Μια επιβαλλόμενη απάντηση στο Τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά.

• Το ψέμα και η λαθροχειρία έχουν κοντά ποδάρια

  Του Παύλου Αντωνόπουλου*

 

Στο 2^ο Τεύχος του 2016 της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης που εκδίδει η ΚΕ του ΚΚΕ δημοσιεύτηκε ένα κείμενο του Τμήματος για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο "Στοιχεία για το συσχετισμό στο Συνδικαλιστικό κίνημα". Διαβάζουμε στην πρώτη σελίδα ότι «.. οι κομμουνιστές αναπτύσσουν στο συνδικαλιστικό κίνημα μια παρέμβαση η οποία δημιουργεί εύφορο έδαφος για τη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας σύγκρουσης και ανατροπής της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας κι εξουσίας, με άλλα λόγια για την ανάπτυξη της αντικαπιταλιστικής πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Αυτή η παρέμβαση δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπόψη της τη σημερινή πραγματικότητα της εργατικής συνείδησης. Μόνο έτσι άλλωστε θα μπορέσει να την επηρεάσει σε θετική κατεύθυνση. Έτσι απαραίτητη προϋπόθεση για την ευστοχία αυτής της παρέμβασης είναι η κατάκτηση μιας όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικής "εικόνας" της κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων, του συσχετισμού μεταξύ των δυνάμεων που παρεμβαίνουν σε αυτό, της έκτασης της επιρροής του ταξικού πόλου που εκφράζεται στις δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ».

Όπως με σαφήνεια διευκρινίζουν η ευστοχία της παρέμβασης τους προϋποθέτει την όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικής "εικόνας" της κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων, του συσχετισμού μεταξύ των δυνάμεων που παρεμβαίνουν σε αυτό κι έτσι η όποια λαθεμένη "εικόνα" οδηγεί σε αστοχία! Για να δούμε λοιπόν πόσο αντικειμενική εικόνα έχουν επί του προκειμένου.

Όπως σωστά διαπιστώνουν παρατηρείται από το 2010 μέχρι τι 2013 μείωση της συμμετοχής σε αρχαιρεσίες και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα και παραθέτουν κάποιους αντικειμενικούς λόγους  στους οποίους εδράζεται αυτή η μείωση (θα μπορούσαμε ειδικά για τον ιδιωτικό τομέα να προσθέσουμε και την τρομοκρατία που ασκείται στους εργαζόμενους που ασκούν συνδικαλιστική δράση). Στη συνέχεια ενώ μιλάνε για το ότι σε αυτήν τη μείωση δεν μπορεί παρά να συμβάλλει και ο αρνητικός ρόλος του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, αποφεύγουν να κάνουν έστω και την παραμικρή αυτοκριτική (όπως συνήθιζαν να κάνουν παλαιότερα οι κομμουνιστές) για τη δική τους ευθύνη. 

Η βασική γραμμή του ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι ο συσχετισμός δύναμης και η σημερινή πραγματικότητα της εργατικής συνείδησης δεν επιτρέπουν αγώνες που να βάζουν στόχο τη ρήξη και την ανατροπή των πολιτικών που ακολουθούν όλες οι τελευταίες Κυβερνήσεις με τις οδηγίες  του ντόπιου κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, γιαυτό πρέπει οι εργατικοί αγώνες να επικεντρώνονται σε πλαγιοκοπήσεις, σε διαμαρτυρίες και σε μικρής κλίμακας και έντασης αντιπαραθέσεις. Στα πλαίσια αυτής της γραμμής θέτουν τις δυνάμεις τους απέναντι σε όποιον προωθεί γραμμή ρήξης και σύγκρουσης, με πολλά και χαρακτηριστικά παραδείγματα. 

Οδηγός αισιοδοξίας και στέρεης ελπίδας

Του Γιάννη Ελαφρού

Η σιωπή της απογοήτευσης και οι κοινωνικές – πολιτικές καταιγίδες που έρχονται

Οπου κι αν γυρνάς τις τελευταίες μέρες αυτό που εισπράττεις είναι σιωπή και απογοήτευση, αμηχανία και αναζήτηση. Ο προδομένος λαός κρατά σφικτά μέσα του την διάψευση και την οργή του, ψάχνει με φανάρι την χαμένη ελπίδα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στη συζήτηση περισσότερων ανθρώπων από ποτέ, αλλά τίποτα δεν έχει κριθεί. Οι εκλογές μοιάζουν να μην έχουν νόημα. «Οι επάνω», η ΕΕ, ο ΣΕΒ, το σύστημα, έχουν προδιαγράψει την πολιτική που θα εφαρμοστεί (το 3ο μνημόνιο) και προετοιμάζουν μέσα από τα πέντε μνημονιακά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) κυβέρνηση εργατικής – λαϊκής γενοκτονίας. Γι’ αυτό το παιχνίδι μοιάζει τελείως στημένο, βαρετό και συστημικό, όπως το ντιμπέιτ της Τετάρτης.

Κι όμως όλα αυτά είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Τι έρχεται; Καταρχήν, η υλοποίηση των μέτρων του 3ου μνημονίου, που το ίδιο το συστημικό γερμανικό Σπίγκελ χαρακτήρισε «λίστα φρικαλεοτήτων»! Η εφαρμογή τους θα προκαλέσει αντιστάσεις, αγώνες, χωρίς να αποκλείονται και μεγάλης κλίμακας κοινωνικές αντιδράσεις. Η σημερινή σιωπή δεν πρέπει να αποκοιμίζει για το εκρηκτικό φορτίο που συσσωρεύεται στα υπόγεια ρεύματα.
Είναι εντυπωσιακό το πολιτικό χάσμα ανάμεσα στο 61,3% του «Όχι» και στο «Ναι» από 220 βουλευτές από πέντε κόμματα, ενώ η φασιστική Χρυσή Αυγή αποδέχεται το ευρώ και την ΕΕ και τα βάζει με τους φτωχούς πρόσφυγες και μετανάστες.

