Η Πολιτική Πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Βασικές θέσεις για την νικηφόρα εργατική αντεπίθεση και την αντικαπιταλιστική απάντηση

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: ΒΑΣΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ & ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

1. Η κοινωνική πόλωση βαθαίνει

Το ομολογούν ακόμη και εκπρόσωποι του αστικού κόσμου: «Η απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική αφήγηση περί οικονομικής ανάκαμψης και της αίσθησης του κόσμου, ότι τα βγάζει δύσκολα, δυναμώνει επικίνδυνα». Η εργαζόμενη κοινωνική πλειονότητα ασφυκτιά, σε ένα περιβάλλον όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις κάνουν πάρτι, ενώ η αδικία γίνεται νόμος και η δικαιοσύνη αποτελεί ανέκδοτο. Πολλά τα ποτάμια που φουσκώνουν την κοινωνική οργή: ακρίβεια, συμπίεση μισθών, υψηλά ενοίκια, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση δημόσιας υγείας και παιδείας, διάλυση . Δεν είναι όμως μόνο τα οικονομικά προβλήματα που αυξάνουν την κοινωνική δυσαρέσκεια: καταστολή, συγκάλυψη στο έγκλημα των Τεμπών, αλλά και της Πύλου, η εκτόξευση πολεμικών δαπανών, ο ρατσισμός, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη και η ξεδιάντροπη υπεράσπιση του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ από την κυβέρνηση της ΝΔ. Επιπλέον προωθείται η μετατροπή της χώρας σε εξορυκτικό οικόπεδο των Αμερικάνικων πολυεθνικών ενέργειας που θα αφήσουν πίσω τους καμένη γη.

2. Στοιχεία πολιτικής κρίσης και αστάθειας στο αστικό πολιτικό σύστημα

Παρά την συναίνεση από κοινοβουλευτική αντιπολίτευση και την μην αμφισβήτηση της πολιτικής πρωτοκαθεδρίας της ΝΔ, η κυβέρνηση έχει μπει σε περίοδο ανεπίστρεπτης φθοράς και απονομιμοποίησης. Το «ρήγμα των Τεμπών» δεν κλείνει εύκολα. Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά κυβέρνησαν, ψήφισαν και υλοποίησαν μνημόνια και αντιλαϊκούς νόμους. Εξάλλου ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που υλοποίησε το έγκλημα της ιδιωτικοποίησης των τρένων. Η προσπάθεια αναπαλαίωσης του πολιτικού συστήματος, μέσω Α. Σαμαρά στα δεξιά ή του λεγόμενου «δημοκρατικού πόλου» του, μέσω του Α. Τσίπρα, φανερώνει και την ένδεια εναλλακτικών στην αστική πολιτική. Η Πλεύση Ελευθερίας «πουλάει» αντισυστημισμό, την ίδια ώρα που δεν αμφισβητεί το σύστημα και τις αιτίες που γεννούν Τέμπη, ενώ είναι σε διαρκές φλερτ με τον ακροδεξιό χώρο.

3. Η ακροδεξιά ως εφεδρεία του συστήματος

Η πολιτική της παρουσία είναι συμπληρωματική και ενισχυτική της πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ. Η κυβέρνηση με το ρατσισμό, την προσφυγοφοβία και τον εθνικισμό, επιτρέπει σε φασιστικές ομάδες να δρουν ανενόχλητες και στρώνει το δρόμο στην ακροδεξιά, η οποία με τη σειρά της ανταποδίδει κάνοντας πλάτες στην κυβέρνηση. Η «Φωνή Λογικής» της Λατινοπούλου καταψήφισε στην ευρωβουλή την πραγματοποίηση συζήτησης για τα Τέμπη, ενώ η «Ελληνική Λύση» προβάλει ως διέξοδο τον Τραμπισμό. Η ακροδεξιά θέλει να εμφανίζεται σαν «αντισυστημική», αλλά στην πραγματικότητα είναι το μακρύ βρώμικο χέρι του συστήματος. Σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες είναι κυβερνητική δύναμη.

4. Κρίση εκπροσώπησης στο αστικό πολιτικό σύστημα και πολιτική πόλωση

Η κρίση της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος, καθώς και γενικά η κρίση αντιπροσώπευσης, μαζί με την άνοδο των αγώνων, δυναμώνουν την πολιτική κινητικότητα. Θεσμοί «πυλώνες» όπως η δικαστική εξουσία φθείρονται γρήγορα στη λαϊκή συνείδηση. Το αίτημα για δικαιοσύνη και η απαίτηση για οξυγόνο, γίνονται συνθήματα ενάντια σε ένα σύστημα που πνίγει τη ζωή. Ενισχύεται η δυνατότητα για ένα βαθύ κοινωνικό και πολιτικό ρήγμα αλλά και μιας νέας αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

5. Παγκόσμιος καπιταλισμός: Οικονομική αβεβαιότητα και στροφή στην πολεμική οικονομία

Οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και η προσπάθεια διαμόρφωσης της «νέας Μέσης Ανατολής» από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, οδηγούν σε νέα πολεμικά επεισόδια. Η ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση -που δεν παραδίνει τα όπλα της- αποτελεί φάρο ελπίδας. Η ΕΕ αποκαλύπτεται μια κακοφορμισμένη ληστρική ένωση του κεφαλαίου. Σαλπίζει μια νέα μεγαλύτερη επίθεση μέσα από το αντιλαϊκό «Πρόγραμμα Σταθερότητας» και τα δημοσιονομικά σύμφωνα κοινωνικού σφαγείου. Κάνει πρωτοφανή στροφή προς την «πολεμική οικονομία»,(Rearm Europe) προαναγγέλλοντας 800 δις πολεμικές δαπάνες. Η ηγεσία Τράμπ στις ΗΠΑ, με πυξίδα τα υπερκέρδη των πολυεθνικών, κλιμακώνει την επίθεση στο λαό, εφαρμόζει ακραία ρατσιστική και μισογυνική πολιτική, απειλεί με στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και αλλού, επαναφέρει την πυρηνική απειλή. Μαζί με την κήρυξη ανοιχτού οικονομικού πολέμου ΗΠΑ-Κίνας, αναπτύσσονται αντιθέσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ. Η κλιματική και περιβαλλοντική κρίση φέρνουν καταστροφές σε υποδομές και απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Το δίλημμα των αρχών του 20ου αιώνα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» επανέρχεται όλο και πιο επίκαιρο και συμπληρώνεται από το δίλλημα «σοσιαλισμός ή καταστροφή του πλανήτη».

