Σπύρος Κοντομάρης*
Η Ελλάδα συνδέεται νομισματικά σε μια διεθνή ισοτιμία αποκτώντας «σκληρό» νόμισμα. Όμως οι πανηγυρισμοί διακόπτονται με την εμφάνιση της κρίσης, το δημόσιο χρέος εκτοξεύεται και το «σκληρό» νόμισμα εκτίθεται σε όργιο κερδοσκοπικών επιθέσεων. Νέα δάνεια, νέα τοκοχρεολύσια. Η κυβέρνηση εφαρμόζει σκληρή λιτότητα, απολύει δημόσιους υπαλλήλους και εκποιεί δημόσιες υποδομές σε ξένες επιχειρήσεις.
Η χώρα επιστρέφει σε εθνικό νόμισμα, το υποτιμά και κηρύσσει παύση πληρωμών. Χάρη στα ισχυρά μέτρα προστατευτισμού, βελτιώνονται οι εξαγωγές και μειώνονται οι εισαγωγές. Η παραγωγική ανασυγκρότηση συντελείται μέσα από τη θυσία των εργαζομένων, το χτύπημα των συνδικάτων, τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων. Το κεφάλαιο υπερασπίζεται τα «επιτεύγματα» του με χούντα.
Δεν είναι εικόνα από το μέλλον, είναι εικόνα από το παρελθόν, και συγκεκριμένα από την περίοδο που ο Ελ. Βενιζέλος υποκύπτοντας στις συνέπειες της κρίσης (1929) αναγκάζεται να βγάλει τη δραχμή από τον κανόνα του χρυσού και να την υποτιμήσει έναντι της λίρας (1932). Είναι η περίοδος που η Ελλάδα σημειώνει τον τρίτο καλύτερο ρυθμό βιομηχανικής ανάπτυξης στον κόσμο (65%), μετά τη Σοβιετική Ένωση και την Ιαπωνία. Είναι η περίοδος που οι εργάτες πρέπει να δουλεύουν για την «αναγέννηση της οικονομίας», χωρίς να σκέφτονται το μεροκάματο. Όποιος διαπραγματεύεται το μισθό του, δεν αγαπά την Πατρίδα. Η πατρίς όμως διαθέτει και ιδιώνυμα, ως προεόρτια της μεταξικής δικτατορίας (1936).