Για την Αριστερά του ΟΧΙ μέχρι το τέλος

Γράφει ο Γιάννης Ελαφρός

Αγώνας για την ανατροπή του 3ου μνημονίου, της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ και της κυβέρνησης Τσίπρα που την υλοποιεί.

Συσπείρωση για μια Αριστερά που θα πάει μέχρι το τέλος και όχι (ξανά) μέχρι την μέση του δρόμου.

Το έγκλημα κατά των εργαζομένων και του λαού ολοκληρώθηκε κοινοβουλευτικά σήμερα με την υπερψήφιση από την πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (32 ψήφισαν “Όχι”, 11 δήλωσαν “παρών” και ένας απείχε) μαζί με αυτούς των ΑΝΕΛ, της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ του 3ου μνημονίου. Το 3ο μνημόνιο, πάνω στα κοινωνικά συντρίμμια των δύο προηγούμενων, κλιμακώνει την επίθεση κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ κατά του λαού, βαθαίνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων, αναπτύσσει την φτώχεια και την ανεργία, προωθεί ιδιαίτερα τις αντιδραστικές αστικές αναδιαρθρώσεις, ενισχύει τα μονοπώλια σε βάρος των μικρομεσαίων και των λαϊκών συμφερόντων, γενικεύει τις ιδιωτικοποιήσεις και την αρπαγή του δημόσιου πλούτου από τις πολυεθνικές, κλιμακώνει την φορολεηλασία των λαϊκών στρωμάτων και μετατρέπει τις συντάξεις σε επιδόματα κηδείας.

Το 3ο μνημόνιο καταργεί κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, ξεφτιλίζει το κοινοβούλιο μετατρέποντάς το -όπως και τα δύο προηγούμενα- σε γραφείο πρωτοκολλήσεως αποφάσεων κυβέρνησης και ΕΕ και κυρίως επιχειρώντας να πετάξει στα σκουπίδια το μεγαλειώδες εργατικό, νεολαιίστικο και λαϊκό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη. Το 3ο μνημόνιο κρατά τον λαό μας αλυσοδεμένο στην μέγγενη του χρέους και των τοκογλυφικών δανειακών συμβάσεων, στην φυλακή του ευρώ και της ΕΕ, στον κοινωνικό μεσαίωνα της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Αποδεικνύει πως δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική προς όφελος του λαού εντός του ευρώ και της ΕΕ, χωρίς ρήξη και ανατροπή του καπιταλιστικού μονόδρομου. Είναι γελασμένοι όμως όσοι νομίζουν πως υπάρχουν ακατάλυτα δεσμά. Οι αλυσίδες είναι για να σπάνε, το ΟΧΙ του λαού μας δεν πρόκειται να γίνει ντροπιαστικό Ναι ή καλύτερα Για, Γιες, Ουί. Όσοι έσπειραν αντιλαϊκές αστραπές, θα θερίσουν κοινωνικές θύελλες.
 

Ώρα ρήξης με την ΕΕ, όχι διαπραγμάτευσης

Του Γιάννη Ελαφρού

Δεν καταργείται η μνημονιακή πολιτική μέσα στο ευρώ και την ΕΕ

Οι ευρωπαίοι φίλοι και εταίροι μας, σύμφωνα με τη συνήθη ορολογία της παλιάς και της νέας κυβέρνησης, άρχισαν να τοποθετούνται απέναντι στη θέληση του ελληνικού λαού. Βγάζουν μαχαίρια και απαιτούν συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής και διατήρηση του αντιδραστικού αντεργατικού πλαισίου της ευρωζώνης και της ΕΕ. «Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» δήλωσε σαν άλλος Μέτερνιχ ο επικεφαλής της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, αφού χαιρέτισε την πρόθεση του Αλ. Τσίπρα «να μην προχωρήσει μόνος του» (δηλαδή να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες), δήλωσε πως ήταν το Ποτάμι που έπρεπε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση! Λες και τον ρώτησε κανείς…

Αποκορύφωμα, οι τοποθετήσεις του προέδρου του Γιούρογκρουπ Γερούν Ντέισελμπλουμ προχθές: Στον μεν Αλ. Τσίπρα είπε πως δεν συμφωνεί με την άποψη ότι η πολιτική των Μνημονίων είναι αποτυχημένη (άρα επιδιώκει να επιβάλει τη συνέχισή της), στη δε κοινή συνέντευξη με τον νέο υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη είπε πως η διεθνής διάσκεψη για το χρέος (που ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ) υπάρχει και είναι το… Γιούρογκρουπ. Η αντιδραστική Ευρωπαϊκή Ένωση των συμφώνων κινεζοποίησης των λαών και ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας, της χρεομηχανής και της κατάργησης της λαϊκής κυριαρχίας, για την οποία μιλούσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, είναι εδώ. Η γραφειοκρατία της ΕΕ προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό και να πετάξει στα σκουπίδια τη θέλησή του να ξεμπερδεύει με τα Μνημόνια. Θέλει να υποχρεώσει την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου σε έναν γρήγορο ταπεινωτικό συμβιβασμό, ο οποίος θα οδηγήσει σε νέο Μνημόνιο, έστω κι αν αυτό ονομαστεί… «πρόγραμμα».