6. Νέα ρεύματα αντικαπιταλιστικής ριζοσπαστικοποίησης και ανάγκη συνολικού αντικαπιταλιστικού αγώνα, επαναστατικής ανατροπής για μια σοσιαλιστική και κομμουνιστική κοινωνία

Με τη γλώσσα και τη προπαγάνδα των κυρίαρχων, «όλα πάνε δεξιά». Διότι αυτό θέλουν. Όμως υπάρχει σαφώς και αντίστροφη πολιτική κίνηση προς «τα αριστερά», ριζοσπαστικές αντικαπιταλιστικές τάσεις και επαναστατικές αναζητήσεις, παρά την απουσία ισχυρών μαζικών ρευμάτων και οργανώσεων της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς. Η εργατική αντίσταση είναι εδώ. Στο μεγαλειώδες κίνημα υπεράσπισης της Παλαιστινιακής Αντίστασης με εκατομμύρια να διαδηλώνουν σε όλο τον κόσμο. Στις απεργίες από τις ΗΠΑ έως την Γαλλία, και από τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη στην Ελλάδα. στους εργατικούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών. Στην Αφρική, στην Ασία και στην Λατινική Αμερική η νεολαία εξεγείρεται για το κλεμμένο μέλλον της, διώχνοντας προέδρους με ελικόπτερα. Στις ΗΠΑ, αναδύονται δυνατότητες ήττας της αλαζονικής, ακροδεξιάς, ακραία φιλοκαπιταλιστικής και κοινωνικά αντιδραστικής πολιτικής του Τράμπ

Όλα δείχνουν πως η περίοδος πολέμου και κρίσης στην οποία μπαίνουμε θα είναι περίοδος κοινωνικών συγκρούσεων και εξεγέρσεων. Το ζητούμενο είναι να μετασχηματιστούν σε ανατρεπτικούς αγώνες και σε επαναστάσεις που θα αμφισβητούν τα θεμέλια του καπιταλισμού.

7. Ρήξη με την αστική πολιτική, όχι σε νέες αυταπάτες που οδηγούν σε ανακύκλωση της ήττας.

Η λαϊκή δυναμική δεν πρέπει να ξοδευτεί ξανά στο πλαίσιο κυβερνητικής «προοδευτικής» λύσης με Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας. Το ζητούμενο είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και η πολιτική που υπηρετεί, μέσα από ανατρεπτικούς αγώνες. Η αντεπίθεση και συσπείρωση δυνάμεων για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων σε ρήξη με τις κεντρικές επιλογές της αστικής πολιτικής. Κάθε αριστερή πολιτική δύναμη πρέπει να ιεραρχεί την ανεξάρτητη εργατική πολιτική και να μην στοιχίζεται πίσω από ξένες σημαίες. Λογικές «δημοκρατικού, ή λαϊκού μετώπου», «προοδευτικής εναλλακτικής λύσης» στο πλαίσιο του συστήματος και της αντεργατικής πολιτικής κεφαλαίου, ΝΑΤΟ, ΕΕ, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.

Σήμερα, η αντιπαράθεση θα συμπυκνωθεί στο πολιτικό ζήτημα: Θα κατορθώσει το αστικό πολιτικό σύστημα να ανασυνταχθεί νικώντας τις αντιφατικές, ριζοσπαστικές, δυνάμει αντικαπιταλιστικές τάσεις, που ξεπηδούν από την κοινωνία, δημιουργώντας νέες πολιτικές και κυβερνητικές εφεδρείες (σοσιαλδημοκρατικές ή ακροδεξιές). Ή θα ανασυγκροτηθεί το εργατικό κίνημα και η αριστερά της ανατροπής, θα υπάρξει αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, καλύτερο έδαφος για την σύγκρουση, ενάντια στην καπιταλιστική κρίση και τα σύμφωνα σταθερότητας, την πολεμική οικονομία και τους πολέμους και την αντίδραση σε όλη την γραμμή του μετώπου. Σε αυτό το ερώτημα «λογοδοτεί» η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

8. Αριστερά της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και κομμουνιστικής προοπτικής, όχι της διαχείρισης και την άρνηση της πάλης για την ανατροπή. Η περίφημη «ρεαλιστική ανυπακοή» του ΜΕΡΑ25 στο πλαίσιο της ΕΕ και της «υγιούς επιχειρηματικότητας» αποτελούν ξαναζεσταμένες και αποτυχημένες σοσιαλδημοκρατικές συνταγές. Το ΚΚΕ προβάλλει την ανάγκη επιμέρους αγώνων χαμηλών πτήσεων και κυρίως της εκλογικής του ενίσχυσης, ενώ αρνείται ανατρεπτικούς πολιτικούς στόχους. Δεν θέτει στόχους ανατροπής των ιδιωτικοποιήσεων, του νέου προγράμματος σταθερότητας της ΕΕ, της πολεμικής προετοιμασίας και της ίδιας της κυβέρνησης. Βάζει όρια στην αγωνιστική κλιμάκωση της κοινωνικής δυναμικής αποφεύγοντας την απεργιακή κλιμάκωση. Η διαρκής παραπομπή της ανατροπής στη «λαϊκή εξουσία», αναπαράγει λογικές ανάθεσης και άρνησης μιας πολιτικής ρήξης με τις κυρίαρχες επιλογές της αστικής τάξης σήμερα, ενισχύει τη λογική του ΤΙΝΑ.

9. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταθέτει ενωτικό, προωθητικό κάλεσμα για την λαϊκή αντεπίθεση και την παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Οφείλουμε να συμβάλλουμε σε μια διαφορετική προοπτική και σε ένα πολύμορφο μέτωπο, εργατικής αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης.

