενη τότε από τους Ναζί Ελλάδα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο πλευρό των απεργών εκπαιδευτικών ενάντια στο νομοσχέδιο Γαβρόγλου-ΣΥΡΙΖΑ για το «νέο λύκειο»

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την 24ωρη απεργία της ΟΛΜΕ στις 12 Απρίλη ενάντια στο νομοσχέδιο Γαβρόγλου και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για το «νέο λύκειο».

Το νομοσχέδιο ουσιαστικά καταργεί τη Γ΄ Λυκείου και τη μετατρέπει σε μια υπερεντατική φροντιστηριακού τύπου διαδικασία, ένα προπαρασκευαστικό έτος για τα ΑΕΙ με διπλές εξετάσεις πανελλαδικού τύπου. Υποβαθμίζει τη γενική παιδεία που περιορίζεται στη νεοελληνική γλώσσα, τα θρησκευτικά –σαν αποτέλεσμα της συναλλαγής με την Εκκλησία- τη φυσική αγωγή και ένα μάθημα επιλογής.

Το νομοσχέδιο έχει σαν βασικό στόχο τη μαζική έξωση των μαθητών από το λύκειο και έχει τη σφραγίδα των κατευθύνσεων της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, αλλά και του ΣΕΒ και του ΙΟΒΕ. Όλα αυτά καταγράφηκαν στα πορίσματα Λιάκου και Γαβρόγλου του που προώθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο δήθεν «εθνικό διάλογο» για την παιδεία.

Στο «νέο λύκειο» του Γαβρόγλου και του ΣΥΡΙΖΑ οι μαθητές, όχι μόνο θα στερούνται της απαραίτητης επιστημονικής γνώσης αλλά και θα αδυνατούν να παρακολουθήσουν και να εμπεδώσουν την αυξημένη ύλη, με αποτέλεσμα να είναι μαθηματικά βέβαιη για του πολλούς η αποτυχία και η πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου.

Αυτή η κατεύθυνση αποτυπώνεται και στο γεγονός ότι σκληραίνουν οι ταξικοί και εξεταστικοί φραγμοί για την απόκτηση του απολυτηρίου, αφού το 40% του βαθμού του απολυτηρίου θα προκύπτει από πανελλαδικού τύπου σε τέσσερα μαθήματα. Οι εξετάσεις αυτές που προβλέπονται σε ομάδες σχολείων, με θέματα εξωτερικά του σχολείου, με επιτηρητές και βαθμολογητές καθηγητές άλλων σχολείων της ομάδας, επαναφέρουν το εξεταστικό σφαγείο που επέβαλλε η «τράπεζα θεμάτων» της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και τότε υπουργού Αρβανιτόπουλου. 

Η ελεύθερη πρόσβαση που τάζει η κυβέρνηση αφορά απλά τα τμήματα χαμηλής ζήτησης που περνούσαν όσοι τα δήλωναν, όσα τμήματα βέβαια επιβιώσουν από τις αναδιαρθρώσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση του Γαβρόγλου.

Παράλληλα βαθαίνει ο διαχωρισμός του διπλού δικτύου μεταξύ ΓΕΛ και ΕΠΑΛ, με επιτάχυνση της διαδικασίας μετατροπής των ΕΠΑΛ σε υποβαθμισμένη κατάρτιση. Η πρόβλεψη της κυβέρνησης για διατήρηση των ενδοσχολικών εξετάσεων για την απόκτηση του απολυτηρίου στα ΕΠΑΛ δεν αποτελεί «κοινωνική ευαισθησία» προς αυτούς τους μαθητές αλλά υποβάθμιση του απολυτηρίου. Η κυβέρνηση διακηρύσσει πως ο νέος τρόπος απόκτησης του απολυτήριου στα ΓΕΛ δίνει αξία και εγκυρότητα στον τίτλο, προκειμένου οι απόφοιτοι «να αναζητήσουν μια θέση στο δημόσιο ή και στον ιδιωτικό τομέα». Ταυτόχρονα, οι μαθητές των ΕΠΑΛ δεν θα μπορούν με το απολυτήριό τους να διεκδικήσουν την εισαγωγή τους σε τμήματα χαμηλής ζήτησης χωρίς πανελλαδικές εξετάσεις. Συνεπώς, το απολυτήριο των ΕΠΑΛ σπρώχνει την πλειοψηφία στη μαθητεία και στα δίχρονα Κέντρα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης εντός των πανεπιστημίων, ενώ μόνο ένα 5% των αποφοίτων θα μπορεί, μέσω πανελλαδικών, να διεκδικήσει μία θέση στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Δεν πρόκειται για μεταρρύθμιση ούτε για «νέο λύκειο», αλλά για ένα νέο εξεταστικό πιο ταξικό και πιο αντιδραστικό. Ουσιαστικά όλα τα αρνητικά στοιχεία του σημερινού λυκείου παγιώνονται, αποθεώνονται και μπαίνουν στο κέντρο της σχολική ζωής. Παράλληλα ανοίγει ο δρόμος για τη μείωση του αριθμού των εκπαιδευτικών, όσο και για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων. Ο ασφυκτικός ελάχιστος αριθμός μαθητών που προβλέπεται για τη συγκρότηση τμημάτων ομάδων προσανατολισμού στα λύκεια θα οδηγήσει μικρά λύκεια σε κατάργηση, αφού δε θα συμπληρώνουν τον απαιτούμενο αριθμό μαθητών για τη συγκρότηση και των τεσσάρων ομάδων προσανατολισμού.

Ήδη το εκπαιδευτικό κίνημα, οι μαθητές, οι φοιτητές, απορρίπτουν το αντιδραστικό νομοσχέδιο. Η 24ωρη απεργία της ΟΛΜΕ είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα για ένα αγωνιστικό μέτωπο ενάντια στο νομοσχέδιο Γαβρόγλου για το νέο λύκειο, αλλά και για ένα έρθει στο προσκήνιο το σύνολο των διεκδικήσεων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και για να ανατραπούν τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα κυβέρνησης, ΕΕ, ΟΟΣΑ, κεφαλαίου.

Να αποσυρθεί άμεσα το νομοσχέδιο Γαβρόγλου για το «Νέο Λύκειο».

·         Να σταματήσει η υπονόμευση των ΕΠΑΛ και της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης (κλείσιμο ολιγομελών τμημάτων, πρόωρος χαρακτηρισμός φοίτησης, μαθητεία).

·         Ριζική αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία προσανατολισμένη στις κοινωνικές ανάγκες. Σχολεία στον τόπο κατοικίας κάθε μαθητή. Μαζικοί διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών. 20 μαθητές ανά τάξη, 15 στην κατεύθυνση, 10 στα εργαστήρια. Δομές ενισχυτικής διδασκαλίας και ειδικής αγωγής αντίστοιχες με τις ανάγκες. Στήριξη της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων μέσα στον πρωινό κύκλο

·         Σχολείο που μορφώνει και απελευθερώνει τη νέα γενιά. Όχι στην τυποποιημένη και αποσπασματική γνώση, την παπαγαλία, τον εγκλωβισμό σε καταρτίσεις και δεξιότητες μιας χρήσης. Όχι στη διάχυση των γνωστικών αντικειμένων και την υποκατάσταση της εκπαιδευτικής διαδικασίας από τυποποιημένες «δράσεις». Όχι στη μαθητεία-φτηνή εργασία.

·         Να μην ανεχθούμε  η μισή ζωή- μισή δουλειά  χωρίς δικαιώματα, να είναι το μέλλον των παιδιών μας.

·         Ενιαίο, δημόσιο, δωρεάν 12χρονο σχολείο με δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή για όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς.

·         Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους. 

Παρεμβάσεις ΔΕ: να υπερασπιστούμε το σχολείο και τη νέα γενιά από το δηλητήριο του εθνικισμού και του φασισμού. Ώρα για πρωτοβουλίες του εκπαιδευτικού κινήματος

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δε θα πεθάνει μόνος του, τσάκισέ τον!

Αυτές τις μέρες τα σχολεία και οι μαθητές μας έχουν μπει στο στόχαστρο εθνικιστικών και ακροδεξιών κύκλων και η εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να σταθεί στο ύψος της.

Ομάδες που δεν κρύβουν το ακροδεξιό τους πρόσωπο, με κάποιους μαθητές, εξωσχολικούς και γονείς προσπαθούν, με χειριστικό τρόπο αλλά και με απειλές, να επιβάλλουν σε διάφορα σχολεία «εθνικιστικές καταλήψεις» μέχρι τις 29/11. Στο πλαίσιο αυτό δρουν ανοιχτά ή συγκαλυμμένα από την εγκληματική Χρυσή Αυγή, φασιστικές ομάδες (όπως η νεοναζιστική ΕΣΑ του γνωστού «Περίανδρου» που έχει καταδικαστεί για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του αγωνιστή φοιτητή τότε Δημ. Κουσουρή και των συντρόφων του, το 1998) , εθνικιστές μέχρι και ακροδεξιοί παράγοντες μέσα και έξω από τη ΝΔ με την σιωπηλή ανοχή της ηγεσίας της.