Ασυμβίβαστη Αριστερά - Λαϊκή Αντιπολίτευση

Του Σήφη Καυκαλά

 

Ο «Ευρωπαϊκός Δρόμος», που για χρόνια μας προβάλλουν ως δρόμο ευημερίας και ανάπτυξης, στην πραγματικότητα είναι ένας δρόμος που καταστρέφει το παρόν και κλέβει το μέλλον των νέων, των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Είναι αυτός που κάνει  το 1% των Ελλήνων  οι οποίοι κατέχουν σήμερα το 65% του πλούτου της χώρας να γίνονται πλουσιότεροι, ενώ ο λαός να βυθίζεται στην εξαθλίωση. Περισσότερο παρά ποτέ σήμερα χρειάζεται ένας άλλος δρόμος. Χωρίς χρέος και μνημόνια, χωρίς το μόνιμο κράτος έκτακτης ανάγκης και την καταστολή, χωρίς ξένους «προστάτες», την επιτροπεία τους και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους τους δίπλα μάλιστα στην Κρήτη.  Έξω από ευρώ, ΕΕ και ΝΑΤΟ. Χρειάζεται λοιπόν  ένας δρόμος απελευθέρωσης απ’ όλα αυτά, αντισυστημικός, σύγκρουσης και ανατροπής, με τις δυνάμεις της εργασίας, της γνώσης και του πολιτισμού στο τιμόνι!
Στις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου καλούμε: 
- Σε συσπείρωση και αγώνα για  να ζήσει  ο εργαζόμενος λαός, για να βάλουμε  τέλος στη φτώχεια και την ανεργία, στα χαράτσια και τον ΕΝΦΙΑ, στην κατεδάφιση της Δημόσιας δωρεάν Υγείας και Παιδείας . Για να  σταματήσει η εργασιακή ειλωτεία και το δράμα της νέας γενιάς.
- Να αποδοκιμαστούν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο οι δυνάμεις της καταστροφής, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα νέα συστημικά σχήματα (Ποτάμι, κόμμα Παπανδρέου, κ.λπ.).
- Να μαυριστούν οι φασίστες - δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής
-  Να ενισχυθεί  η ΑΝΤΑΡΣΥΑ -  Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση. Η ασυμβίβαστη, ανυποχώρητη και μαχόμενη Αριστερά της Αντίστασης και της Ανατροπής, η Αριστερά της ελπίδας.

Η συνεργασία όπλο στη μάχη της ανατροπής

Η αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά πρέπει να πάρει μαζί της τους εργαζόμενους που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, τις μαχόμενες δυνάμεις που συνειδητοποιούν το βάθος της σύγκρουσης και να δώσει την μάχη. Να συνδέσει πιο πειστικά τους στόχους και τις διεκδικήσεις του κινήματος, τους στόχους για την επιβίωση του λαού, για τα δημοκρατικά του δικαιώματα ενάντια στο κράτος έκτακτης ανάγκης με το γενικότερο πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης.

Του Αντώνη Δραγανίγου

Ανάγκη υπέρβασης του κατακερματισμού

ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το θέμα της μετωπικής πολιτικής έχει αποτελέσει ιστορικά πεδίο μεγάλων αντιπαραθέσεων στο κομμουνιστικό κίνημα. Όχι τυχαία.
Συνήθως η μετωπική πολιτική έγινε το όχημα «δεξιών μετατοπίσεων» κάτω από το γενικό σχήμα, «έχουμε ένα επαναστατικό κόμμα που λέει τα πάντα» (επανάσταση κομμουνισμό κλπ) και μια πολιτική συμμαχιών για το «πολτικά εφικτό τη περιόδου». Αποτέλεσε επίσης σημείο σφοδρής αντιπαράθεσης των επαναστατών με το ρεύμα του αριστερισμού (καμιά συμμαχία, κανένας συμβιβασμός κλπ)

Εντούτοις συνεχίζει να απασχολεί τι αδύναμες επαναστατικές απόπειρες του καιρού μας για λογούς αντικειμενικούς.
Η ανάγκη υπέρβασης ου κατακερματισμού της εργατικής τάξης, η συμμαχία της εργατικής τάξης με τα μη προλεταριακά στρώματα, η διαδικασία κοινής δράσης και μετασχηματισμού των ρευμάτων που διαφοροποιούνται από το ρεφορμισμό και προσέγγισης του αντικαπιταλιστικού μετώπου είναι ο αιτίες που κάνουν το ζήτημα αυτό διαρκώς επίκαιρο.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει απαντήσει σε αυτές τις αναγκαιότητες μέσα από την οικοδόμηση του αγωνιστικού μετώπου ρήξης ανατροπής το κοινωνικό πεδίο και του αντικαπιταλιστικού μετώπου στο πολιτικό. Έχει προτείνει από την διαδικασία της Β Συνδιάσκεψης την διαδικασία της μετωπικής συμπόρευσης σαν δρόμο συγκέντρωσης των δυνάμεων για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο.

Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα-Μέγιστη εγγυημένη εξαπάτηση

 

Του Δημήτρη Δεσύλλα*

 

Όσο συνεχίζεται η κρίση, βαθαίνει η αντιλαϊκή επίθεση, διευρύνεται η φτώχεια και πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο δυναμώνει η κυβερνητική προπαγάνδα για δήθεν αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας, με εργαλείο το πολυδιαφημισμένο «Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα».

Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ) αποτελεί συνταγή του ΔΝΤ, ένα μικρό «αντίδωρο» της τρόικας και της συγκυβέρνησης σε όσους βρέθηκαν στον «πάτο του πηγαδιού» της ακραίας φτώχειας, εξαιτίας της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης και των Μνημονίων.