Για μαχητική κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση, με ισχυρή, ανεξάρτητη αριστερά της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και συνολικής νίκης. Για το λαϊκό ξεσηκωμό για «ψωμί|», δουλειά, ελευθερία, ειρήνη, διεθνή αλληλεγγύη των εργατών και των λαών. Για να ανατραπεί η πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ και ΝΑΤΟ και να ηττηθεί η συναίνεση σε αυτήν.

10. Οι βασικές ανάγκες της εργατικής-λαϊκής πλειονότητας στο κέντρο του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης, σε βασικά πεδία που πρέπει να διεκδικηθεί ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής

• Δουλειά για όλους/όλες, με όλα τα δικαιώματα, λιγότερο χρόνο εργασίας και αποφασιστική αύξηση μισθών και συντάξεων.
• Δωρεάν δημόσια κοινωνικά αγαθά σε παιδεία, υγεία, κατοικία, συγκοινωνίες, νερό
• Διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών και όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων
• Αξιοβίωτη ζωή στις πόλεις και στην ύπαιθρο με σεβασμό στο περιβάλλον ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση της φύσης και της πόλης.
• Ειρήνη στην περιοχή μας και σε όλο τον κόσμο.
• Λευτεριά στην Παλαιστίνη, και διακοπή των οικονομικών πολιτικών και άλλων σχέσεων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.
• Δικαιοσύνη για το έγκλημα στα Τέμπη και στην Πύλο. Να καταργηθεί η ασυλία που απολαμβάνουν προκλητικά η κυβερνητική, κρατική και δικαστική εξουσία αθωώνοντας μονίμως τον εαυτό τους.
• Να κλείσουμε την πόρτα στην απειλή της ακροδεξιάς και του φασισμού. Ενάντια στη σημερινή βαρβαρότητα, τη σαπίλα, το σεξισμό, τον ρατσισμό.

 

11. Πολιτικές προϋποθέσεις για κοινωνικές νίκες και λαϊκές καταχτήσεις.

Δεν αρκεί η προβολή στόχων διεκδίκησης, χωρίς πάλη Γι’ αυτό παλεύουμε για:

• Αποφασιστικό πλήγμα στην μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα κέρδη. Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν, παλεύουμε για κρατικοποιήσεις των επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί, χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά, με εργατικό έλεγχο. Βαριά φορολογία του κεφαλαίου.
• Ανατροπή του Δημοσιονομικού σφαγείου και έξοδος από την ΕΕ
• Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για την «πολεμική οικονομία», διώξιμο των βάσεων και έξοδος από το ΝΑΤΟ
• Ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της καθώς και της συναίνεσης σε αυτήν.

 

12. Στο μαζικό, (κυρίως) εξωκοινοβουλευτικό, ενωτικό, κοινωνικό και πολιτικό αγώνα, η ελπίδα της ανατροπής των συσχετισμών.

Δεν αντιλαμβανόμαστε την προβολή των στόχων του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης ή των πολιτικών προϋποθέσεων για αυτούς ως μια διαρκή αόριστη προπαγάνδα. Για να ανατραπούν τα θεμέλια της αστικής πολιτικής πρέπει να σηκώσει το ανάστημά του το εργατικό και λαϊκό κίνημα να αναμετρηθεί εδώ και τώρα με την «καρδιά» της κυβερνητικής-καπιταλιστικής επίθεσης. Με στήριξη των πρωτοβουλιών ταξικής ανασυγκρότησης, ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Για να γίνουν γενικές συνελεύσεις, συντονισμοί πρωτοβάθμιων σωματείων και επιτροπές αγώνα. Για να αναπτυχθούν μαζικοί αγώνες και απεργίες, με την κοινή δράση μέσα στο κίνημα, με κάθε μαχόμενη δύναμη. Για ενωτικές πρωτοβουλίες «από τα κάτω». Για την αυτοοργάνωση του κινήματος, με τις δικές του δομές και συνελεύσεις, ανεξάρτητα και ενάντια στους θεσμούς του κράτους των καπιταλιστών. Η ανάπτυξη ενός πολιτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος πάνω στους βασικούς στόχους μπορεί να δημιουργεί ρήγματα στην κυρίαρχη πολιτική, να επιταχύνει την κρίση του πολιτικού συστήματος. Να ακυρώνει κοινοβουλευτικές και άλλες πρωτοβουλίες που ετοιμάζουν κέντρα του συστήματος, άλλες εναλλακτικές αντιλαϊκές κυβερνητικές λύσεις για τη σταθεροποίηση και αντιδραστική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό κενό δεν πρέπει να καλυφτεί από αδιέξοδες λύσεις, νέους σωτήρες ή από ρεύματα του κοινωνικού κανιβαλισμού της ακροδεξιάς.

 

13. Αυτοτελής συγκρότηση της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Σήμερα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μαχόμενοι αγωνιστές που δεν καλύπτονται από τις κυρίαρχες προτάσεις στην αριστερά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε ανοιχτό διάλογο για να υπερβούμε τον κατακερματισμό και να συμβάλλουμε με κοινές πρωτοβουλίες.

Σήμερα είναι η στιγμή να γίνει ένα βήμα ενότητας, διαλόγου, προγραμματικής σύγκλισης, και συστηματικής κοινής δράσης, ανάμεσα σε όλους όσους κατανοούν ότι ο «λαός σώζει το λαό». Υπάρχουν δυνάμεις και ρεύματα που κατανοούν πλέον πως είναι αδιέξοδη και λαθεμένη επιλογή η σπατάλη ριζοσπαστικών τάσεων με εγκλωβισμό τους σε «αριστερές πτέρυγες» ρεφορμιστικών διαχειριστικών δυνάμεων (πχ ΜΕΡΑ/ΛΑΕ) ή «κριτικής στήριξης» στο ΚΚΕ. Υπάρχει μεγαλύτερη συμφωνία πάνω σε στόχους όπως η έξοδος από την ΕΕ, που στο παρελθόν υπήρχε αμφισβήτηση για την αναγκαιότητά τους.