Όλοι αυτοί χρησιμοποιούν ως πρόσχημα το μακεδονικό, επιδίδονται σε μια πατριδοκαπηλία, με συνθήματα κενά από διεκδικήσεις δικαιωμάτων αλλά γεμάτα μίσος.  Ξιφουλκούν ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά πίστη μέχρι θανάτου σε ΝΑΤΟ-ΗΠΑ και ΕΕ που την επιβάλλουν. Γιατί έτσι ορίζουν τα μεγάλα συμφέροντα που υποστηρίζουν.

Με τρομακτική ευκολία αυτοί οι ακροδεξιοί κύκλοι προσπαθούν να σπείρουν στη νεολαία ακραίες αλυτρωτικές και εθνικιστικές αντιλήψεις και διεκδικήσεις, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορούν να έχουν για τη χώρα και το λαό μας. Αντί για την προώθηση των ιδεών για τη φιλία και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, για τη συνεργασία για το κοινό συμφέρον απέναντι στα γεράκια του ιμπεριαλισμού, του ΝΑΤΟ και των μεγάλων πολυεθνικών μονοπωλίων, καλλιεργούν το μίσος και τον πόλεμο μεταξύ των φτωχών. Ο χειρότερος αποδεδειγμένα εχθρός μας είναι ο εθνικισμός και οι αλυτρωτικές απαιτήσεις, από όποιους κι αν καλλιεργούνται και προωθούνται. Χρέος μας είναι να συνεργαστούμε με τους λαούς όλων των χωρών και να εμποδίσουμε την ανάπτυξη τους.

Επιδιώκεται το ξέπλυμα της ΧΑ ενόψει και των καταιγιστικών εξελίξεων σε βάρος της, στη δίκη της σαν εγκληματικής οργάνωσης. ΝΔ και ακροδεξιά, δημαγωγούν αντιπολιτευτικά. Ποιος μιλάει αλήθεια!  Οι απόντες των κοινωνικών αγώνων σε παιδεία και κοινωνία, οι συκοφάντες των εκπαιδευτικών, οι εχθροί των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος, που απαιτούν σταθερά ΜΑΤ και εισαγγελέα όταν πρόκειται για  μαθητικές και φοιτητικές καταλήψεις για σοβαρά προβλήματα των μαθητών και των σχολείων!

Παρεμβάσεις ΔΕ: Ο Νίκος Τεμπονέρας στέκει πάντα ορθός στους αγώνες μας για Μόρφωση – Δουλειά – Δημοκρατία

Το Δημόσιο σχολείο στο «σφυρί» τότε και τώρα

Ο Νίκος Τεμπονέρας στέκει πάντα ορθός στους αγώνες μας

για Μόρφωση – Δουλειά – Δημοκρατία

Τότε, στα τέλη του 1990 (κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με υπουργό τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, μετέπειτα υπουργό του ΠΑΣΟΚ) ο χώρος της Παιδείας βρισκόταν σε αναβρασμό, εξαιτίας των αντιδραστικών αλλαγών που προωθούσε η κυβέρνηση. Με ένα πολυνομοσχέδιο  ρυθμίζονταν θέματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών, «πειθαρχικού ελέγχου» της εξωσχολικής ζωής κλπ), και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, περικοπές κοινωνικών παροχών σε φοιτητές κ.ά.).

Σήμερα «η επέλαση των βαρβάρων», των κυβερνήσεων της χώρας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) με τους θεσμικούς εκπροσώπους της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας (ΕΕ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ) θέλουν να επιβάλουν την κατάργηση της δημόσιας εκπαίδευσης και παιδείας  ως κοινωνικού αγαθού και ως πανανθρώπινου δικαιώματος. Επιδιώκουν να καταστήσουν την εκπαίδευση αγοραίο εμπόρευμα που θα πουλιέται και θα αγοράζεται στο χρηματιστήριο των οικονομικών αναγκών και συμφερόντων του κεφαλαίου.

Η συρρίκνωση του δημόσιου σχολείου μέσω των συγχωνεύσεων καταργήσεων σχολικών μονάδων και τμημάτων, τάξεων (ΓΕΛ), τομέων και ειδικοτήτων (ΕΠΑΛ), καθώς και της αύξησης του αριθμού μαθητών στα τμήματα έχουν ήδη δημιουργήσει σοβαρό πλήγμα στο δημόσιο σχολείο. Η προσπάθεια υλοποίησης απ’ την σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ των σχεδιασμών της για το «Νέο Σχολείο», με πρώτους σταθμούς την εφαρμογή της Μαθητείας ως βασική μορφή επαγγελματικής κατάρτισης και  του Νέου Λυκείου  που θα αποδομεί τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών του, οδηγεί στη καταβαράθρωση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ για την «αυτόνομη» λειτουργία του δημόσιου σχολείου που θα λειτουργεί με όρους επιχείρησης  και θα αξιολογείται με βάση τις επιδόσεις των μαθητών του, θα ολοκληρώσει την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Τότε, στα τέλη του 1990 αρχές 1991, το 70% των σχολείων βρισκόταν υπό κατάληψη, ενώ καθημερινό φαινόμενο ήταν οι διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Για να καθυποτάξουν αυτό το μεγαλειώδες κίνημα αντίστασης ενεργοποίησαν τις πιο σκοτεινές πρακτικές της εξουσίας, γνωστές άλλωστε από παλιά. Ενεργοποίησαν την προσπάθεια ανακατάληψης των σχολείων μέσω «προθύμων» στην εκπαιδευτική διοικητική ιεραρχία με προφορικές εντολές, αλλά και την ενεργοποίηση ομάδων «αγανακτισμένων» που ούτως ή άλλως υπήρχαν έτοιμες στις πολιτικές οργανώσεις της νεολαίας του τότε κυβερνητικού κόμματος.

Οι εκπαιδευτικοί όχι μόνο δεν ενέδωσαν στις αντιδραστικές προφορικές εντολές, αλλά στάθηκαν στο πλευρό των μαθητών τους. Όταν στην Πάτρα οι «αγανακτισμένοι» τραμπούκοι της τότε ΟΝΝΕΔ των Καλαμπόκα – Σπίνου – Μαραγκού επέδραμαν για την ανακατάληψη του 3^ου Λυκείου Πάτρας βρήκαν απέναντί τους όχι μόνο τους μαθητές αλλά και εκπαιδευτικούς, γονείς και δημοκρατικούς πολίτες. Ο Νίκος Τεμπονέρας,  καθηγητής στο σχολείο, μπροστά απ’ όλους στην υπεράσπιση των μαθητών του και του δημόσιου σχολείου. Ήταν αυτός που δέχθηκε τα δολοφονικά χτυπήματα της συμμορίας των τραμπούκων.

Υποταγή και φθηνή εργασία είναι η μαθητεία

Οι επιχειρήσεις στα σχολεία

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

Ξεκίνησε με απόφαση του υπουργείου Παιδείας η λειτουργία του τέταρτου έτους μαθητείας των ΕΠΑΛ. Η απόφαση εφαρμόζει το νομικό πλαίσιο που έχει ψηφιστεί απ’ την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και απ’ τις προηγούμενες κυβερνήσεις, στη βάση των μνημονιακών υποχρεώσεων και των κεντρικών επιλογών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η προώθηση της μάθησης με βάση την εργασία, η μετάβαση της εκπαιδευτικής διαδικασίας απ’ το σχολείο στην επιχείρηση, και η «εκπαίδευση» της νέας εργατικής βάρδιας στην εκμετάλλευση χωρίς φραγμούς, αποτελούν κεντρικές στρατηγικές επιδιώξεις της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση – ειδικά την τεχνική επαγγελματική- αλλά και την εργασία. Σε αυτή την κατεύθυνση, κομβικής σημασίας είναι η υλοποίηση του προγράμματος μαθητείας, με το οποίο θα φορέσουν σε μεγάλο κομμάτι νεολαίας φόρμα εργασίας για να πιάνει δουλειά σε Δημόσιο και ιδιωτικές επιχειρήσεις, με πενιχρά εργασιακά – ασφαλιστικά δικαιώματα και μηδενικά συνδικαλιστικά.