Τον Νοέμβρη του 2012, με το τρίτο Μνημόνιο επιβλήθηκαν αντιλαϊκά μέτρα συνολικού ύψους 13,9 δισ. ευρώ (Νόμος 4093/2012). Στον ίδιο νόμο είχε προβλεφθεί ότι θα διατεθούν μερικά ψίχουλα, δηλαδή 20 εκατ. ευρώ για «πιλοτική εφαρμογή» του ΕΕΕ, από 1/1/2014, στις δύο φτωχότερες Περιφέρειες της χώρας, στην Ήπειρο και τη Δυτική Ελλάδα. Η μνημονιακή συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ «τρενάρισε» για ψηφοθηρικούς λόγους την «πιλοτική» εφαρμογή του ΕΕΕ για το 2015. Την «άπλωσε» ρουσφετολογικά από τις δύο Περιφέρειες σε όλη τη χώρα. Θα μοιράσει τώρα τα 20 εκατ. ευρώ σε 13 δήμους, έναν για κάθε Περιφέρεια και συγκεκριμένα σε: Δράμα, Εδεσσα, Γρεβενά, Ιωάννινα, Καρδίτσα, Λευκάδα, Μεσολόγγι, Χαλκίδα, Καλλιθέα, Μαλεβίζι, Τρίπολη, Σύρο και Σάμο.

Το κυριότερο είναι ότι, έπειτα από την 6μηνη «πιλοτική» εφαρμογή σ΄ αυτούς τους 13 δήμους, η κυβέρνηση ισχυρίζεται και προπαγανδίζει ότι, μέσα στο 2015, θα επεκτείνει την εφαρμογή του ΕΕΕ στο σύνολο της χώρας. Έτσι ώστε, στην πλήρη εφαρμογή του (το 2016) το μέτρο να καλύψει το 7% του πληθυσμού, περίπου 700.000 πάμφτωχους, με συνολική δαπάνη που θα κυμαίνεται από 850 εκατ. έως 1 δισ. ευρώ (ζήσε Μαύρε μου να φας τριφύλλι)!

Κορυφαίο σκάνδαλο το ξεπούλημα της ΔΕΗ

Του Στέφανου Πράσσου*

 

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αγρότες και τα χαμηλά εισοδηματικά λαϊκά στρώματα ως καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας θα ζημιωθούν από την ιδιωτικοποίηση. Το ίδιο και οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, οι οποίοι θα μεταφερθούν στους ιδιώτες «επενδυτές» και θα κληθούν να υπογράψουν νέες ατομικές συμβάσεις εργασίας

Ποια είναι η «µικρή» ΔΕΗ που πωλείται

Μια φορά κι έναν καιρό… η ΔΕΗ ήταν µεγάλη, πραγµατικά µια τεράστια δηµόσια επιχείρηση, που εξυπηρετούσε 7 εκατ. πελάτες µε ετήσιο τζίρο 6 δισ. ευρώ περίπου και ανυπολόγιστα περιουσιακά στοιχεία. Η αστική τάξη της χώρας µας, µε την ενεργό υποστήριξη της ΕΕ και του πολιτικού της προσωπικού, αποφάσισε να τη διαµελίσει για να µπορέσει να την εξαγοράσει διαχωρίζοντας ταυτόχρονα τα «φιλέτα» που ήθελε να καρπωθεί από τα «κόκαλα» που πρέπει να παραµείνουν στο Δηµόσιο φορτώνοντας µε βάρη τον ελληνικό λαό. Έτσι το 2010 η ΔΕΗ διασπάστηκε σε τρεις εταιρείες, τη µητρική ΔΕΗ που αποτελείται από την παραγωγή (φυσικό αέριο, λιγνιτικοί και πετρελαϊκοί σταθµοί, ορυχεία και υδροηλεκτρικά) και την εµπορία, τον ΑΔΜΗΕ που περιέχει όλο το Δίκτυο Μεταφοράς της Υψηλής Τάσης µαζί µε τα κέντρα κατανοµής φορτίου, τον ΔΕΔΗΕ που είναι το δίκτυο χαµηλής τάσης µαζί µε τα συνεργεία επισκευής βλαβών και συντήρησης. Ο ΔΕΔΗΕ παραµένει προς το παρόν 100% στη ΔΕΗ ως θυγατρική της. Ο ΑΔΜΗΕ βρίσκεται στα παζάρια για ξεπούληµα, αφού πέρασε πέρυσι από την Βουλή ο νόµος για την ιδιωτικοποίησή του.

Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας

Λεωνίδας Βατικιώτης

Επί τάπητος θα τεθεί στις προσεχείς ευρωεκλογές το θέμα της ελληνικής συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο κι αν τα μεγάλης κυκλοφορίας Μέσα Ενημέρωσης, στηρίζοντας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και μέσω αυτών μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης, εμφανίσουν την ένταξη και παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ ως άθλο και μια αναντίρρητα και καθολικά επωφελή διαδικασία, η πραγματικότητα διαρκώς θα πιέζει για μια συνολική αποτίμηση των συνεπειών.

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, από το τι έχει ήδη γίνει είναι όσα πρόκειται να συμβούν από δω και στο εξής, το νέο δηλαδή πλαίσιο άσκησης οικονομικής πολιτικής που πιέζει για την επανεξέταση της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, με κριτήριο πάντα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των (μέχρι πρότινος πολυπληθών) μικρομεσαίων στρωμάτων. Γιατί, από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η αστική τάξη, όσες μεταμορφώσεις κι αν αναγκάστηκε να υποστεί για να παραμείνει ίδια, από το 1981 μέχρι σήμερα εδραίωσε την ταξική της κυριαρχία στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο όφελος, με άλλα λόγια, για το κεφάλαιο από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ είναι ότι εξοπλίστηκε στην πάλη του ενάντια στην εργατική τάξη καταφέρνοντας να βαθύνει την εκμετάλλευση.

Ταξική ρεβάνς

Η θέση των εργαζομένων και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας (νέοι, συνταξιούχοι, φτωχομεσαία αγροτιά και επισφαλής εργασία) θα επιδεινωθεί περαιτέρω αν εφαρμοστεί το νέο θεσμικό πλαίσιο που αποφασίστηκε την προηγούμενη τριετία, κατ’ απαίτηση της Γερμανίας, από τις Συνόδους Κορυφής.

Ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για μια μεγάλη νίκη του λαού και της Αριστεράς

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφου, υποψήφιου ευρωβουλευτή με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Στην τελική ευθεία για τις ευρωεκλογές, τα καλοπροαίρετα ερωτήματα αριστερών και δημοκρατών επανέρχονται επίμονα: γιατί μια ψήφος καταγραφής στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όταν εκείνο που διακυβεύεται είναι η μακροημέρευση ή η ανατροπή της ολέθριας συγκυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ; Γιατί επιμένετε στην αυτόνομη κάθοδο και δεν στηρίζετε το ΚΚΕ, με το οποίο συμμερίζεστε, σε μεγάλο βαθμό, την εναντίωση στην Ε.Ε. και την κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ;

Ας αρχίσουμε από το δεύτερο. Βαθιές ιδεολογικές διαφορές- για παράδειγμα, αναφορικά με τις κοινωνίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τις οποίες επιμένει να εκθειάζει η ηγεσία του ΚΚΕ, παρότι δυσφήμισαν την προοπτική του κομμουνισμού περισσότερο και από τους διώκτες του- δεν θα επέτρεπαν τη συνύπαρξή μας σε κοινό πολιτικό φορέα με το σημερινό ΚΚΕ, ακόμη και στην καθαρά θεωρητική περίπτωση που θα υπήρχε αυτή η διάθεση από την ηγεσία του.

Παρόλα αυτά, θα ήταν ευχής έργον αν η «Αριστερά της Αριστεράς» (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες ριζοσπαστικές οργανώσεις) συνεργαζόταν στις εκλογές και στο κίνημα, στη βάση ενός ελάχιστου, μεταβατικού προγράμματος για την έξοδο από τη Μνημονιακή κόλαση προς όφελος των εργαζομένων και του κινήματός τους.

Κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ ή ισχυρή ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α;

Του Κώστα Παπαδάκη

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, εδώ και πολλούς μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ εγγράφει στην επικοινωνιακή του πολιτική τα διλήμματα που οι παλιότεροι θυμόμαστε από τις αναμετρήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Όσο κι αν η φιλοδοξία του έχει προ πολλού μεταπηδήσει από το στόχο της αριστερής κυβέρνησης σε κυβέρνηση «σωτηρίας», τα διλήμματα τα οποία ασκεί στο εκλογικό σώμα και ιδιαίτερα τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τη νεολαία, τους μικροεπαγγελματίες και όσους γενικότερα υφίστανται τις συνέπειες της κρίσης από την επιδείνωση της οικονομικοκοινωνικής τους κατάστασης μέχρι την απόλυτη εξαθλίωση, την εξώθηση σε μετανάστευση και φτωχοποίηση, προβάλλει ξανά τη γνωστή λογική του «μη χείρον βέλτιστον». Είναι όμως πραγματικά ανάγκη και στόχος για το κίνημα ένας κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ;

Αν κανείς δεχθεί ότι οι κοινωνικές αλλαγές δεν έρχονται μέσα από τις εκλογές, αλλά κύρια μέσα από τις καθημερινές διεκδικήσεις, συγκρούσεις και κατακτήσεις, τότε θα πρέπει να αποτιμήσει τα αντανακλαστικά αποτελέσματα της θεαματικής αύξησης του εκλογικού ποσοστού στο ΣΥΡΙΖΑ στις επιπτώσεις του στο κίνημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 έπιασε για πρώτη φορά τη δεύτερη θέση με ποσοστό 17,5% και ένα μήνα αργότερα σκαρφάλωσε στο 27%. Μέχρι εκείνες τις διπλές εκλογές ο κόσμος ήταν ακόμη κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους, ήταν νωπές οι μεγάλες πανεργατικές διαδηλώσεις που πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας από ανθρώπινα ποτάμια (5-5-2010, 28-6-2011, 12-2-2012, ενδιάμεσα πλατείες, συνελεύσεις και δεκάδες καταλήψεις και απεργίες διαρκείας). Όλη αυτή η εκπληκτική κινηματική κινητικότητα, που δημιούργησε μία νέα εποχή στο κίνημα, επιτεύχθηκε σε συνθήκες εκλογικών ποσοστών για την Αριστερά, τα οποία με το ζόρι υπερέβαιναν το 10%. Η ριζοσπαστικοποίηση των μαζών ήταν προφανής, αλλά η διολίσθησή της σε εκλογικές προσδοκίες και η εναπόθεση της εμπιστοσύνης για την πολιτική της διαχείριση προς το ΣΥΡΙΖΑ αναμφισβήτητη.

Η γαλλική εμπειρία δείχνει το δρόμο

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΓΕΡΟΤΖΙΑΦΑ*

Οι σερβιτόροι στο Παρίσι δεν θα σου φέρουν ποτέ νερό με τον καφέ σου! Ισως είναι ένα παλιό αντανακλαστικό οικονομίας από την εποχή που οι λογαριασμοί νερού των καταστημάτων ήταν ιδιαίτερα φουσκωμένοι.

«Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι περιουσία των πολυεθνικών». Από γαλλική κινητοποίηση, πέρσιΤο 1985, ο δεξιός δήμαρχος του Παρισιού Ζακ Σιράκ (αργότερα προέδρος της Γαλλίας), εφαρμόζοντας το νεοφιλελεύθερο δόγμα χωρίζει την πόλη σε δύο τομείς και παραχωρεί το δίκτυο ύδρευσης στις ιδιωτικές εταιρείες Veolia και Suez που κυριαρχούν παγκοσμίως στον τομέα της διαχείρισης του νερού και διοικούνται από πολιτικούς φίλους του. Μέσα σε 15 χρόνια η τιμή του νερού αυξάνεται 260%! Κατά την περίοδο 2004-2011, η τιμή του νερού ανέβαινε 2,66 φορές περισσότερο από τη μέση αύξηση των τιμών των προϊόντων βασικής ανάγκης.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ακέραια ελπίδα και θεμελιωμένη αισιοδοξία