Μπορεί να γίνει ένα βήμα για ισχυρή, ενωτική, και ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά. Όπου έγιναν τέτοιες επιλογές φάνηκε ότι το ρεύμα αυτό υπάρχει και είναι ικανό να δίνει και να κερδίζει μάχες. Για να πάρει αντικαπιταλιστική κατεύθυνση η οργή, να ενισχυθεί ο αγώνας για την επαναστατική ανατροπή. Για να διαμορφωθεί και να δυναμώσει η αντικαπιταλιστική εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση, το σάπιο πολιτικό σύστημα, τον βάρβαρο καπιταλισμό της εποχής μας. Για να συγκροτηθεί ένα αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα και στην Ελλάδα και παντού όπου ο πόλεμος απλώνει την απειλή του. Για μια φιλειρηνική προοπτική στην περιοχή μας, στηριγμένη στην αλληλεγγύη και στην φιλία των λαών. Για να φέρουμε στο προσκήνιο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της επαναστατικής αλλαγής αυτού του βάρβαρου κόσμου, της εξουσίας των εργαζόμενων, και μιας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας.

Για την ανασυγκρότηση της Ανατρεπτικής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς - Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 Ψωμί, παιδεία, ειρήνη, ελευθερία

Ενάντια στον πόλεμο, το νέο ευρωσύμφωνο, τα κέρδη

Για την ανασυγκρότηση της ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Συντρόφισσες/ σύντροφοι

1. Οι λαοί της Ευρώπης και όλου του κόσμου βρίσκονται αντιμέτωποι με τα ιστορικά προβλήματα και τις άλυτες αντιθέσεις του καπιταλιστικού κόσμου. Δέχονται μεγάλη επίθεση στην προσπάθειά του να τα ξεπεράσει. Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται σε τελματώδη στασιμότητα στηριζόμενη περισσότερο από ποτέ σε ασταθείς ισορροπίες.

Η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών έχουν ως τραγική κατάληξη την κλιμάκωση και την επέκταση πολεμικών συρράξεων, δείχνοντας ότι δεν έχουν παροδικό χαρακτήρα. Η γενική τάση διαγράφει την είσοδο σε μια νέα πολεμική εποχή του καπιταλισμού.  ΗΠΑ-ΝΑΤΟ σέρνουν τον χορό της στροφής στον πόλεμο, με στόχο να χρησιμοποιήσουν την στρατιωτική τους υπεροπλία για την ανάσχεση της μείωσης της οικονομικής τους δύναμης και της κρίσης της πολιτικής τους ηγεμονίας.

Τραγική επιβεβαίωση όλων αυτών είναι η συνεχιζόμενη ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία που κλιμακώνεται επικίνδυνα, ακόμη και με την πυρηνική εμπλοκή ως ενδεχόμενο, η γενοκτονία στην Γάζα που διεξάγει το Ισραήλ με την άμεση στήριξη των ΗΠΑ και δεκάδες εστίες πολέμου με εμπλοκή των αντιμαχόμενων για την ηγεμονία μπλοκ.

H EE προωθεί ένα νέο «Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Διαρθρωτικό Σχέδιο», ένα νέο «πρόγραμμα σταθερότητας» σκληρής λιτότητας, ματωμένων πλεονασμάτων, βάρβαρης περικοπής των κοινωνικών δαπανών και ενίσχυσης της «πολεμικής οικονομίας».  

Η κλιματική αλλαγή και η περιβαλλοντική καταστροφή προκαλεί λειψυδρία,  παρατεταμένους καύσωνες, τεράστιες καταστροφές.

2. Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, όπως και η  άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, είναι γέννημα-θρέμμα της κρίσης του καπιταλισμού της εποχής μας. Σηματοδοτεί περαιτέρω κλιμάκωση της επίθεσης απέναντι στην εργατική τάξη, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στους μετανάστες/πρόσφυγες, στα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ και οτιδήποτε θεωρείται «διαφορετικό», τον ακραίο αυταρχισμό, στην επιτάχυνση της περιβαλλοντικής καταστροφής και στον ιδεολογικό νεο-σκοταδισμό.

Η ακροδεξιά ενισχύεται από μερίδες του κεφαλαίου, ιδιαίτερα ορισμένα τμήματά του, αναδεικνύεται σε φορέας υποδοχής της λαϊκής δυσαρέσκειας και δύναμη κρούσης της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του αστικού πολιτικού συστήματος στην εποχή της κρίσης και των πολέμων. 

Είναι αποτέλεσμα της αντιδραστικής, φιλοπόλεμης, αντεργατικής και βαθιά αντιδημοκρατικής πολιτικής των «φιλελεύθερων» (Μακρόν, Μπάιντεν κ.λπ.), που θυμούνται την ακροδεξιά όταν θέλουν να εκβιάσουν την στήριξή τους, ενώ μια χαρά συνεργάζονται μαζί της και υιοθετούν την ατζέντα της.

«Συντηρητικοί» και «δημοκρατικοί» ανταγωνίζονται για την ηγεμονία στον κόσμο του κεφαλαίου, και κατά τα άλλα συνεργάζονται στενότατα για το τσάκισμα της εργατικής τάξης, για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με το μπλοκ Ρωσίας-Κίνας. Πρόκειται για δύο αντιδραστικά μπλοκ, για το δίδυμο τέρας της αστικής πολιτικής, στη σημερινή αντιδραστική εποχή της. Η Αριστερά αντιμάχεται και τα δύο μπλοκ. Οι εργαζόμενοι πρέπει να γυρίσουν την πλάτη και στα δύο.

