Το κρύο και η κακοκαιρία έχουν μετατραπεί σε πληγή για την κοινωνία
εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που συνεχίζει μαζί
με την ΕΕ το δρόμο των μνημονίων.
Η πολιτική των
ακραίων περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων και της ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας
έχει τραγικά αποτελέσματα. Αυτό που βαφτίζεται «ακραίο καιρικό φαινόμενο» είτε είναι παρά τα
αναμενόμενα για την εποχή, είτε είναι πλέον συνηθισμένα λόγω της κλιματικής
αλλαγής. Οι υπηρεσίες του κράτους, των δήμων και των περιφερειών δεν έχουν το
αναγκαίο προσωπικό, εξοπλισμό και υποδομές για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες
από τις χαμηλές θερμοκρασίες και το χιόνι. Δρόμοι κλειστοί ή και επικίνδυνοι,
κλειστά σχολεία γιατί δεν υπάρχει πρόσβαση αλλά και πάγος στους χώρους,
αδυναμία για θέρμανση σε δημόσιους χώρους, ακόμα και νοσοκομεία. Η διάλυση των
δημόσιων υπηρεσιών με κοινωνικό χαρακτήρα εξαιτίας της πληρωμής του χρέους έχει
κάνει επικίνδυνη κάθε αλλαγή του καιρού, τη βροχή, το χιόνι.
Παράλληλα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στα λαϊκά στρώματα δεν έχει τη δυνατότητα να βρει μια ζεστή
γωνιά, καθώς δεν έχει θέρμανση λόγω της ακρίβειας. Το πετρέλαιο θέρμανσης
παραμένει σε εξωφρενικά υψηλές τιμές λόγω της φοροληστείας και της κερδοσκοπίας
των μονοπωλίων εισαγωγής και διακίνησης, παρά το γεγονός ότι η τιμή του σε
διεθνές επίπεδο έχει πτώση ρεκόρ. Το ρεύμα παραμένει πανάκριβο και δεν
επιτρέπει τη θέρμανση μέσω ηλεκτρικών συσκευών, ενώ οι κερδοσκόποι της ΔΕΗ και
των νέων ιδιωτικών παρόχων γεμίζουν χρέη τα νοικοκυριά και συχνά διακόπτουν την
παροχή. Παρά την προπαγάνδα για «καθαρή έξοδο από τα μνημόνια» οι φτωχοί
συνεχίζουν να πεθαίνουν από το μαγκάλι, όπως πρόσφατα οι μετανάστες στη Ρόδο.
Την ίδια στιγμή οι
άστεγοι είναι αφημένοι στο έλεος, όπως και χιλιάδες πρόσφυγες στα
νησιά του Αιγαίου και όχι μόνο. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι στη βροχή, τον αέρα
και το χιόνι, χωρίς την παραμικρή βοήθεια. Σε αυτές τις συνθήκες ήρθαν οι
ντροπιαστικές ειδήσεις για το θάνατο από κρύο ενός ακόμα άστεγου, 63 ετών, στα
Τρίκαλα αυτή τη φορά και του 24χρονου Καμερουνέζου πρόσφυγα στη Μόρια της
Λέσβου. Θύματα της φτώχειας, της διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης και
υπηρεσιών, αλλά και της απάνθρωπης αντιπροσφυγικής πολιτικής
κυβέρνησης-ΕΕ.