Του Γιάννη Ελαφρού

Οργανωμένος λαός, νέο εργατικό κίνημα, άλλη Αριστερά τα δικά μας «υπουργεία»

Με τον ρεαλισμό της ανατροπής μπορούμε να ξηλώσουμε την μνημονιακή βαρβαρότητα

Ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες ο λαός μας, τόσο συμπιεσμένος κοινωνικά, την ώρα που μπορεί να «ξεσπάσει», την ώρα που μπορεί όχι μόνο να τιμωρήσει, αλλά πολύ περισσότερο να διεκδικήσει «το μερτικό του απ’ τη χαρά», το μερτικό του από την ακέραια ελπίδα, πέφτουν όλοι πάνω του για να σπείρουν την ηττοπάθεια, την απογοήτευση, μοιράζοντας κάλπικες υποσχέσεις και ακρωτηριασμένες ελπίδες – ληγμένες αυταπάτες. Σαμαράς και Βενιζέλος κάνουν ενέσεις τεχνητής αισιοδοξίας, αλλά το μέλλον που μας υπόσχονται και το βαφτίζουν ανάπτυξη είναι με μισθούς και συντάξεις πείνας, μόνιμη υψηλή ανεργία, ξεπουλημένο το δημόσιο πλούτο και αγοραία τα βασικά κοινωνικά δικαιώματα (παιδεία, υγεία, πρόνοια), υπό διαρκή εξευτελιστική επιτήρηση από την ΕΕ, με τη δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία σε μόνιμη υποθήκευση στους δανειστές και το κεφάλαιο. Το μέλλον που μας τάζουν έχει όλα τα σημάδια του απαίσιου παρόντος τους. Η ελπίδα που πουλούν δεν έχει μεγαλύτερη αξία από τα 500άρικα που μοιράζουν.

Δ. Κατσίμπα-Ρηγοπούλου: Πολιτική και όχι μόνο κυβερνητική ανατροπή!

Η ΔΑΦΝΗ ΚΑΤΣΙΜΠΑ-ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ συμμετέχει στο ευρωψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), με συμμετοχή στο Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης.

Πολιτική και όχι μόνο κυβερνητική ανατροπή!

Στις επερχόμενες ευρωεκλογές απ’ τη μια παίζεται το ζήτημα της κυβέρνησης και της διαχείρισης της κρίσης και από την άλλη η θέση της λαϊκής πλειοψηφίας την επόμενη μέρα. Όσον αφορά στο πρώτο, πρέπει να καταβαραθρωθεί η κυβέρνηση και η διαπλοκή της σαπίλας. Που δίνει «γην και ύδωρ» για την παραμονή στην ευρωζώνη και την απολυταρχία της ΕΕ. Που πλειοδοτεί στην ανεργία ή τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τη φτώχεια, την ανασφάλεια και την εξαθλίωση, στην ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων, στην κατάργηση και εμπορευματοποίηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και αγαθών (υγεία, παιδεία, νερό κ.ά) μέσα απ΄τις μνημονιακές δεσμεύσεις, ενώ παράλληλα μειοδοτεί στο ξεπούλημα των πάντων και υποθηκεύει ότι θα έχει απομείνει. Που καταργεί κάθε έννοια ελευθερίας και δημοκρατίας. Χρησιμοποιεί βία και τρομοκρατία και εγκολπώνει το φασισμό για να επιβάλει την πολιτική της.

Όταν το ΚΚΕ συναντά τον ΣΥΡΙΖΑ

Του Μιχάλη Ρίζου*

Οι συνεχείς συκοφαντίες και οι ψευδολογίες του Ριζοσπάστη απέναντι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, αλλά και κάθε μετωπικό σχήμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς(ΕΑΑΚ, Παρεμβάσεις Δημοσίου, ΑΡΣΙ, δημοτικά σχήματα) φανερώνουν την αγωνία – και την απολογητική διάθεση - της ηγεσίας του ΚΚΕ απέναντι στην ταξική, αγωνιστική βάση του, που ασφυκτιά από την ηττοπαθή, αντικινηματική και αντιμετωπική γραμμή του «πάλαι ποτέ κόμματος της εργατικής τάξης». Ο κόσμος αυτός, σε αντίθεση με την μυωπική και γραφειοκρατική αντίληψη ορισμένων στελεχών του κομματικού μηχανισμού, στήνει αυτί, συζητάει, ακούει με ενδιαφέρον και αναπτύσσει δημιουργικό διάλογο γύρω από το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη σύγχρονη κομμουνιστική στρατηγική, την επαναστατική τακτική για να «νικήσουμε τα θηρία» της Ε.Ε., του κεφαλαίου και του πολιτικού τους προσωπικού.

Κι αυτό είναι που ενοχλεί και τρομάζει τους αρθρογράφους του Ριζοσπάστη!

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα μιας τέτοιας συζήτησης που πρέπει να γίνει ανοιχτά:

Να ξεχάσουμε 13ο και 14ο μισθό;

άρθρο-παρέμβαση συνδικαλιστών:

• Σταύρος Τζορτζιώτης, Μέλος ΔΣ της ΟΛΜΕ 
• Νίκος Αδαμόπουλος, μέλος ΕΕ ΠΟΕ-ΟΤΑ 
• Παύλος Αντωνόπουλος, μέλος ΕΕ ΑΔΕΔΥ
• Θανάσης Αγαπητός, μέλος ΔΣ ΔΟΕ,
• Πάνος Παπανικολάου,  μέλος  ΔΣ ΕΙΝΑΠ, ΔΣ ΠΙΣ

Την  1 Μαΐου 2014 ο Αλέξης Τσίπρας, έδωσε μια πολύ σημαντική συνέντευξη στην εκπομπή ΑΥΤΟΨΙΑ και τον δημοσιογράφο Αντώνη Σρόιτερ, στην τηλεόραση του Alpha.