3. Παράλληλα ξεπροβάλλει η δυναμική της ταξικής πόλωσης που φέρνει τις δικές της εκρήξεις, από την «περιφέρεια» μέχρι την καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού. Από την εξέγερση στο Μπαγκλαντές και τις μεγάλες διεθνείς κινητοποιήσεις και δράσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, έως τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις σε Γαλλία και Βρετανία και τις εργατικές απεργίες στις ΗΠΑ. Στη χώρα μας, από τους αγώνες των εκπαιδευτικών και των γιατρών, ως τη συναυλία για τα Τέμπη και τους αγώνες των ντελιβεράδων. Υπάρχει και αναπτύσσεται η υπόγεια κοινωνική ευρεία δυσαρέσκεια, κατά καιρούς κοινωνικά ξεσπάσματα και αγώνες ή και ενστικτώδεις πολιτικές άμυνας από μεριάς εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.

Σε αυτές τις συνθήκες η ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική Αριστερά χρειάζεται να συγκροτήσει μια άλλη στρατηγική απέναντι στον καπιταλισμό, στην πάλη για την ανατροπή του, έτσι ώστε η κοινωνική δυσαρέσκεια και οι αγώνες να μπορούν να συνολικοποιηθούν σε ανατρεπτικές πολιτικές μάχες. 

4. Στη χώρα μας, το πολιτικό σύστημα έχει μπει σε φάση κρίσης και ρευστοποίησης. Το «χαστούκι» της ΝΔ στις ευρωεκλογές, η μείωση της δύναμής της στον λαό είχε συνέχεια στην όξυνση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της και στην διαγραφή του Α. Σαμαρά.

Αξιοποιεί τη συναίνεση της «αντιπολίτευσης» στα θεμελιακά ζητήματα της αντιλαϊκής πολιτικής, για να επιταχύνει την προώθηση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων.

Εκκωφαντική είναι η κρίση της λεγόμενης «δημοκρατικής», «αντιδεξιάς» αντιπολίτευσης, που επιταχύνθηκε με την νέα εκφυλιστική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία του «κόμματος Κασελάκη».  Είναι το  αποτέλεσμα της ιστορικής πορείας ενσωμάτωσης της σοσιαλδημοκρατίας και της «ευρωπαϊκής Αριστεράς» στην αστική πολιτική, της συναίνεσης, της αποδοχής και της υποταγής στα βασικά  δόγματα της κυρίαρχης πολιτικής. Οι δυνάμεις αυτές στέκονται απέναντι στην ανάπτυξη αγώνων, στη μαχητική κοινωνική αντιπολίτευση.

Συνολικά η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να στρατεύσει τους λαούς σε ένα θετικό όραμα, αποτελεί έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης, οδηγεί σε ρευστοποίηση και αστάθεια. Είναι αποτέλεσμα  της «πολυκρίσης» του καπιταλιστικού συστήματος, των αδιεξόδων, της όξυνσης των αντιθέσεων αλλά και των λαϊκών αγώνων και αντιστάσεων των εργαζόμενων και της νεολαίας όλο το προηγούμενο διάστημα.

Οι δυνάμεις του συστήματος παρεμβαίνουν πολύμορφα στις διεργασίες που είναι σε εξέλιξη σε όλο αυτό το ρεύμα, για να οικοδομήσουν έναν απόλυτα ελεγχόμενο αντιπολιτευτικό πόλο εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας.

5. Η ΝΔ παρά το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών έχει εξαπολύσει επίθεση σε όλα τα μέτωπα.

Σκληρή λιτότητα, ελαστική και χωρίς δικαιώματα εργασία (6ήμερο, κατάργηση των ΣΣΕ κ.ά.) ιδιωτικοποιήσεις χωρίς τέλος, πρωτοφανής αυταρχισμός. Με το νέο Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Διαρθρωτικό Σχέδιο» που υπέγραψε, συμφώνησε σε πλεονάσματα 2,5%, σε κόφτη δαπανών, σε επιτάχυνση της αποπληρωμής του χιλιοπληρωμένου χρέους.  

Η συμμετοχή της Ελλάδας και στους δύο πολέμους είναι σημαντική τόσο μέσα από τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, όσο και μέσα από τον αντιδραστικό στρατηγικό άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ κάτω από την μπαγκέτα των ΗΠΑ, σε συνέχεια της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να εξασφαλίσει μια αναβαθμισμένη θέση για το ελληνικό κεφάλαιο στην ευρύτερη περιοχή.

6. Η ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να παρέμβει στις ανακατατάξεις και τις αναζητήσεις ενός λαϊκού αριστερού κόσμου που αναζητά πραγματική αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, με στόχο να τραβηχτεί σε μαχητικούς, ανατρεπτικούς αγώνες, να κερδηθεί με την πολιτική της ρήξης με το κεφάλαιο, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ. ενισχύοντας την κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της ανατρεπτικής, αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς.

Πάνω σε αυτή την βάση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταθέτει ενωτικό, προωθητικό κάλεσμα για την παρέμβαση και ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται στον κόσμο και τις δυνάμεις που κατανοούν την ανάγκη ευρύτερων αλλαγών σε ρήξη με αυτό το σύστημα, τις κεντρικές πολιτικές επιλογές και τις ταξικές και πολιτικές δυνάμεις που το στηρίζουν και τους καλεί να συμβάλουν για να συγκροτηθεί η κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση και η Αριστερά της ανατροπής.

Οι μαχητικές τάσεις του κινήματος πρέπει να αξιοποιήσουν την κρίση νομιμοποίησης της κυβέρνησης και της συναινετικής αντιπολίτευσης και να φιλοδοξήσουν να μπουν μπροστά στην εργατική και λαϊκή αντεπίθεση, για να σταματήσουν και να ξηλωθούν οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις ΝΔ-ΕΕ-κεφαλαίου, στην υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία, το περιβάλλον, παντού. Για να σταματήσει η μηχανή του πολέμου.

Η ανασυγκρότηση και παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής Αριστεράς, λογοδοτεί και συμβάλλει στην πάλη των εργαζόμενων και του λαού στον αγώνα για «ψωμί-ειρήνη-ελευθερία», ενάντια στην πολιτική που προτάσσει την κερδοφορία του κεφαλαίου, την υποταγή στα νέα μνημονιακά σύμφωνα σταθερότητας της ΕΕ, στο ιμπεριαλιστικό πολεμικό σφαγείο. Για να ανατραπεί η δολοφονική κυβέρνηση της ΝΔ, κόντρα σε κάθε επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής.