Το ενιαίο σύστημα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΕΕΚ) είναι βασικός στόχος των πολιτικών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, με υπογράμμιση στην κατάρτιση. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την υπαγωγή της αντίστοιχης Διεύθυνσης του Υπουργείου Παιδείας στη Δια Βίου Μάθηση. Το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών που δεν θα μπορούν να τελειώσουν το Γενικό Λύκειο για λίγους (που πρότεινε το πόρισμα Λιάκου και φαίνεται να αποδέχεται το υπουργείο Παιδείας), θα οδηγούνται μέσω της ΕΕΚ στη μαθητεία και στην αγορά εργασίας, ως εργατικό δυναμικό στο όνομα της εκπαίδευσης. Η προοπτική να αποκτούν πτυχίο ειδικότητας, επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης επιπέδου 5, αφού θα χρειαστεί να πιστοποιηθούν μέσω εξετάσεων από τον ΕΟΠΠΕΠ, θα είναι πλέον από δύσκολη έως ακατόρθωτη. Ωστόσο αφού ο δρόμος απόκτησής του περνά από τη μαθητεία, η συζήτηση για μη υποχρεωτικότητα της είναι προσχηματική. Η βιομηχανία των πιστοποιήσεων θα γίνει το εργαλείο για στρατιές εργαζομένων χωρίς τυπικά προσόντα στο μέλλον.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από τις 6.700 περίπου θέσεις μαθητείας στο δημόσιο τομέα, που ανακοίνωσε με τυμπανοκρουσίες το υπουργείο Παιδείας, για το έτος μαθητείας των ΕΠΑΛ, της μαθητείας των σχολών ΟΑΕΔ και της πρακτικής άσκησης των ΙΕΚ. Μέσω της μαθητείας θέλουν να καλύψουν μεγάλο μέρος των εργασιακών αναγκών του Δημοσίου, αντί να προσλάβουν μόνιμο προσωπικό. Άλλωστε οι μαθητευόμενοι σπουδαστές θα καταχωρούνται στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ του υπουργείου Εργασίας, όπου καταχωρούνται οι προσλήψεις προσωπικού.

Αυτός είναι και ο αντικειμενικός στόχος της μαθητείας. «Ο μαθητευόμενος εκπαιδεύεται σε ειδικότητα βάσει συγκεκριμένου προγράμματος και εξειδικεύεται σε αντικείμενο το οποίο ενδιαφέρει την επιχείρηση σε συνεργασία με το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς», αναφέρει το κείμενο για το «Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο για την Αναβάθμιση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης και της Μαθητείας», που εκπόνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

Ελεύθερη πρόσβαση στην Παιδεία για όλα τα παιδιά!

της Ντίνας Ρέππα*

Οι ενέργειες της κυβέρνησης δικαιώνουν τον Σύλλογο Γονέων στο Ωραιόκαστρο, παρότι τον μέμφεται επικοινωνιακά

Σάλος δημιουργήθηκε με την απόφαση του Συλλόγου Γονέων του 5^ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου. Η κυβέρνηση μάλιστα, προχώρησε σε καταδίκη των ρατσιστικών και ξενοφοβικών αντιδράσεων. Στην πραγματικότητα ο κυβερνητικός σχεδιασμός διευκολύνεται εξαιρετικά από αυτές! Είναι το άλλοθί του! Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης σχετικά με την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων δεν διαφέρουν στην ουσία τους από τις αντιδράσεις αυτές, με τη διαφορά ότι οι δικές της είναι επικοινωνιακά συγκεκαλυμμένες και αδρά χρηματοδοτούμενες από ΕΣΠΑ. Τα περισσότερα προσφυγόπουλα μένουν στα στρατόπεδα, αυτά που η κυβέρνηση παραπλανητικά ονομάζει «κέντρα φιλοξενίας»! Με απόφαση της στις 29/8, αποφάσισε ότι τα παιδιά αυτά δεν θα ενταχθούν στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης που γνωρίζουμε, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά σε ένα παραπρόγραμμα που προσχηματικά εντάσσεται διοικητικά στις σχολικές μονάδες. Έτσι, ιδρύονται για χιλιάδες προσφυγόπουλα νηπιακής ηλικίας (4-6 ετών) τμήματα νηπιαγωγείου που θα λειτουργούν μόνο μέσα στα στρατόπεδα, ενώ για τα υπόλοιπα παιδιά (6-18 ετών) δημιουργούνται τμήματα αποτελούμενα μόνο από προσφυγόπουλα των στρατοπέδων που θα λειτουργούν μετά και έξω από τις ώρες λειτουργίας του σχολείου (2-6 μ.μ.), σε αίθουσες σχολείων που βρίσκονται κοντά στα στρατόπεδα και όπου αυτό δεν είναι δυνατόν, τότε μέσα στα στρατόπεδα.

Η βασική υπογράμμιση αυτού του νομοθετήματος, παρ’ όλες τις επικοινωνιακές του φιοριτούρες, είναι η γκετοποίηση! Γιατί γκετοποίηση είναι η δημιουργία τμημάτων αμειγώς με προσφυγόπουλα, τις ώρες που δεν λειτουργούν τα σχολεία, «εκτός υφιστάμενου ωρολογίου προγράμματος», όπως ξεκαθαρίζει η απόφαση! Μάλιστα, το ζήτημα παίρνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις γιατί τα περισσότερα στρατόπεδα είναι στη μέση του πουθενά και άρα, με βάση τη νομοθεσία, τα τμήματα αυτά θα ιδρυθούν μέσα στα στρατόπεδα, λόγω «ανυπέρβλητων δυσκολιών». Ήδη στο Σχιστό τα τμήματα θα δημιουργηθούν μέσα σε αυτό, μιας και όπως ανακοινώνουν οι αρμόδιοι, δεν υπάρχουν τα απαιτούμενα κονδύλια για τη μεταφορά των μαθητών!

Οι δάσκαλοι του 2ου Δημ. Σχολείου Ωραιοκάστρου διαχωρίζουν τη θέση τους

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΑΣΚΑΛΩΝ 2ΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑΣ

Εμείς, δάσκαλοι του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου, αισθανόμαστε την ηθική υποχρέωση να διαχωρίσουμε τη θέση μας από την απόφαση που πήραν ορισμένοι σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων σχολείων του Ωραιοκάστρου και με την οποία αρνούνται να δεχτούν τα προσφυγόπουλα στους χώρους των σχολείων. Δηλώνουμε απερίφραστα ότι στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο δράμα των προσφύγων και είμαστε απόλυτα σύμφωνοι στο να μετέχουν τα παιδιά των προσφύγων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ακόμα δηλώνουμε έτοιμοι να συζητήσουμε τα θέματα που θα προκύψουν από αυτή την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία μας και δεσμευόμαστε να βοηθήσουμε στην εξεύρεση λύσεων.

Επίσης δηλώνουμε την αντίθεσή μας στην στάση αλλά και στις δηλώσεις ορισμένων θεσμικών παραγόντων του τόπου, που μόνο σύγχυση και πανικό προκαλούν στους γονείς των μικρών μαθητών μας χωρίς να δίνουν καμία απάντηση στα εύλογα ερωτήματά τους.

Έχουμε καθήκον να μετατρέψουμε τα σχολεία μας σε ανοιχτές αγκαλιές αλληλεγγύης για τα παιδιά των προσφύγων καθώς και να αναλάβουμε υποστηρικτικές δράσεις για την ομαλή ένταξή τους στην ελληνική πραγματικότητα.

Μνημονιακή αναδόμηση στην εκπαίδευση

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Απάτη ο εθνικός διάλογος

γράφουν:

ΓΙΩΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ, ΝΤΙΝΑ ΡΕΠΠΑ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΑΤΟΥ

Εκπαίδευση μνημονιακών προδιαγραφών είναι ο στόχος των μέτρων για την παιδεία που ξεκίνησε να υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο ψευδεπίγραφος διάλογος που έστησε το υπουργείο Παιδείας υπό τον καθηγητή Α. Λιάκο, παράγοντα του εκσυγχρονισμού την εποχή του Κ. Σημίτη, λειτούργησε σαν διαδικασία επικοινωνιακής προβολής των βασικών ιδεών της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα, το οποίο απονομιμοποίησε συγκεκριμένες κρίσιμες επιλογές. Έτσι για παράδειγμα το καθεστώς διαθεσιμότητας των καθηγητών της τεχνικής εκπαίδευσης έληξε χωρίς απολύσεις και οι ειδικότητες τους επανήλθαν στα σχολεία. Όμως το συνολικό πλαίσιο της τεχνικής εκπαίδευσης δεν άλλαξε. Η κρίση της εκπαίδευσης συνεχίζεται, καθώς οι μνημονιακοί νόμοι για το σχολείο δεν καταργήθηκαν και είτε εφαρμόζονται είτε «πάγωσαν».

Η στάση αυτή δεν ήταν μια απρόβλεπτη εξέλιξη. Παρά τις συνεχείς προεκλογικές διακηρύξεις για άμεση κατάργηση όλων των νόμων αντιδραστικής αναδιάρθρωσης για την εκπαίδευση και αναίρεση όλων των καταστροφικών μέτρων, από τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων μέχρι τους μηδενικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών, η βασική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ότι κάθε λύση εκτός ΕΕ είναι καταστροφική έθετε το πραγματικό όριο των δεσμεύσεων. Όσα υλοποίησαν και νομοθέτησαν οι κυβερνήσεις των δυο πρώτων μνημονίων δεν ήταν απλά επιλογές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού, αλλά ήταν επιπλέον ενταγμένες στη συνολική στρατηγική ΕΕ και ΟΟΣΑ.

Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, με τα προαπαιτούμενα και τα παραδοτέα για την εκπαίδευση, σηματοδότησε την ολοκληρωτική αποδοχή του μνημονιακού αντιδραστικού κεκτημένου, αλλά και την αποφασιστική διεύρυνσή του. Ειδικά στα πεδία που η παρέμβαση του μαζικού κινήματος οδήγησε σε πρώτη φάση σε «πάγωμα» εφαρμογής μέτρων, όπως η αξιολόγηση.

Σε αυτή την κατεύθυνση και μέσω του δήθεν «διαλόγου» του υπουργείου Παιδείας έγιναν διάφορες εξαγγελίες και προτάσεις με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει. Θα πρέπει καταρχήν να σταθεί κανείς κριτικά, γιατί από την εξαγγελία στην εφαρμογή η απόσταση είναι μεγάλη και συχνά περνάει από… «κόφτη», όπως συμβαίνει με τους τόσο αναγκαίους για το δημόσιο σχολείο διορισμούς εκπαιδευτικών. Σε δεύτερο επίπεδο οι εξαγγελίες, όπως αυτή για κατάργηση των παρελάσεων, χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση κοινωνικών συμμαχιών, προς μια προοδευτική κατεύθυνση, αν εφαρμοστούν ή μια συντηρητική αντίστοιχα, αν μείνουν στα χαρτιά. Τρίτο λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, όπως η συζήτηση για το χαρακτήρα διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, όταν οι τρεις ώρες διδασκαλίας από το πρωτότυπο κρίθηκαν οπισθοδρομικό μέτρο, αλλά οι δύο συμβατές με μια προοδευτική προσέγγιση. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση «εξοικονόμησε» θέσεις εργασίας εκπαιδευτικών, αφήνοντας στην τύχη του το περιεχόμενο του μαθήματος. Και τέλος, κάθε αλλαγή σε επιμέρους σημεία που αφήνει στο απυρόβλητο το γενικό πλαίσιο, δε βάζει φραγμό στην πορεία προς μια εκπαίδευση φτηνή και υποβαθμισμένη, με δεξιότητες αντί γνώση, ελαστικά εργαζόμενους καθηγητές, πιεσμένους μαθητές χωρίς χαρά στο σχολείο και ελπίδα για το μέλλον.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδέχεται ως «φυσικό νόμο» τις πολιτικές που εκπορεύονται από τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική με τη μήτρα που τη γεννά, δηλαδή τη στενή πρόσδεση της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά εμπεδώνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

ΦΤΗΝΟ ΚΑΙ ΕΥΕΛΙΚΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

Η ιδιωτικοποίηση ως βασική συνιστώσα των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων ενισχύεται.

Η αναπαραγωγή των βασικών ιδεολογημάτων της νεοσυντηρητικής εκπαιδευτικής ατζέντας, όπως καθορίζονται από τους υπερεθνικούς οργανισμούς, τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση διατρέχει τα «ντοκουμέντα» της Επιτροπής Διαλόγου.

Το σύνολο των μέχρι στιγμής αλλαγών στην εκπαίδευση καθώς και εκείνων που προετοιμάζονται, μαζί με τα κείμενα των πορισμάτων της Επιτροπής του προσχηματικού «Εθνικού Διαλόγου» για την Παιδεία επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην εκπαιδευτική της πολιτική κινείται στην κατεύθυνση της νεοφιλελευθερισμού, βαθαίνει ακόμα περισσότερο τις συντηρητικές αναδιαρθρώσεις. Ο Γεράσιμος Κουζέλης, πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, δεν θα μπορούσε να το πει πιο καθαρά σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Πρόκειται για μια διαδικασία που ξεκίνησε υπό τη μεταρρύθμιση εκείνη που ονομάστηκε “Νέο Σχολείο”». Γι’ αυτό εξάλλου υπάρχει η συναίνεση του συνόλου των καθεστωτικών κομμάτων, όπως φάνηκε στις συζητήσεις στη Βουλή στα πλαίσια του «διαλόγου».

Η αναπαραγωγή των βασικών ιδεολογημάτων της νεοσυντηρητικής εκπαιδευτικής ατζέντας, όπως καθορίζονται από τους υπερεθνικούς οργανισμούς, τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση διατρέχει τα «ντοκουμέντα» της Επιτροπής Διαλόγου. Η «κοινωνία της γνώσης», η «ψηφιακή εποχή», η θεωρία του «ανθρώπινου κεφαλαίου», η «ανοικτότητα», η «αυτομεταρρύθμιση», η αυτονομία, η ανάληψη ευθύνης και η λογοδοσία είναι οι βασικοί όροι που χρησιμοποιούνται. Μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να «ατενίζει τον ορίζοντα των αλλαγών», να δημιουργεί τους όρους «ανθεκτικότητας απέναντι σε απροσδόκητες εξελίξεις», να κάνει εκείνες τις τομές που θα «καταλύουν τις παλιές εμπεδωμένες συνήθειες», που θα βοηθά στην αποφυγή «του ανίατου διχασμού του έθνους». Βασικό ζητούμενο να αρθούν οι «αγκυλώσεις» του εκπαιδευτικού συστήματος, να υπάρξει «ενδυνάμωση και ενηλικίωσή του» (;). Ένα συνονθύλευμα νεοσυντηρητικών και μεταμοντέρνων απόψεων, όπου η εκπαίδευση παρουσιάζεται ως ένας αταξικός θεσμός, που προάγει γενικά και αόριστα την ανάπτυξη της κοινωνίας, χωρίς καμία αναφορά στις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις μέσα στις οποίες πραγματοποιείται η εκπαιδευτική διαδικασία.

Και είναι φυσικό να προβάλλονται τα παραπάνω ως η κεντρική πολιτική στόχευση από τη στιγμή που υπάρχει αποδοχή ως «φυσικού νόμου» των πολιτικών που εκπορεύονται από τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική με τη μήτρα που τη γεννά, δηλαδή τη στενή πρόσδεση της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά εμπεδώνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Σε ό,τι έχει νομοθετηθεί μέχρι τώρα σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης οι παραπάνω κατευθύνσεις είναι φανερές. Η δημοσιονομική προσαρμογή και οι δεσμεύσεις των μνημονίων είναι η μία όψη του νομίσματος. Εξάλλου η «επικαιροποίηση» από τον ΟΟΣΑ των μεταρρυθμίσεων που πρέπει να γίνουν θα παίρνει υπόψη της το γενικευμένο στόχο του ακόμα μεγαλύτερου βαθέματος της νεοσυντηρητικής αναδιάρθρωσης, στο πλαίσιο φυσικά που δημιουργούν η οικονομική κρίση και τα μνημόνια. Στη συνέχεια θα δούμε πώς βασικές πλευρές αυτής της αναδιάρθρωσης διαπερνούν το σύνολο των αλλαγών που έχουν γίνει ή προετοιμάζονται.

Το σχολείο γίνεται πιο ευέλικτο με έντονη τη λογική του «εξορθολογισμού». Ένα σχολείο που θα λειτουργεί με ότι έχει διαθέσιμο σε επίπεδο προσωπικού και πόρων, με λογική κινητικότητας, που θα διαμορφώνει προγράμματα και περιεχόμενα με βάση τις κάθε φορά κατευθύνσεις του ΕΣΠΑ. Το νέο πρόγραμμα Φίλη για το δημοτικό σχολείο και το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα στο Γυμνάσιο αποθεώνουν τα παραπάνω. Η λογική των εκπαιδευτικών που «πλεονάζουν» απορρέει από το γεγονός της μνημονιακής δέσμευσης για μηδενικούς διορισμούς, αλλά όχι μόνο. Συμβαδίζει με τη συνολική λογική για το δημόσιο και την εκπαίδευση: με όσο το δυνατόν λιγότερους πόρους καλύτερα αποτελέσματα. Ο αριθμός των εκπαιδευτικών άρα και της μισθολογικής δαπάνης πρέπει να μειωθεί, το ίδιο και οι δημόσιες δαπάνες για τη λειτουργία των σχολείων. Στα πλαίσια αυτής της «ευελιξίας» θεσμοθετούνται και οι πολλαπλές αναθέσεις μαθημάτων, η περίφημη «παιδαγωγική» πρακτική «δίδαξε ότι περισσεύει, όπου βρεθείς». Στον πυρήνα αυτών των ρυθμίσεων βρίσκεται η λογική που λέει ότι με έτοιμα πακέτα και λογισμικά θα μπορεί ο κάθε εκπαιδευτικός ως απλός διεκπεραιωτής προγραμμάτων να μπορεί να διδάσκει (;) πολλά διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα.