Ας μας επιτραπεί να επισημάνουμε ορισμένα εξαιρετικής σημασίας στοιχεία αυτής της συνέντευξης, τα οποία αφορούν άμεσα τους εργαζομένους και τις διεκδικήσεις τους για ανατροπή της πολιτικής των μνημονίων.

‘’Ξεχάστε 13^ο  και 14^ο μισθό’’

«Δεν προέχει ο 13^ος και 14^ος μισθός για το Δημόσιο (στενή δημόσια διοίκηση και πρώην ΔΕΚΟ), οι αυξήσεις στις συντάξεις κλπ αλλά η ανθρωπιστική κρίση … αυτά  θα έρθουν στην πορεία, μόλις η οικονομία ξαναπάρει μπρος και θα μπορέσουμε να αρθούμε στα πόδια μας».

Δεν ρώτησε ο δημοσιογράφος ποια μέρα θα επαναφέρει το 13^ο και 14^ο μισθό που κατήργησαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, αλλά για την πολιτική πρόθεση επαναφοράς τους. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, απαντώντας σε κάτι που δε ρωτήθηκε, ξεκαθαρίζει ότι η επαναφορά των κλεμμένων μισθών παραπέμπεται στις καλένδες.

‘’Μα εδώ υπάρχουν άνεργοι’’

Ακόμη σοβαρότερη  από την παραπάνω προεκλογική αντι-δέσμευση  για αναίρεση της μισθολογικής καταβύθισης, είναι η δικαιολόγησή της στο όνομα των …ανέργων.  Είναι τραγικό ο  Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, να χρησιμοποιεί τα ίδια επιχειρήματα που ο Σαμαράς και η άθλια συγκυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, χρησιμοποίησαν όταν έκοψαν τους μισθούς στο Δημόσιο και  έβαλαν ‘’εισφορά αλληλεγγύης’’ 1% έως και 4%.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να φύγουν κυβέρνηση, ΕΕ και κεφάλαιο

Στις 25 ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις 26 πρωτοστατούμε σε κίνημα ανατροπής

Του Γιάννη Ελαφρού

Οι ειδήσεις για το νέο Μεσοπρόθεσµο που ετοιµάζονται να συνυπογράψουν η κυβέρνηση Ν∆ – ΠΑΣΟΚ και η τρόικα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ∆ΝΤ, διαλύουν το προπέτασµα προπαγανδιστικού καπνού που έριξαν Σαµαράς – Βενιζέλος. Ευρύτερα στρώµατα αναζητούν δρόµο να απαλλαγούν από τις συνέπειες της καταστροφικής επίθεσης, ακόµα και να ανατρέψουν την ίδια την επίθεση. Βεβαίως, επικρατούν ακόµα τα στερεότυπα, να βλέπουν την αλλαγή αυτή να περνά κυρίως µέσα από τις εκλογές, µέσω της ψήφου, πολύ περισσότερο που το µαζικό κίνηµα δεν κατάφερε να ανακόψει την επιδροµή. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εκµεταλλευτεί αυτή την τάση, την ενισχύει µε κάθε τρόπο, ρίχνοντας το ανιστόρητο σύνθηµα «στις 25 ψηφίζουµε, στις 26 φεύγουνε». Ο Αλέξης Τσίπρας ενισχύει µια λογική ανάθεσης, που οδηγεί στη δικαίωση του καναπέ

Η αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν είναι καθόλου αδιάφορη απέναντι στο αίτηµα πολιτικής αλλαγής ή και ανατροπής ευρύτερων λαϊκών στρωµάτων. Πρωτοστατεί στον αγώνα για να φύγει η µισητή κυβέρνηση Σαµαρά – Βενιζέλου ως αναγκαία πλευρά της συνολικής ανατροπής της «χούντας» κυβέρνησης, ΕΕ, ∆ΝΤ και κεφαλαίου. Από την άποψη αυτή η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του αριστερού αντικαπιταλιστικού ρεύµατος και στις τρεις κάλπες αποτελεί ιδιαίτερα θετική και ελπιδοφόρα επιλογή για κάθε εργαζόµενο, άνεργο και νέο που θέλει να πάρουµε πίσω τη ζωή µας. Και να γιατί:

Πρώτον, η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνει το πλήρες περιεχόµενο στο αίτηµα «να φύγουν»! «Να φύγουν όλοι!» Η κυβέρνηση Σαµαρά – Βενιζέλου, αλλά και όλοι όσοι κινούν τα νήµατα των πολιτικών µαριονετών κι έχουν επιβάλει την αντιλαϊκή λαίλαπα και το καθεστώς φυλακής για τα κοινωνικά και δηµοκρατικά δικαιώµατα. Η τρόικα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ∆ΝΤ, οι τραπεζίτες και οι τοκογλύφοι, οι ύαινες που λυµαίνονται τον δηµόσιο πλούτο, οι πολυεθνικές της αρπαχτής και τα αφεντικά που πληρώνουν µισθούς πείνας ή δεν πληρώνουν καθόλου. Να φύγει και το σάπιο πολιτικό προσωπικό, που µας οδήγησε στην πτώχευση, οι πολιτικοί κολαούζοι του κεφαλαίου, τα γαλάζια, πράσινα και ροζ κουστούµια, χωρίς ανακύκλωση και αριστερό πλυντήριο. Γιατί εάν αλλάξει απλώς η κυβέρνηση και όλα τα άλλα µείνουν στη θέση τους τότε θα λέµε «άλλαξε ο Μανολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

Άρνηση βοήθειας σε έναν λαό που βρίσκεται σε κίνδυνο

Tου Γρηγόρη Γεροτζιάφα, αναπληρωτή καθηγητή Αιµατολογίας στο Πανεπιστήμιο «Pierre et Marie Curie» (Paris 6) και υποψήφιου ευρωβουλευτή με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Μια νέα μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας είναι σε εξέλιξη στην Ελλάδα. Το τσεκούρι της Τρόικα έπεσε και πάλι: ενώ η χώρα βρίσκεται σε ύφεση τα τελευταία 6 χρόνια, πρέπει να βρει 2.500.000.000 ευρώ, ενώ το 25% του πληθυσμού είναι ανασφάλιστο και το σύστημα δημόσιας υγείας έχει υποβαθμιστεί  δραματικά.