Η ανατρεπτική-αντικαπιταλιστική Αριστερά:

Ø  Παλεύει στην βάση ενός πολιτικού προγράμματος που έχει την προμετωπίδα του την υπεράσπιση της ειρήνης με απεμπλοκή της Ελλάδας από τους πολέμους, το διώξιμο των βάσεων, τη μείωση των εξοπλισμών και την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ. Στοχεύει στην υπεράσπιση των κοινωνικών οικονομικών συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων και την επιβίωση του πλανήτη με χτύπημα της δύναμης και της εξουσίας του κεφαλαίου, μείωση της εκμετάλλευσης στην προοπτική της κατάργησή της. Προτάσσει την πάλη για απειθαρχία ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ. «Βλέπει» έξω από τη σημερινή βαρβαρότητα, στην εξουσία των εργαζόμενων, σε μια άλλη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Ø  Φιλοδοξεί να συμβάλλει ώστε το εργατικό και λαϊκό κίνημα να αναμετρηθεί εδώ και τώρα με την «καρδιά» της κυβερνητικής-καπιταλιστικής επίθεσης, ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Να παρέμβει για να μετατραπεί η διάχυτη και έντονη δυσαρέσκεια σε μαχητικούς ανατρεπτικούς αγώνες. Με στήριξη των πρωτοβουλιών ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Με έμφαση στην ενότητα και στην κοινή δράση μέσα στο κίνημα και τους αγώνες, με κάθε μαχόμενη δύναμη. Με κριτήριο το συνολικό συμφέρον του κινήματος, όχι τους μικροπολιτικούς υπολογισμούς.

Ø  Συμβάλλει στην αντεπίθεση των προοδευτικών, απελευθερωτικών και πανανθρώπινων αξιών και ιδεών απέναντι στον ζόφο του εθνικισμού, του ρατσισμού, του μισογυνισμού και του ανορθολογισμού. Αντιμάχεται τις ιδέες που στο όνομα της υπεράσπισης των «ατομικών δικαιωμάτων» καταστρέφουν τα συλλογικά δικαιώματα, τον κοινωνικό άνθρωπο, τις ίδιες τις προϋποθέσεις της ύπαρξής του.

7. Δεν αποτελούν απάντηση στην άνοδο της ακροδεξιάς τα «δημοκρατικά μέτωπα», η συνεργασία της μαχόμενης Αριστεράς, με συντηρητικές ή σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις. Ούτε ο Μακρόν στη Γαλλία, ούτε ο Σολτς στη Γερμανία μπορούν να εμφανίζονται σαν «μικρότερο κακό». Αντίθετα με τις πολιτικές τους ανοίγουν τον δρόμο στην ακροδεξιά. Η συμμαχία με δυνάμεις της αστικής πολιτικής επιτρέπει στην ακροδεξιά να φοράει το προσωπείο της «αντισυστημικής δύναμης».

Αυτό που χρειάζεται είναι η ανεξάρτητη, μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά να πρωταγωνιστήσει στην ανάπτυξη ενός μαζικού, αντιφασιστικού κινήματος που θα έχει στην καρδιά του την εργατική τάξη, και θα συγκρούεται χωρίς περιστροφές με τον κρατικό ρατσισμό, τα δολοφονικά κλειστά σύνορα, την ισλαμοφοβία, με το δόγμα «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», τις κοινωνικές αιτίες που ενισχύουν την ακροδεξιά και θα υπερασπίζεται τα δικαιώματα όλων των καταπιεσμένων.

Αυτό που χρειάζεται είναι να χαραχτεί μια ριζικά διαφορετική προοπτική που να απαντάει στη βαθιά οικονομική, πολιτική, ηθική κρίση του συστήματος, στην εφιαλτική προοπτική της συνέχισης και κλιμάκωσης των πολέμων, της φτώχιας και της οικολογικής καταστροφής, σε ρήξη με τις αιτίες που την γεννάνε, με μάχιμη πολιτική αμφισβήτησης και αντίθεσης με την πολιτική των κυρίαρχων τάξεων, με πλήρη ανεξαρτησία από όλα τα κόμματα και τα ρεύματα  του συστήματος, που να βλέπει έξω από αυτό, στην προοπτική μιας άλλης κοινωνίας.

Αυτό που χρειάζεται είναι η πλήρης ανεξαρτησία από τα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα της αστικής πολιτικής, τους αντιμαχόμενους ιμπεριαλιστικούς πόλους, τις αντιμαχόμενες αστικές τάξεις. Η μάχη μας είναι για να μην «σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το φαΐ». Δεν θα μπούμε πίσω από καμιά «ξένη» σημαία.

Αυτό που χρειάζεται πριν από όλα είναι μια πορεία ανασυγκρότησης και ενίσχυσης της ανατρεπτικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

8. Σήμερα η πάλη για τα «άμεσα» ζητήματα επιβίωσης του λαού είναι πολύ πιο στενά δεμένη με τα «μεγάλα» πολιτικά προβλήματα της κοινωνίας. Η υπεράσπιση της ειρήνης με τη σύγκρουση με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, τους ιμπεριαλιστικούς και αστικούς ανταγωνισμούς. Η πάλη για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με τη μείωση των κερδών των επιχειρήσεων και την ευρωλιτότητα του «Συμφώνου Σταθερότητας». Τα μέτρα κατά της ακρίβειας με την κατάργηση της κερδοσκοπίας των απελευθερωμένων αγορών. Η υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών με την ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων. Η μάχη ενάντια στον ρατσισμό και την ισλαμοφοβία με τη σύγκρουση με την «ΕΕ-φρούριο» των κλειστών συνόρων. Η πάλη ενάντια στον σεξισμό και την καταπίεση με τη σύγκρουση με την πολιτική του «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους. Η υπεράσπιση της ζωής από την κλιματική αλλαγή με τη σύγκρουση και με τον «καπιταλισμό των ορυκτών καυσίμων», την απάτη της «πράσινης ανάπτυξης» και της λογικής του κέρδους. 