Το σχολείο γίνεται πιο ταξικό, και με την «κλασική» έννοια, δηλαδή του αποκλεισμού μαθητών από δομές του δημόσιου σχολείου που απευθύνονται κυρίως σε παιδιά από φτωχότερα στρώματα, αυτά που κατά κύριο λόγο έχουν χτυπηθεί από την οικονομική κρίση. Η αυστηροποίηση των προϋποθέσεων για την εγγραφή στο ολοήμερο σχολείο και νηπιαγωγείο, οι τροπολογίες για την αύξηση του ελάχιστου αριθμού των παιδιών για τη δημιουργία τμήματος (που σημαίνουν κλείσιμο νηπιαγωγείων κυρίως στην περιφέρεια) αποτελούν σημαντικές πλευρές της έντασης της ταξικότητας. Ειδική αναφορά πρέπει να κάνουμε στην αποδόμηση της ειδικής εκπαίδευσης, μέσω της λογικής για «πλήρη ένταξη» των μαθητών με ειδικές ανάγκες στα γενικά σχολεία και την αλλαγή του χαρακτήρα των τμημάτων ένταξης και τη στοχοποίηση των σταθερών δομών της ειδικής αγωγής. Και μάλιστα στο όνομα της ανάγκης να πάψει ο «στιγματισμός» των μαθητών με ειδικές ανάγκες!

Το σχολείο δένεται με πιο σαφή τρόπο με τις ανάγκες της αγοράς. Αυτή είναι η στόχευση των νομοθετικών ρυθμίσεων για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση. Το αντιδραστικό πρόσημο των αλλαγών που επιβάλλουν η ΕΕ και ο ΟΟΣΑ, που δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση γίνεται πιο ξεκάθαρο, με το υπουργείο Παιδείας να τις προωθεί ως πλασιέ με τις ιλουστρασιόν εκδόσεις του. Κεντρική ιδέα είναι οι μαθητές να μαθαίνουν από τις επιχειρήσεις δουλεύοντας για τις επιχειρήσεις, μέσω της μαθητείας. Αποκαλυπτικός είναι ο κανονισμός για τους μαθητές στο πρόγραμμα πιλοτικής εφαρμογής της μαθητείας, σύμφωνα με τον οποίο οι μαθητές οφείλουν «να έχουν ευπρεπή εμφάνιση, να σέβονται την κινητή και ακίνητη περιουσία της επιχείρησης, να συνεργάζονται αρμονικά με τα στελέχη της, να μην δημιουργούν προβλήματα σε πελάτες ή συνεργάτες της, να συμμετέχουν στη διαδικασία αξιολόγησης της μαθητείας».

Η λογοδοσία και η αξιολόγηση σχολικών μονάδων, εκπαιδευτικών και μαθητών αποτελούν βασικές συνιστώσες της λειτουργίας του σχολείου. Το συνολικό νομοθετικό πλαίσιο της αξιολόγησης δεν καταργείται, δίνεται έμφαση στην «αυτονομία» της σχολικής μονάδας ως εκείνο το μέσο που θα ενισχύει την ανάγκη για τη «λογοδοσία» σχολείου και εκπαιδευτικών. Αν δεν υλοποιούνται οι στόχοι, δεν φταίει η κεντρική εκπαιδευτική πολιτική αλλά εσύ που τους έχεις θέσει. Λογική που αντιγράφεται από τα εγχειρίδια των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών για το δημόσιο μάνατζμεντ, της μεταφοράς της ευθύνης για την υλοποίηση ή μη των κεντρικών εκπαιδευτικών πολιτικών επιλογών στη βάση, στον ίδιο τον εκπαιδευτικό. Όσο για την αξιολόγηση των μαθητών, ως «ριζοσπαστικές καινοτομίες» θεσμοθετούνται η περιγραφική αξιολόγηση στο δημοτικό και η κατάργηση μίας εξεταστικής περιόδου στο γυμνάσιο. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση διατηρείται το πλαίσιο, θεωρείται έτσι κι αλλιώς αναγκαία η αξιολόγηση των μαθητών, δεν θίγεται ο πυρήνας της λογικής που λέει ότι με κάποιο τρόπο πρέπει να περιγράφεται ή να μετριέται η επίδοση. Ταυτόχρονα ανοίγει ο δρόμος για τυποποιημένη αξιολόγηση επιδόσεων των μαθητών στα λεγόμενα «βασικά» μαθήματα.

Η ιδιωτικοποίηση τέλος ως βασική συνιστώσα των αναδιαρθρώσεων ενισχύεται. Η «οικονομική αυτονομία» των σχολικών μονάδων έστω ως μακροπρόθεσμη (;) στόχευση στα πορίσματα της επιτροπής, η εισβολή των ΜΚΟ και οι χορηγίες σε πλευρές της λειτουργίας των σχολείων, όπως το ποιος θα αναλάβει την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων ή τη σίτιση των μαθητών είναι παραδείγματα αυτής της κατεύθυνσης. Μάλιστα οι «σοφοί» του διαλόγου δεν διστάζουν να προτείνουν μια νέα δομή στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου η πλειοψηφία των μαθητών θα τελειώνει ένα τετρατάξιο γυμνάσιο και ελάχιστοι μαθητές που θα προσβλέπουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση θα συνεχίζουν σε διετές Λύκειο, αφού το Εθνικό Απολυτήριο στο τέλος του θα αποκτάται με σχεδόν πανελλαδικού χαρακτήρα εξετάσεις και άλλες προϋποθέσεις.

Από τα παραπάνω γίνεται ξεκάθαρη η ανάγκη του συνολικού προσανατολισμού του εκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στη συντηρητική αναδιάρθρωση. Είναι ανάγκη να προβάλλεται η γενική εικόνα και στα «επιμέρους» μέτωπα, γιατί μόνο έτσι θα γίνονται κατανοητές οι αιτίες, θα φαίνεται καθαρά ο πραγματικός αντίπαλος, θα αποφεύγονται οι «εμφύλιοι» που προσπαθεί να δημιουργήσει η κυβέρνηση ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς, θα γίνεται συζήτηση για τα κεντρικά και ουσιαστικά επίδικα.

Κεντρική η μάχη των αναπληρωτών

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΩΘΕΙ 10.000 ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΚΡΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

Όπως η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κατήργησε ειδικότητες στην τεχνική εκπαίδευση για να δικαιολογήσει τις διαθεσιμότητες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναπροσαρμόζει προγράμματα για να απολύσει τους αναπληρωτές και να μην τους επαναπροσλάβει το Σεπτέμβριο.

Η κυβέρνηση επιδιώκει να απολύσει 10.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς με τα μέτρα που παίρνει για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όταν για έβδομη συνεχόμενη χρονιά οι διορισμοί είναι μηδενικοί και οι συνταξιοδοτήσεις ξεπερνούν τις 30.000.

Φέτος προσλήφθηκαν 23.000 αναπληρωτές. Η συντριπτική πλειοψηφία δουλεύει με ελαστικές σχέσεις εργασίας πολλά χρόνια. Δεν αναπληρώνουν καμία απολύτως έκτακτη ανάγκη. Καλύπτουν βασικές ανάγκες για τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου (οι οποίες είναι στην πραγματικότητα πολλαπλάσιες). Χωρίς αυτούς θα βιώναμε την απόλυτη κατάρρευση της δημόσιας εκπαίδευσης και την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων των μονίμων!

Για το εκπαιδευτικό κίνημα η απόλυση των μονίμως ελαστικά εργαζόμενων είναι ακριβώς ίσης βαρύτητας μάχη για τις διαθεσιμότητες-απολύσεις του Ιουλίου του 2013! Με τον ίδιο τρόπο που η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κατήργησε ειδικότητες στην τεχνική εκπαίδευση για να δικαιολογήσει τις διαθεσιμότητες, έτσι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναπροσαρμόζει προγράμματα για να απολύσει τους αναπληρωτές και να μην τους επαναπροσλάβει το Σεπτέμβριο.

Για το ταξικό κίνημα η υπεράσπιση της εργασίας των ελαστικά εργαζόμενων αποτελεί κεντρικό διακύβευμα. Παρ’ όλα αυτά δεν αποτελεί εύκολη μάχη. Οι δυσκολίες στο ίδιο το σώμα των ελαστικά εργαζόμενων, που έχουν ενσωματώσει την ήττα, είναι μεγάλες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ακόμα ισχυρή ατμομηχανή που να υποχρεώνει τις πολιτικές δυνάμεις να τοποθετηθούν στα επίδικα.

Ο κρατικός, κυβερνητικός και αστικοποιημένος συνδικαλισμός (ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥ/ΠΑΣΚ) αρνείται το πολιτικό πρόταγμα της εναντίωσης στις απολύσεις. Αρκείται σε ανακοινώσεις, σε συμβολικές διαμαρτυρίες και φυσικά οι δυνάμεις του απέχουν συνειδητά από αυτή τη μάχη! Το ΠΑΜΕ από την άλλη καταγγέλλει αλλά αρνείται κάθε πρόταση όπου έχει την υποψία σοβαρής κινηματικής απάντησης, αντίστοιχης της επίθεσης.