Η διάλυση του συστήματος δημόσιας υγείας είναι ένας από τους στρατηγικούς στόχους του νεοφιλελευθερισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η νεοφιλελεύθερη επίθεση στην Ελλάδα έχει οδήγησει σε υγειονομική τραγωδία που ήδη μετρά χιλιάδες θύματα. Η ανάλυση της ελληνικής περίπτωσης, μια χώρας που με μοχλό της κρίση του δημόσιου χρέους τέθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και έγινε εργαστήριο του νεοφιλελεύθερου πειράματος, είναι χρήσιμη για την κατανόηση της διαδικασίας της νεοφιλελεύθερης επίθεσης που έχει ξεκινήσει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ελλάδα η νεοφιλελεύθερη επίθεση κατά της δημόσιας υγείας οργανώνεται γύρω από τρεις άξονες:

Διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας που συντελείται με τους δρακόντειους περιορισμούς των κρατικών δαπανών. Κατά την περίοδο 2010 - 2014 ο προϋπολογισμός των δημόσιων νοσοκομείων μειώθηκε κατά 50%. Άμεσα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης, των κομμάτων και των στελεχών που την στήριξαν και τη στηρίζουν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) είναι

Στη μάχη η Αντικαπιταλιστική Αριστερά-Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΜΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ

Της Ντίνας Χαριτάτου

Σε μια μαζική ολομέλεια το Σάββατο 15/2 αποφάσισε τη συμμετοχή της στην εκλογική μάχη η Αντικαπιταλιστική Αριστερά-Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία, το περιφερειακό σχήμα που στηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στην ολομέλεια με τη συμμετοχή μελών από όλους τους νομούς της Κ. Μακεδονίας, έγινε μια πλούσια συζήτηση για το περιεχόμενο και τους στόχους της εκλογικής παρέμβασης.

Η συζήτηση ξεκίνησε με τον απολογισμό δράσης του περιφερειακού συμβούλου Γιάννη Κούτρα που αναφέρθηκε στις πρωτοβουλίες ενάντια στην πολιτική της διοίκησης Ψωμιάδη-Τζιτζικώστα (ΝΔ) που μαζί με την παράταξη Μπόλαρη του ΠΑΣΟΚ στήριξαν και εξειδίκευσαν τις μνημονιακές πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, καθώς και γενικότερα στην τοποθέτηση στο πλευρό των κοινωνικών αγώνων από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Μέσα από το διάλογο αναδείχτηκε το πλαίσιο στόχων για την  αποφασιστική καταδίκη της κυβέρνησης και της πολιτικής κυβέρνησης -ΕΕ-ΔΝΤ, των Μνημονίων και του Καλλικράτη, αλλά και των Τζιτιζικώστα και Ψωμιάδη και όσων έχουν το επίσημο ή ανεπίσημο χρίσμα τους (Ιωαννίδης-ΝΔ, Μπόλαρης-ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ). Παράλληλα την αποφασιστική καταδίκη της ΕΕ, καθώς και την ανάδειξη μιας ισχυρής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, μιας δύναμης που ενισχύει την ανάπτυξη μαχητικών αγώνων με πρόγραμμα την εργατική διέξοδο από την κρίση.

Αυτοί οι στόχοι προκύπτουν από την αξιοποίηση μιας πλούσιας πείρας αγώνων στην προηγούμενη περίοδο στο εργατικό κίνημα, τη νεολαία και τους αγρότες, το κίνημα της γειτονιάς και τις πλατείες της αγανάκτησης, την αντιφασιστική δράση. Εξάλλου πολλοί από όσους έλαβαν το λόγο είναι από τους πρωταγωνιστές αυτών των κινητοποιήσεων.

Ευρωεκλογές: Ψήφο στο ΚΚΕ κι άγιος ο Θεός

Γιώργος Κρεασίδης

Την περασµένη Κυριακή δόθηκε στη δηµοσιότητα η διακήρυξη του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές. Κατ’ αρχάς εντυπωσιάζει το γεγονός ότι είναι υποβαθµισµένη η αντιπαράθεση µε τα κυρίαρχα ιδεολογήµατα της άρχουσας τάξης που στηρίζουν την επιβολή της πολιτικής κυβέρνησης και ΕΕ-ΔΝΤ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το µνηµόνιο αναφέρεται µόνο για να διαπιστωθεί ότι εξειδικεύει την πολιτική της ΕΕ σε συνθήκες κρίσης, για την οποία κρίση δεν υπάρχει κάτι συγκεκριµένο.

Η πιο σηµαντική έλλειψη όµως είναι ότι λείπουν συγκεκριµένοι πολιτικοί στόχοι, τα καθήκοντα που προτείνει το ΚΚΕ στο µαζικό λαϊκό και εργατικό κίνηµα, τα οποία θα προωθήσει η εκλογική ενίσχυσή του. Δεν υπάρχει κάποιου είδους απολογισµός για τους αγώνες της περιόδου από την προηγούµενη αναµέτρηση και τη συµβολή του ΚΚΕ. Όπως δεν υπάρχουν και αναφορές στις δυνατότητες, τους δρόµους, τις µορφές οργάνωσης και πάλης απ’ όπου θα περάσει η προσπάθεια ανατροπής σε όφελος των εργαζοµένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας.