Γ’ ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: Απόφαση της ΓΣ (18/5/16) – Όχι στα νέα αντιεκπαιδευτικά, μνημονιακά μέτρα!

Γ΄ΕΛΜΕ  ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, Πρ. Κορομηλά 51, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 54622

τηλ. Επικοινωνίας 6979850143, e-mail: gelmeth3@gmail.com, http://3elmethess.blogspot.gr/ 

Θεσσαλονίκη       18-5- 2016

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΣ ΤΗΣ Γ ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ Ψήφισε τον ασφαλιστικό και φορολογικό Αρμαγεδώνα, παρά τη λαϊκή κατακραυγή και ετοιμάζεται για νέα βάρβαρα μέτρα  τις 22 Μάη,

Πανηγυρίζει για το διαρκές μνημόνιο με την ενεργοποίηση του αυτόματου «κόφτη για νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις (με προεδρικό διάταγμα!)χωρίς να εξαιρείται η εκπαίδευση !

• Διαμορφώνει νέο φορολογικό πακέτο με μια σειρά σημαντικές αυξήσεις στους έμμεσους φόρους.
• Προετοιμάζει την εκχώρηση της διαχείρισης των «κόκκινων δανείων» στα κοράκια των τραπεζών και τα funds, με τραγικές επιπτώσεις τους χιλιάδες πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας αλλά και το κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων και –όχι μόνο-επιχειρήσεων και την εκτίναξη της ανεργίας.
• Θεσμοθετεί το υπερ-ταμείο των ιδιωτικοποιήσεων με το σύνολο της δημόσιας περιουσίας.

Το υπουργείο παιδείας καρατομεί εργασιακά και μορφωτικά δικαιώματα

Με την τακτική του «σοκ και δέος», αφού πέρασε στο νόμο για την έρευνα τη διάλυση της τεχνικής εκπαίδευσης και μέτρα περικοπών και διάλυσης αθμιας - γθμιας εκπαίδευσης, προχωρά σε παρόμοια επίθεση σε γυμνάσια και γενικά λύκεια.

• Μηδενικοί διορισμοί, απολύσεις αναπληρωτών, μείωση προσλήψεων (πάνω από 7.000).
• Εξοικονόμηση προσωπικού από τις «σάρκες» της εκπαίδευσης.

Κόψιμο εκατοντάδων θέσεων μονίμων εκπαιδευτικών, με την ουσιαστική κατάργηση των υπεύθυνων εργαστηρίων.Μετακίνηση των εκπαιδευτικών της ΤΕΕ από το Δημοτικό μέχρι τα ΔΙΕΚ, αφού οι ειδικότητες μειώνονται τραγικά. Προετοιμασία νέου πακέτου μέτρων εξασφάλισης ωρών εκπαιδευτικών,με ενοποιήσεις ειδικοτήτων, με αλλαγή ωρολογίων προγραμμάτων, με δίωρη διδασκαλία και «ευέλικτες» εβδομάδες.Στόχος ημείωση των οργανικών θέσεων, η δημιουργία τεχνητών πλεονασμάτων και οι υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικώνμε αναθέσεις του τύπου «κάνω ό,τιώρες περισσεύουν».

• Με την ψευδεπίγραφη φλυαρία της «αυτονομίας» των σχολείων που δρομολογεί το πέρασμά τους στους Δήμους και την πλήρη επιχειρηματικοποίηση και ιδωτικοποίηση των λειτουργιών τους. Με τη λειτουργία των σχολείων να επαφίεται στον «πατριωτισμό» τους και στην αναζήτηση πόρων, με δεδομένη την υποχρηματοδότησή τους από το κράτος.
• Πλήρης λειτουργία και ενεργοποίηση της ΑΔΙΠΔΕ (εξωτερική αξιολόγηση) και της αξιολόγησηςτων σχολικών μονάδων, με το πατρόν του ΟΟΣΑ.

Με τη συμφωνημένη από το 3^ο μνημόνιο και το ΕΣΠΑ, εφαρμογή του «νέου σχολείου» της Διαμαντοπούλου και του Αρβανιτόπουλου και τα σχέδια για τετραετές γυμνάσιο και διετές Λύκειο, η κυβέρνηση προετοιμάζει  μια μαζική, φτηνή δεκάχρονη εκπαίδευση δεξιοτήτων, ένα Γενικό Λύκειο για λίγους και μια ΤΕΕ της μαθητείας – σκλαβιάς στους εργοδότες. Από κοντά και η ΝΔ λέγοντας πιο καθαρά τα πράγματα, μιλά για μαθητές – πελάτες. Το «νέο σχολείο», είναι βαθιά παλιό - αντιδραστικό.  «Γεμίζει» με ό,τι είναι διαθέσιμο από διδακτικά αντικείμενα και προσωπικό ανάλογα με τις πιστώσεις ΕΣΠΑ και τον πετσοκομένο κρατικό προϋπολογισμό.

Οι αντιδραστικές κατευθύνσεις της ΕΕ και της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, είναι παρούσες

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία έχει ήδη ολοκληρωθεί

 

του Γιώργου Καλημερίδη 

Με βάση και την εμπειρία των τελευταίων τριάντα χρόνων, ισχυρίζομαι εξαρχής ότι είναι αδύνατον να υπάρξει στην πραγματικότητα εθνικός διάλογος για την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα. Για δύο κύριους λόγους.

Πρώτον, η εκπαίδευση δεν είναι, παρά τις ποικίλες μυστικοποιήσεις, γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, “εθνική υπόθεση”, αλλά αντίθετα συνιστά ένα πολιτικό διακύβευμα γύρω από το οποίο προωθούνται διαφορετικά ταξικά προσδιορισμένα, ασφαλώς, μορφωτικά προγράμματα. Δεν έχει υπάρξει επομένως ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ένα υπεραταξικό μοντέλο εκπαίδευσης που μπορεί να μας το αποκαλύψει κάποια υποτιθέμενα ανεξάρτητη και αντικειμενική παιδαγωγική επιστήμη . Η ιστορία του ελληνικού σχολείου, αλλά και κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, είναι μια ιστορία πολύ σκληρών παιδαγωγικών, ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών εκπαιδευτικών και πολιτικών ρευμάτων. Οι ιστορικοί που πρωταγωνιστούν και διευθύνουν, στις μέρες μας, το σημερινό εκπαιδευτικό διάλογο μπορούν πολύ εύκολα νομίζω να μας το επιβεβαιώσουν. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής του θετικισμού -τεχνοκρατισμού.

Δεύτερον, σε οποιοδήποτε διάλογο, απαραίτητο στοιχείο είναι η απόλυτη ισοτιμία μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία του και ασφαλώς η ισοτιμία ισχύει και στην τελική σύνθεση των συμπερασμάτων και των απολήξεων του διαλόγου. Στα πλαίσια του αστικού κράτους και των άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ των διαφορετικών εμπλεκόμενων φορέων δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπάρξει ισότητα σε όλες τις παραμέτρους. Τον τελικό λόγο τον έχει αυτός που κατέχει την εξουσία και σίγουρα αυτός δεν είναι ούτε το εκπαιδευτικό κίνημα, ούτε οι εργαζόμενοι ή η νεολαία. Πόσο μάλλον όταν η συζήτηση αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος των προαπαιτούμενων του Μνημονίου 3 και σε μια συγκυρία επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας και στο κοινωνικό κράτος.