Οι συντεχνιακές αντιλήψεις των ρεφορμιστικών ρευμάτων όπου ξεπουλούσαν κυριολεκτικά κάθε μάχη για την υπεράσπιση των ελαστικά εργαζόμενων στο όνομα να μην πειραχτεί εφήμερα η εργασία των μόνιμων στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα ευνοεί να περπατήσουν γρηγορότερα οι αναδιαρθρώσεις σε βάρος συνολικά της σταθερότητας της εργασίας. Αντίθετα, το ριζοσπαστικό ρεύμα και η αντικαπιταλιστική του πτέρυγα στην εκπαίδευση θεωρούν ότι στη μάχη αυτή συμπυκνώνεται η επίθεση. Το ξεδίπλωμα σοβαρών κινηματικών και πολιτικών αντιστάσεων θα κρίνει και το μπλοκάρισμα του συνόλου των αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση.

ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Μαθητεία  στον εργασιακό μεσαίωνα

Η κυβέρνηση, μέσω της μαθητείας επιδιώκει βίαια να δώσει τους μαθητές βορά στις επιχειρήσεις ως δωρεάν (για τους εργοδότες) εργατικό προσωπικό.

Η στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου για προσαρμογή της εκπαίδευσης στον εργασιακό μεσαίωνα των αναγκών της αγοράς, μέσω της μαθητείας, αποτελεί την καρδιά των αλλαγών που νομοθέτησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση πατώντας πάνω στην οικονομική ανάγκη των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων, που δημιουργεί η πολιτική της, αλλά και εμφανίζοντας ότι το πρόβλημα της ανεργίας των νέων οφείλεται στην έλλειψη επαγγελματικής εμπειρίας, χρησιμοποιεί τη μαθητεία ως Δούρειο Ίππο για την κυριαρχία στην αγορά εργασίας κακοπληρωμένων, ελαστικών σχέσεων με ελάχιστα δικαιώματα.

Με βάση το ν. 4386, το ΕΣΠΑ 2014-2020 και τα παραδοτέα του 3^ου μνημονίου, υιοθετείται η λογική ενιαιοποίησης του χώρου Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, προς όφελος της κατάρτισης και της διασφάλισης «μεγαλύτερης συμμετοχής των εργοδοτών» στον καθορισμό των προγραμμάτων σπουδών. Καθορίζονται δύο κύκλοι σπουδών στα ΕΠΑΛ. Ο «δευτεροβάθμιος», διάρκειας 3 χρόνων, που ανήκει στο τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα και το κατ’ όνομα προαιρετικό «μεταλυκειακό έτος – τάξη μαθητείας» που ανήκει στο μη τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα. Στον πρώτο κύκλο θα μειωθούν δραστικά οι ώρες και τα τμήματα των ειδικοτήτων, καθώς και των ακριβών εργαστηριακών μαθημάτων. Το μεταλυκειακό έτος αποτελείται κατά βάση από 9μηνη μαθητεία – εργασία σε επιχειρήσεις, με αμοιβή ίση με το 75% του κατώτατου ημερομισθίου του ανειδίκευτου εργάτη και εξετάσεις πιστοποίησης. Τα Τοπικά Σύμφωνα Μαθητείας (που προβλέπονται στο ΕΣΠΑ), μεταξύ φορέων υλοποίησης μαθητείας και επιχειρήσεων θα ορίζουν ουσιαστικά ποιοι τομείς, ειδικότητες και τάξεις μαθητείας θα υλοποιούνται σε κάθε περιοχή, αφού θα συνδέουν την εκπαίδευση και κατάρτιση με τις κάθε φορά ανάγκες του επιχειρηματικού κόσμου.

Η κυβέρνηση, μέσω της μαθητείας επιδιώκει βίαια να δώσει τους μαθητές βορά στις επιχειρήσεις ως δωρεάν (για τους εργοδότες) εργατικό προσωπικό. Να μαθητεύσουν στις κακοπληρωμένες, ελαστικές εργασιακές σχέσεις, στην υπακοή και την ανακύκλωση της ανεργίας. Να πάρουν ουσιαστικά τις θέσεις των «παλιών», με περισσότερα δικαιώματα, εργαζόμενων γονιών τους. Να σπουδάζουν ότι θέλει ο εργοδότης, επιχειρώντας μια βαθύτερη μορφωτική λοβοτομή στα παιδιά των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Το υπουργείο Παιδείας, εξασφαλίζει οικονομικές περικοπές μειώνοντας τεχνητά τις απαιτήσεις για υλικοτεχνικές υποδομές και εκπαιδευτικό προσωπικό. Προσδένει την εργασιακή ασφάλεια των εκπαιδευτικών με την εύρεση θέσεων μαθητείας σε επιχειρήσεις, καθώς και την απόδειξη της χρησιμότητάς τους σε αυτές.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ βαδίζει στα αντιδραστικά χνάρια των προκατόχων της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και της πολιτικής ΕΕ – ΟΟΣΑ – κεφαλαίου. Επιλέγει το σχολείο της αγοράς ως προοπτική του υπάρχοντος σχολείου που βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Το μαχόμενο εκπαιδευτικό κίνημα, μαζί με τους γονείς και τους εργαζόμενους, δεν πρέπει να επιτρέψει να γίνουν οι μαθητές και η νεολαία οι σύγχρονοι σκλάβοι του 21^ου αιώνα.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 19.6.2016

Ε' ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: Προβολή της ταινίας για το μεταναστευτικό "Άλματα" και συζήτηση με τον Π. Παυλίδη, Τετ. 16/3

Διαβάστε για την ταινία από το φυλλάδιο της Ε' ΕΛΜΕ:

Προβολή ταινίας Άλματα - Ε ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία έχει ήδη ολοκληρωθεί

 

του Γιώργου Καλημερίδη 

Με βάση και την εμπειρία των τελευταίων τριάντα χρόνων, ισχυρίζομαι εξαρχής ότι είναι αδύνατον να υπάρξει στην πραγματικότητα εθνικός διάλογος για την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα. Για δύο κύριους λόγους.

Πρώτον, η εκπαίδευση δεν είναι, παρά τις ποικίλες μυστικοποιήσεις, γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, “εθνική υπόθεση”, αλλά αντίθετα συνιστά ένα πολιτικό διακύβευμα γύρω από το οποίο προωθούνται διαφορετικά ταξικά προσδιορισμένα, ασφαλώς, μορφωτικά προγράμματα. Δεν έχει υπάρξει επομένως ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ένα υπεραταξικό μοντέλο εκπαίδευσης που μπορεί να μας το αποκαλύψει κάποια υποτιθέμενα ανεξάρτητη και αντικειμενική παιδαγωγική επιστήμη . Η ιστορία του ελληνικού σχολείου, αλλά και κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, είναι μια ιστορία πολύ σκληρών παιδαγωγικών, ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών εκπαιδευτικών και πολιτικών ρευμάτων. Οι ιστορικοί που πρωταγωνιστούν και διευθύνουν, στις μέρες μας, το σημερινό εκπαιδευτικό διάλογο μπορούν πολύ εύκολα νομίζω να μας το επιβεβαιώσουν. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής του θετικισμού -τεχνοκρατισμού.

Δεύτερον, σε οποιοδήποτε διάλογο, απαραίτητο στοιχείο είναι η απόλυτη ισοτιμία μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία του και ασφαλώς η ισοτιμία ισχύει και στην τελική σύνθεση των συμπερασμάτων και των απολήξεων του διαλόγου. Στα πλαίσια του αστικού κράτους και των άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ των διαφορετικών εμπλεκόμενων φορέων δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπάρξει ισότητα σε όλες τις παραμέτρους. Τον τελικό λόγο τον έχει αυτός που κατέχει την εξουσία και σίγουρα αυτός δεν είναι ούτε το εκπαιδευτικό κίνημα, ούτε οι εργαζόμενοι ή η νεολαία. Πόσο μάλλον όταν η συζήτηση αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος των προαπαιτούμενων του Μνημονίου 3 και σε μια συγκυρία επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας και στο κοινωνικό κράτος.

Με αφορμή τη συζήτηση για την απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών

Της Γιώτας Ιωαννίδου* 

Μεγάλη συζήτηση γίνεται τις τελευταίες ημέρες για το ζήτημα της δυνατότητας απαλλαγής των μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο.