Για αυτό τον λόγο πολιτικές απαντήσεις που οδηγούν σε «δημοκρατικές κυβερνήσεις» με ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά κ.λπ., ή σε ένα πιο «κοινωνικό», «πράσινο» καπιταλισμό ενάντια στις παρασιτικές πλευρές του (π.χ. «χρεοκρατία») ή που παραπέμπουν την ανάγκη της ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική όταν «ωριμάσουν οι συνθήκες» δεν δίνουν διέξοδο. Αυτές οι λογικές επαναλαμβάνουν τα λάθη του 2010-15 που οδήγησαν στην υποταγή στα μνημόνια, στην «ενδιάμεση» πολιτική που προετοίμασε την υποταγή ή την αποχή από τη μάχη του λαϊκού ΟΧΙ, που την ολοκλήρωσε.

Ξαναζεσταμένες αυταπάτες μιας «κυβερνητικής λύσης», απλά και μόνο για να αλλάξει η κυβέρνηση της ΝΔ μέσα στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής, της λογικής ότι η ΕΕ μεταρρυθμίζεται, ότι μπορεί να επιβληθεί ειρήνη χωρίς σύγκρουση με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, οδηγούν σε νέα δεινά

9. Σήμερα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μαχόμενοι αγωνιστές που αναζητούν μια τέτοια προοπτική, που δεν καλύπτονται από τις κυρίαρχες πολιτικές προτάσεις στην Αριστερά. Σήμερα είναι η στιγμή να γίνει ένα βήμα, ενότητας, διαλόγου, προγραμματικής σύγκλισης και συστηματικής κοινής δράσης, ανάμεσα σε όλους όσους κατανοούν ότι ο «λαός σώζει τον λαό», ότι «δεν θα σταματήσει» η πορεία προς τον όλεθρο, αν δεν την σταματήσουμε.

Για αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ

• Καλεί σε ένα ανοιχτό  διάλογο όλο το αγωνιστικό δυναμικό, τις δυνάμεις που κινούνται σε μια λογική αντικαπιταλιστικού μετώπου, τις δυνάμεις που υποστηρίζουν την ανεξάρτητη συσπείρωση της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, με στόχο την οργάνωση της παρέμβασης και ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
• Καλεί σε κοινές πρωτοβουλίες στα μεγάλα μέτωπα της περιόδου, και πριν από όλα στο μέτωπο της πάλης κατά του πολέμου, της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Μέσα στους αγώνες συμβάλουμε να οικοδομείται η «αντικαπιταλιστική εναλλακτική λύση» και η Αριστερά που θα παλέψει για αυτή. 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Δεκέμβριος  2024

Απάντηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πρόταση της ΛΑΕ

 

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει απευθύνει προτάσεις προς την ΛΑΕ, το ΚΚΕ, καθώς και σε μια σειρά άλλες πολιτικές οργανώσεις της μαχόμενης αριστεράς, για την κοινή δράση και την οικοδόμηση ενός  αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης κυβέρνησης - ΕΕ - κεφαλαίου.

Σε συνέχεια αυτών, και σε απάντηση της δημόσιας πρότασης για συνάντηση που μας απευθύνατε, πιστεύουμε ότι το πιο σημαντικό και άμεσο ζήτημα σήμερα είναι  η συμβολή κάθε μαχόμενης αριστερής δύναμης στην  κοινή δράση πάνω στα εξής ζητήματα:

α) την πάλη  ενάντια στο μόνιμο αλυσόδεμα στο ευρωμνημονιακό καθεστώς της εκμετάλλευσης και της επιτροπείας με αιχμή τα ζητήματα της τρίτης και τέταρτης αξιολόγησης, ιδιαίτερα των ιδιωτικοποιήσεων, των ΣΣΕ, των προσλήψεων, της αποτροπής των πλειστηριασμών, με βασικό ζητούμενο την συμβολή στην «από τα κάτω» οργάνωση των εργαζόμενων, τον μόνιμο συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα, αγωνιστικών ομοσπονδιών, υπερβαίνοντας την υποταγή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. 

β) Την πάλη ενάντια στον εθνικισμό, τον ιμπεριαλισμό, την πολεμική προετοιμασία και τους αντιδραστικούς ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο, που πυροδοτήθηκε με τα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το μακεδονικό, στη βάση της κοινής δήλωσης που συνυπέγραψαν μια σειρά οργανώσεις της μαχόμενης αριστεράς ενάντια στα εθνικιστικά συλλαλητήρια.

γ) Την αντιρατσιστική και αντιφασιστική δράση, στη βάση του πλαισίου με το οποίο οργανώνονται οι ενωτικές αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές πρωτοβουλίες την ημέρα δράσης στις 17 Μάρτη.   

δ) Τη συμβολή στον αγώνα για την έξοδο της χώρας μας από την ΕΕ από εργατολαϊκές διεθνιστικές θέσεις.  

Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μία εφ’όλης της ύλης πολιτική ή/και εκλογική συνεργασία, καθώς η πρόταση σας, για ένα «ένα ευρύ μέτωπο κοινωνικού και πολιτικού αγώνα με κορμό τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αντιμνημονιακής Αριστεράς» κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από την πολιτική πρόταση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου για το οποίο παλεύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Όμως, η συμβολή των δυνάμεων μας στην κοινή δράση και τον διάλογο μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία για την ανάπτυξη ενός μαχητικού κινήματος ανατροπής αποτελεί το κρίσιμο ζήτημα σήμερα.

Απόφαση της συνέλευση της ΤΕ Ευόσμου-Κορδελιού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (9/7/2017)

Απόφαση της συνέλευση της ΤΕ Ευόσμου-Κορδελιού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (9/7/2017)

Συνεδρίασε η Τοπική Επιτροπή Ευόσμου-Κορδελιού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συζήτησε πάνω στην πρόταση σχεδίου απόφασης που κατατέθηκε, την ενημέρωση για τη συνεδρίαση του ΠΣΟ (18/6) και το άμεσο πρόγραμμα δράσης.

Αποφασίστηκε συγκεκριμένα η συμμετοχή στις προγραμματισμένες κινητοποιήσεις:

• ενάντια στους πλειστηριασμούς, στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης την Τετάρτη 12/7 και κάθε Τετάρτη του Ιούλη,
• στη συγκέντρωση ενάντια στην προκλητική για το λαό ανακήρυξη του οικονομικού αρχιδολοφόνου Γιούνκερ σε «επίτιμο διδάκτορα» την Πέμπτη 13/7, στις 6.30μμ, στο Λευκό Πύργο,
• στην απεργιακή συγκέντρωση ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας την Κυριακή 16/7, 10πμ, Τσιμισκή και Αριστοτέλους,
• στην απεργιακή συγκέντρωση στο χώρου του τουρισμού-επισιτισμού την Πέμπτη 20/7, 10 πμ στην πλ. Αριστοτέλους,

Παράλληλα θα πραγματοποιηθεί εξόρμηση στον Εύοσμο και το Κορδελιό με υλικό ενάντια στα μέτρα της 2^ης και 3^ης αξιολόγησης, των μνημονίων και της αντεργατικής πολιτικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ΕΕ, ΔΝΤ.

Η συνέλευση της ΤΕ εκτιμά ότι η φετινή ανεξάρτητη εργατική κινητοποίηση στα εγκαίνια της ΔΕΘ μπορεί να αποτελέσει αγωνιστικό ορόσημο, πέρα από τη γραμμή του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και τον κομματικό συνδικαλισμό του ΠΑΜΕ που δε βάζει τη γραμμή της ανατροπής. Μια κινητοποίηση στηριγμένη στα πρωτοβάθμια σωματεία, τις λαϊκές συνελεύσεις, τις πρωτοβουλίες αγώνα και αλληλεγγύης, με γραμμή σύγκρουσης και πλαίσιο ανατροπής της πολιτικής κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ, ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και το ρατσισμό, με χαρακτήρα αλληλεγγύη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Αποφασίστηκε επίσης η πραγματοποίηση στις αρχές του φθινοπώρου ανοιχτή σύσκεψη/εκδήλωση με θέμα την Πολιτική Πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την παρέμβαση στο λαϊκό-εργατικό κίνημα.

Η πολιτική απόφαση της συνέλευσης είναι η ακόλουθη:

Α.            Εκτίμηση της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης και του κινήματος

1.                   Το κλείσιμο της «δεύτερης αξιολόγησης», η συνέχιση της επιτροπείας μέχρι το 2060, δείχνουν ότι τα μνημόνια, η επιτροπεία και η καπιταλιστική επίθεση ενάντια στο λαό, δεν αποτελούν μια κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», αλλά μια κατάσταση μόνιμης βαρβαρότητας!

Στην εξωτερική πολιτική, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ ευθυγραμμίζεται απόλυτα με την επικίνδυνη και πολεμοκάπηλη πολιτική των ΗΠΑ / ΝΑΤΟ στην περιοχή. Ετοιμάζεται για νέες παροχές και διευκολύνσεις στις ΗΠΑ, με υπογραφή 10ετούς συμφωνίας για πλήθος νέων βάσεων και «διευκολύνσεων»,  πολιτική που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους  για τον ελληνικό λαό.

Παρά την ψήφιση των νέων μνημονίων, η κατάσταση δεν σταθεροποιείται. Αντίθετα η  φθορά του ΣΥΡΙΖΑ είναι διαρκής και αναπτυσσόμενη και μπορεί στο άμεσο διάστημα  να επιταχυνθεί, χωρίς τα κέρδη που καταγράφει η ΝΔ να φαίνονται ικανά για την ώρα να δημιουργήσουν ένα ισχυρά ανερχόμενο ρεύμα ή οι αναιμικές προσπάθειες ανασυγκρότησης της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης» να έχει αποτέλεσμα.

Στον εργατικό λαϊκό κόσμο που στήριξε το ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχεί η οργή μαζί με μια αίσθηση απογοήτευσης, κοροϊδίας και διάψευσης. Μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι είμαστε στην αρχή μιας νέας καμπής στο αστικό πολιτικό σύστημα, όπου η συζήτηση και οι σχεδιασμοί για τη «μετά ΣΥΡΙΖΑ» περίοδο έχουν ήδη ξεκινήσει, χωρίς οι σχεδιασμοί επί χάρτου των αστικών κέντρων να έχουν εύκολες απαντήσεις.

2.                   Οι αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα και οι πανεργατικές απεργίες και διαδηλώσεις έδειξαν ότι υπάρχει μια αργή, αλλά αισθητή τάση ανάκαμψης του κινήματος. 

Χωρίς να έχει ξεπεραστεί οριστικά η δύσκολη κατάσταση που βρέθηκε μετά το 2015 το κίνημα, οι κινητοποιήσεις δεν σταμάτησαν σε σημαντικά μέτωπα όπου εκδηλωνόταν η επίθεση (υγεία, εμπόριο, ορισμένα εργοστάσια κ.λπ.),  ενώ την τελευταίο ειδικά περίοδο ορισμένα πρωτοπόρα κομμάτια της τάξης (ΟΤΑ, Ναυτεργάτες, εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, ελαστικά απασχολούμενοι, μετανάστες όπως στην Κ. Γεωργίου), κινούνται πιο μαζικά και  αποφασιστικά.

Κεντρική εκδήλωση για την παρουσίαση της πολιτικής πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Θεσσαλονίκη, Τρίτη 21/3

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

εκδήλωση:

• Συμφωνία κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ για Νέο Μνημόνιο Διαρκείας
• Πώς μπορεί να νικήσει ο λαός
• Η Πολιτική Πρόταση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΤΡΙΤΗ 21 ΜΑΡΤΗ ΕΔΟΘ, 7μμ

Θα μιλήσουν:

• Παναγιώτης Μαυροειδής, ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
• Γιώργος Μαυρομάτης, ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
• Γιάννης Σηφακάκης, ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