Οι βαριές καταδίκες των ηρωικών απεργών της ελληνικής χαλυβουργίας δείχνουν καθαρά πως ένα ολόκληρο σύστημα έχει πέσει για να συντρίψει όποιον δε συμμορφώνεται στις υποδείξεις της υποταγής, όποιον δεν παλεύει με βάση τον κώδικα της ήττας του εργατοπατερισμού της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που απαιτεί «συμβολικές» ενέργειες, με ημερομηνία λήξης, χωρίς στόχους ανατροπής, χωρίς προϋποθέσεις κοινωνικής και ταξικής συσπείρωσης, χωρίς οργάνωση.
Είναι μία φρονηματικού τύπου καταδίκη που έρχεται να τρομοκρατήσει την κοινωνία που αντιστέκεται ως συνέχεια στις απαγορεύσεις των απεργιών και των συγκεντρώσεων, στην καταστολή των διαδηλώσεων, στις διώξεις αγωνιστών.
Ο πολύμηνος αγώνας των Χαλυβουργών, ακόμη και αν δεν κατάφερε να φτάσει στο τέλος, είχε στον πυρήνα του τα χαρακτηριστικά της νίκης.
Γι' αυτό λύσσαξε η κάστα των βιομηχάνων , οι κυβερνητικοί τους υπάλληλοι και οι δικαστές!
Οι εργάτες στη Χαλυβουργία έπρεπε να τιμωρηθούν παραδειγματικά, επειδή σήκωσαν στις πλάτες τους έναν σημαντικό και κρίσιμο αγώνα στον ιδιωτικό τομέα που διεκδικούσε τα αυτονόητα. Δουλειά, ψωμί για τα παιδιά τους και αξιοπρέπεια.