Πολλοί γονείς που τα παιδιά τους έπαιρναν απαλλαγή όλα τα προηγούμενα μαθητικά τους χρόνια, μέσω υπεύθυνης δήλωσης, όπου επικαλούνταν λόγους πεποίθησης ή συνείδησης, βρέθηκαν μπροστά σε ένα «αυστηροποιημένο» καθεστώς, αφαίρεσης ουσιαστικά και τυπικά αυτού του δικαιώματος, καθώς οφείλουν να υπογράψουν δήλωση με ρητή αναφορά ότι το παιδί τους δεν είναι «χριστιανή / ος ορθόδοξη / ος». Τους επισημαίνεται δε ότι πιθανή ψευδής δήλωση θα επιφέρει νομικές συνέπειες (αν π.χ. το παιδί τους είναι βαφτισμένο). Με βάση την εγκύκλιο Λοβέρδου (23/01/2015) εφιστάται η προσοχή στους Διευθυντές των σχολικών μονάδων να ελέγχουν την τεκμηρίωση των προβαλλόμενων λόγων. Οι σύλλογοι διδασκόντων δε, σε πολλές περιπτώσεις κλήθηκαν να απορρίψουν αιτήσεις γονέων που ανέφεραν μόνο λόγους συνείδησης, ως παράνομες. Καταγγελίες γονέων δημοσιεύτηκαν στον τύπο και απασχόλησαν την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Προσχηματική δικαιολογία για όλα αυτά ήταν η συμμόρφωση του κράτους προς την απόφαση του Διοικητικού εφετείου Χανίων, περί υποχρεωτικότητας του μαθήματος των θρησκευτικών. Ήταν πολιτική επιλογή της «πρώτης φορά κυβέρνησης αριστεράς» να μην αγγίξει αυτή την απόφαση, γνωστή από τον Ιανουάριο του 2015, αποδεχόμενη ουσιαστικά τον περιορισμό δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση το ΔΣ της ΟΛΜΕ, προχώρησε – καθυστερημένα είναι αλήθεια- σε απόφαση, όπου ζητά από το Υπουργείο Παιδείας να επαρκεί ως αιτιολογία αίτησης απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών, η επίκληση λόγων πεποίθησης ή θρησκευτικής συνείδησης και να δοθεί χρονική παράταση προς υποβολή εκ νέου αιτήσεων των γονέων ή μαθητών που επιθυμούν.

Ε’ ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: όχι στο διαγωνισμό PISA του ΟΟΣΑ

Από 2 Μαρτίου έως 3 Απριλίου πραγματοποιείται και στη χώρα μας ο διεθνής διαγωνισμός PISA του ΟΟΣΑ με τη συμμετοχή 231 δημοσίων και ιδιωτικών Γυμνασίων, Γενικών Λυκείων και ΕΠΑΛ. Η συμμετοχή των σχολείων είναι υποχρεωτική, με εντολή του Υπουργείου.

Τα σχολεία αυτά για το νομό μας είναι: Ανατόλια , εκπαιδευτήρια Βασιλειάδη (ΓΕΛ), 1^ο Γυμνασιο Μενεμένης,2ο Γυμν. Λαγκαδά,2ο Γυμν. Πυλαίας ,3ο Γυμν. Θέρμης, Εσπερινό Γυμν. Αμπελοκήπων, Γυμν. Λαγκαδίκιων, Γυμν. Νέας Μαδύτου, 1ο ΓΕΛ Πυλαίας, 1ο ΓΕΛ Σταυρούπολης , 2ο ΓΕΛ Ευόσμου, 3ο ΓΕΛ Αμπελοκήπων ,3ο ΓΕΛ Ευόσμου, 3ο ΓΕΛ Καλαμαριάς , 3ο ΓΕΛ Πολίχνης, 3ο ΓΕΛ Φιλύρου, 7ο ΓΕΛ Καλαμαριάς, 7ο ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης, ΕΠΑΛ Αγίου Αθανασίου.

Υπενθυμίζουμε ότι το πρόγραμμα PISA είναι γνωστό ως ένα εργαλείο ιεραρχικής κατάταξης των χωρών (μελών του ΟΟΣΑ και άλλων) ανάλογα με τη μέτρηση των επιδόσεων των 15χρονων μαθητών στα μαθηματικά, τη φυσική και την ανάγνωση με αντιπαιδαγωγικά και αντιεπιστημονικά κριτήρια.

Συγκεκριμένα:

Το πρόγραμμα PISA επιβάλλει τις ποσοτικές, αλλεπάλληλες μετρήσεις της επίδοσης των μαθητών στο πνεύμα του επιχειρηματικού μοντέλου. Επικεντρωνόμενο σε ένα περιορισμένο εύρος μετρήσιμων τομέων της εκπαίδευσης υποβαθμίζει άλλους τομείς εξίσου ή και περισσότερο σημαντικούς.

Η περιορισμένη εστίαση του ΟΟΣΑ στα σταθμισμένα τεστ καθιστά την εκπαίδευση πληκτική διαδικασία αποστερώντας την από τη χαρά της μάθησης και εισάγει τον ανταγωνισμό. Διαμορφώνει τη συνείδηση ότι η εκπαιδευτική διαδικασία είναι ανεξάρτητη από γενικότερους παράγοντες όπως η κοινωνική και οικονομική κατάσταση των χωρών και οι ταξικές ανισότητες μέσα σε αυτές.

Την εφαρμογή των πολιτικών προτάσεων του ΟΟΣΑ στην Εκπαίδευση τη νιώσαμε καλά τα τελευταία πέντε χρόνια: οι συγχωνεύσεις σχολείων, η αύξηση ωραρίου, η γνωστή κακόφημη «αξιολόγηση» για την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, η μισθολογική καθήλωση , οι απολύσεις, για να γίνουμε (τάχα) πιο «ανταγωνιστικοί», είναι δικής του έμπνευσης. Όλα τα δικαιώματα που χάσαμε σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, τόσο οι εκπαιδευτικοί, όσο και όλοι οι εργαζόμενοι, περιέχονταν στις οδηγίες του ΟΟΣΑ και των ακριβοπληρωμένων συμβούλων του.

Ο διαγωνισμός PISA, αποτελεί προέκταση αυτής της λογικής, έρχεται να συμπληρώσει την παρέμβαση του ΟΟΣΑ και να την κάνει σχεδόν ολοκληρωτική, αφού στόχο έχει να παρέμβει ευθέως στο περιεχόμενο των σχολικών προγραμμάτων. Επιχειρεί με όχημα τα πορίσματά του (μέσα από τον έλεγχο των αναγνωστικών, μαθηματικών και φυσικών ικανοτήτων των μαθητών) να προσανατολίσει την σχολική εκπαίδευση σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στην πράξη οι στόχοι του προωθούν αντί της γνώσης τη δεξιότητα. Για να πάει καλά μια χώρα στο διαγωνισμό πρέπει οι μαθητές της να έχουν αντιμετωπίσει τη Γλώσσα σχεδόν αποκλειστικά ως εργαλείο επικοινωνίας, να έχουν διδαχτεί από τα Μαθηματικά κυρίως μεθόδους επίλυσης πρακτικών προβλημάτων, ενώ στις Φυσικές επιστήμες να μην έχουν εμβαθύνει στο γιατί αλλά στο πώς. Έτσι, το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει, προσαρμοζόμενο στους στόχους του προγράμματος, να «προπονεί» τους μαθητές σε τέτοιου είδους θέματα αντί να τους διδάσκει, να τους καταρτίζει αντί να τους εκπαιδεύει. Έτσι εξασφαλίζεται η πλήρης υποταγή όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων σε μια λογική που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τη αντίστοιχη μέτρηση της ανταγωνιστικότητας στο πεδίο της οικονομίας. Πίσω από τη σοβαροφανή και επιστημονικοφανή μεθοδολογία του διαγωνισμού προβάλλει ένα ανταγωνιστικό αγοραίο και εξετασιοκεντρικό πρότυπο που «νομιμοποιεί» την κατηγοριοποίηση και την ταξική διαφοροποίηση των σχολείων .

Είναι φανερό ότι τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA επηρεάζουν και καθορίζουν τις εκπαιδευτικές πρακτικές και συμβάλλουν στη διαμόρφωση αντιπαιδαγωγικών και βαθύτατα συντηρητικών μεταρρυθμίσεων στο πνεύμα των επιταγών του ΟΟΣΑ. Όπως αναφέρεται σε τοποθέτηση του ΚΕΜΕΤΕ σχετικά με το πρόγραμμα αξιολόγησης PISA 2012 που έγινε στις 8-1-2014 “Συνοψίζοντας, ως συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έχουμε πλήρη συνείδηση των προβλημάτων και των αδυναμιών του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που έχουν επιταθεί αφόρητα σε συνθήκες κρίσης και εφαρμογής των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών. Πιστεύουμε, όμως, ότι οδηγός στην όποια προσπάθεια για τη βελτίωσή του δεν μπορεί να είναι οι κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και, γενικότερα, η φιλοσοφία και οι επιδιώξεις των δυνάμεων της αγοράς, αλλά οι τεκμηριωμένες θέσεις και προτάσεις του εκπαιδευτικού κινήματος, που συμβαδίζουν με τις ανάγκες και τα οράματα της ελληνικής κοινωνίας.”

Ζητάμε την κατάργηση του προγράμματος PISA και καλούμε τους συναδέλφους να το αποδοκιμάσουν με κάθε τρόπο.

Η ΟΛΜΕ, σε ανακοίνωσή της, το Δεκέμβρη του 2013, τοποθετήθηκε αρνητικά απέναντι στον διαγωνισμό PISA και στη χρήση των αποτελεσμάτων των μαθητών μας, τόσο απ’ τους ιθύνοντες, όσο και από τα ΜΜΕ, ως εργαλεία δυσφήμισης του έργου του εκπαιδευτικού και του Δημόσιου σχολείου.

Καλούμε το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ να απευθυνθεί στο υπουργείο και να ζητήσει την κατάργηση του προγράμματος PISA.

Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄ ΕΛΜΕ-Συντονιστικό καθηγητών σε διαθεσιμότητα: Στο δρόμο του Νοέμβρη! Ανατρέπουμε την πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ

Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄ ΕΛΜΕ

Συντονιστικό καθηγητών σε διαθεσιμότητα

Στο δρόμο του Νοέμβρη!

Ανατρέπουμε την πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ

Μετά από 41 χρόνια το φωτεινό παράδειγμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συνεχίζει να εμπνέει. Τα συνθήματα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», «Κάτω η Χούντα», «Έξω οι ΗΠΑ» θυμίζουν τους αγώνες για τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας, για ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία. Αγώνες και συνθήματα τα οποία είναι οδηγοί σήμερα που κάτω από τη σημαία των Μνημονίων και στο όνομα του τοκογλυφικού χρέους και της σταθερότητας του ευρώ, τα δικαιώματα, οι κατακτήσεις και η αξιοπρέπεια του λαού μας πλήττονται βάναυσα.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου κλόνισε τη Χούντα της 21ης Απριλίου και στάθηκε η αρχή του τέλους, ένα τέλος που ήρθε με την προδοσία της Κύπρου που άνοιξε το δρόμο στην τουρκική εισβολή και την τραγωδία της διχοτόμησης του νησιού και του λαού της. Θα μας θυμίζει ότι και στην πιο δύσκολη εποχή έχει νόημα και ηθική αξία να αγωνίζεσαι. Μας θυμίζει επίσης ότι όση δημοκρατία ζήσαμε μετά τη Μεταπολίτευση του 1974 δεν χαρίστηκε από κανένα: τη χρωστάμε στους επώνυμους και ανωνύμους αγωνιστές, τους εξορισμένους, τους βασανισμένους και τους νεκρούς της αντιδικτατορικής πάλης, αποκορύφωμα της οποίας στάθηκε η ηρωική εξέγερση της νέας γενιάς στο Πολυτεχνείο.

Ταξικά τα «κενά» στα σχολεία

της Αιμιλίας Τσαγκαράτου

Οι σαρωτικές αναδιαρθρώσεις που βιώνουµε στο χώρο της παιδείας και της υγείας τα τελευταία χρόνια σχετίζονται όχι µόνο µε τους δηµοσιονοµικούς στόχους και την επιτήρησή τους αλλά και µε τη µακροπρόθεσµη ταξική στρατηγική της εξυπηρέτησης των αναγκών του κεφαλαίου σε βάρος της εργασίας, ιδιαίτερα την εποχή της κρίσης και των Μνηµονίων.

Μέχρι τα µέσα της δεκαετίας του 1980, υπήρχε σχετική µαζικοποίηση της εκπαίδευσης, µε δυνατότητα πρόσβασης σε αυτήν ακόµα και των πιο φτωχών λαϊκών στρωµάτων. Αυτό ήταν αποτέλεσµα και της µαζικής τυποποιηµένης παραγωγής και της εκµετάλλευσης, στηριζόµενης στην απόσπαση της σχετικής υπεραξίας, άρα της ανάγκης του κεφαλαίου για οµοιόµορφο εργατικό δυναµικό, µαζί και των ισχυρών εργατικών και εκπαιδευτικών κινηµάτων της εποχής που επέβαλλαν τις «ίσες ευκαιρίες στη µόρφωση» – όσο «ίσες» µπορούν να είναι σε οποιοδήποτε στάδιο του καπιταλισµού. Ταυτόχρονα η γνώση, το «να µάθει το παιδί γράµµατα», είχε σοβαρό ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό φορτίο ευρύτερα στην εργατική τάξη σαν µέσο βελτίωσης της θέσης της ή και συνολικής χειραφέτησής της.

Γ΄, Δ΄, Ε΄ ΕΛΜΕ–Θ: Μαζική σφαγή των μαθητών στην Α΄ Λυκείου

Τα Δ.Σ. των ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης αφού συγκέντρωσαν στοιχεία των εξετάσεων της Α΄ τάξης των Γενικών Λυκείων που ανήκουν στη δύναμη της Διεύθυνση Β/θμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης εκτιμάνε τα εξής:

• Εξαπλασιάστηκε το ποσοστό των μαθητών που παραπέμφθηκαν για επαναληπτικές εξετάσεις το Σεπτέμβριο σε σχέση με πέρσι. Από τους 4.162 μαθητές, παραπέμφθηκαν φέτος 1.053 και σε ποσοστό 25,3%, ενώ πέρσι από τους 3.996μαθητές είχαν παραπεμφθεί μόνο 173 και σε ποσοστό 4,3%.
• Αποδεικνύονται και στους πιο δύσπιστους, τα αδιέξοδα και παράλογα ενός εξεταστικού συστήματος που ταυτίζει τις διαδικασίες προαγωγής των μαθητών από τάξη σε τάξη με τις εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις και άλλης ποιότητας διαδικασίες επιλογής των μαθητών για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Επιβεβαιώνεται η χρεοκοπία ενός εξεταστικού συστήματος το οποίο δίνει απόλυτη εξουσία στο υπουργείο να ελέγχει το βαθμό δυσκολίας των θεμάτων, δηλαδή να καθορίζει την απόδοση των μαθητών.

Ναυάγιο στην Α' λυκείου- Μετεξεταστέο το 25% των μαθητών για το Σεπτέμβρη

Σε κινητοποιήσεις προχωρούν οι καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη με αιχμή το «νέο λύκειο» και τη κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα μαθητές και γονείς καθώς ο νέος τρόπος των θεμάτων των εξετάσεων σε συνδυασμό με τον νέο τρόπο προαγωγής των μαθητών του λυκείου στην επόμενη τάξη έχει δημιουργήσει «αλαλούμ» στα σχολεία.

Το θέμα ανέδειξαν οι ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν σήμερα στο κτίριο της ΕΔΟΘ.

Οι εκπρόσωποι των ΕΛΜΕ έκαναν λόγο για «σφαγή των μαθητών» και ιδιαίτερα της Α’ λυκείου. Τα στοιχεία που έδωσαν στη δημοσιότητα για τη Θεσσαλονίκη είναι σοκαριστικά. Ενδεικτικά στη Δυτική Θεσσαλονίκη από τους 4162 μαθητές  οι 1053 παραπέμπονται σε εξετάσεις εκ νέου τον Σεπτέμβρη. Πρόκειται για τεράστιο ποσοστό που ξεπερνά το 25% ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό συναντάται σε Πολίχνη- Ευκαρπία και στα σχολεία του κέντρου στη περιοχή Ολυμπιάδος και Κασσάνδρου όπου αγγίζει το 35%. Λίγο υψηλότερα μάλιστα είναι τα ποσοστά για τους υπόλοιπους νομούς της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.

Α’, Γ’, Δ’, Ε” ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: Όχι στις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων – Συγκέντρωση διαμαρτυρίας, Παρασκευή 30/5

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ – ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/5. ΣΤΙΣ 2.00 μμ, ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Το σοβαρότατο ζήτημα των συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολείων με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας επανέρχεται. Συγκεκριμένα σε όλη τη χώρα πρόκειται να συγχωνευτούν 74 Νηπιαγωγεία. 128 Δημοτικά και 28 Γυμνάσια. Λύκεια και ΕΠΑΛ και να καταργηθούν 30 Νηπιαγωγεία, 15Δημοτικά, 3 ΕΠΑΛ και ένα Γυμνάσιο. Στη Διεύθυνση Ανατολικής Θεσσαλονίκη;, προβλέπεται συγχώνευση των 1ου και 2ου Εσπερινών ΓΕΛ, των 1ου και 9ου ΕΠΑΛ. των 8ου και 10ου ΕΠΑΛ και 13ου και 17ου Γυμνασίων. Ακόμη επισημαίνουμε ότι στον προϋπολογισμό του 2014 προβλέπονται 1676 συγχωνεύσεις — καταργήσεις σχολείων.

Τα Δ.Σ. των Α’, Γ’, Δ” και Ε^- Θεσσαλονίκης καταγγέλλουν την απαράδεκτη, αντιπαιδαγωγική και επικίνδυνη τακτική του Υπουργείου Παιδείας, που προχωράει σε νέες συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων, μεταξύ των οποίων και σχολείων των ΕΛΜΕ μας και παρά τις κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν και για το θέμα αυτό.