Γράφουν:Δημήτρης Γρηγορόπουλος,
Βασίλης Μηνακάκης
Βασίλης Μηνακάκης
Πρώτη από τις προϋποθέσεις για τον άλλο δρόμο είναι η ρήξη με
ό,τι και όσους αντιπροσωπεύουν την καθήλωση στα όρια του σάπιου
καπιταλιστικού καθεστώτος: κυβερνήσεις, μνημόνια, αντεργατικές
«μεταρρυθμίσεις», κεφαλαιοκράτες, τράπεζες, ΕΕ. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
χωρίς αναμέτρηση και σύγκρουση με όλους αυτούς.
Η κατάληξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και άλλων ανάλογων παραδειγμάτων πείθουν και τους πιο δύσπιστους.
Η κατάληξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και άλλων ανάλογων παραδειγμάτων πείθουν και τους πιο δύσπιστους.
Το δόγμα της ΤΙΝΑ και η ανατροπή του
Η μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, πέραν όλων των άλλων, ενίσχυσε ένα
πολύ γνωστό αστικό στερεότυπο: δεν μπορεί να υπάρξει εναλλακτικό σχέδιο
στον καπιταλιστικό μονόδρομο. Ή αλλιώς: ο καπιταλισμός και η ΕΕ μπορεί
να μην είναι ό,τι καλύτερο, είναι όμως το μοναδικό σύστημα που υπάρχει˙
άρα, είναι ουτοπία να αναζητά κανείς λύσεις έξω απ’ αυτό το πλαίσιο.
Το εν λόγω επιχείρημα απέκτησε ισχύ αυτονόητης αλήθειας μετά την
εκφυλιστική πορεία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και ενισχύθηκε από την
εξέλιξη σχηματισμών όπως το ΠΑΣΟΚ ή η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, η
Κομμουνιστική Επανίδρυση ή οι Εργατικοί του Μπλερ. Πρόκειται για ένα
στερεότυπο που έγινε προμετωπίδα των πνευματικών αρχιερέων του
νεοφιλελευθερισμού και πολιτικών σαν τη Θάτσερ˙, υποστηρίχτηκε από
«έγκυρους» οικονομολόγους, που παρουσιάζουν την αγορά και το κέρδος ως
τον «φυσικό» τρόπο λειτουργίας της οικονομίας˙, προβλήθηκε από
«διακεκριμένους» κοινωνιολόγους, που αντιμετωπίζουν τη μισθωτή
εκμετάλλευση και τις σχέσεις ταξικής κυριαρχίας ως τη μόνη μορφή
κοινωνικής συγκρότησης και ενισχύθηκε από προβεβλημένους επιστήμονες,
που έφτασαν να υποστηρίξουν ότι ο ανταγωνισμός ή η φτώχεια είναι δήθεν
εγχαραγμένα στο γονιδίωμα του ανθρώπου!
