Β΄ Σ.Ε.Π.Ε. ΘΕΣ.ΝΙΚΗΣ-Εκδίκαση των πρώτων πειθαρχικών για την αξιολόγηση στην Τρίπολη στις 21-1 Συγκέντρωση ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ, στις 12:00, Αγ. Βενιζέλου –1,2 ή 3 ώρες Στάση Εργασίας

 

Β΄ Σ.Ε.Π.Ε. ΘΕΣ.ΝΙΚΗΣ-Εκδίκαση των πρώτων πειθαρχικών για την αξιολόγηση στην Τρίπολη στις 21-1 by Paremvaseis Dimosiou

Κοινό μέτωπο ανατροπής εργαζομένων-αγροτιάς-νεολαίας: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Κυρ. 11/1, 12μ.. άγαλμα Βενιζέλου

 

Αλληλεγγύη, Κοινός Αγώνας με τους Αγρότες! Συνδικαλιστές προτείνουν 24ωρη Απεργία

 

 

Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Εργατιά, αγροτιά, νεολαία, μια φωνή και μια γροθιά ενάντια στην πολιτική και την κυβέρνηση της φτώχειας, του αυταρχισμού, των σκανδάλων και του πολέμου!

Πρόταση για 24ωρη απεργία. Κοινό μέτωπο ανατροπής εργαζομένων -αγροτιάς- νεολαίας

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις συνεχίζονται μαχητικά σε όλη τη χώρα. Παράλληλα, οι παραγωγοί-πωλητές των λαϊκών αγορών μπαίνουν σε απεργία διαρκείας από 7 Γενάρη.

Ένα μήνα τώρα οι αγρότες με τα μπλόκα δίνουν τον αγώνα τους. Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι στο πλευρό τους. Τώρα μαζί, για τα κοινά συμφέροντα που έχουν πρέπει να αναπτυχθεί και ο αγώνας του εργατικού κινήματος.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Οι εργάτες, οι εργαζόμενοι του χωριού και της πόλης έχουν κοινά συμφέροντα και κοινούς εχθρούς με την μικρή και μεσαία αγροτιά.

• Η ακρίβεια στα τρόφιμα που μας γονατίζει στις πόλεις δεν οφείλεται στον αγρότη! Οφείλεται στον μεσάζοντα, τον βιομήχανο των τροφίμων, τους μεγαλέμπορους των σούπερ μάρκετ. Αυτοί θησαυρίζουν όταν τα τρόφιμα από το χωράφι φτάνουν 5 και 10 φορές ακριβότερα στο ράφι!

• Με την νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) που μειώνει τις επιδοτήσεις σε όφελος του πολέμου και της ενίσχυσης του Ζελένσκυ, και την συνθήκη MERCOSUR, που δρομολογεί η ΕΕ με χώρες της Ν. Αμερικής, προωθούν την εξόντωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς, την αρπαγή της γης και των κοπαδιών από τους νεοτσιφλικάδες μεγαλοεπιχειρηματίες, τα υπερκέρδη για τις πολυεθνικές των τροφίμων και την διατροφή των λαών με πανάκριβα, μεταλλαγμένα, σκουπίδια, που καταστρέφουν την υγεία και το περιβάλλον.

Η κυβέρνηση αρνείται την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων της αγροτιάς, όπως και των εργαζόμενων με τα ίδια επιχειρήματα. Αρνείται:

• Την ελάχιστη εγγυημένη τιμή για τον παραγωγό όπως και τις διατιμήσεις σε βασικά είδη διατροφής λόγω «ελεύθερης αγοράς».

• Τον διπλασιασμό των αγροτικών συντάξεων όπως και των συντάξεων γενικά, ή την αύξηση των δαπανών σε παιδεία υγεία λόγω του αντιλαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας της ΕΕ, των ματωμένων πλεονασμάτων και των πολεμικών δαπανών

• Το φτηνό κόστος ρεύματος και πετρελαίου για τους αγρότες και τους εργαζόμενους λόγω «απελευθέρωσης των αγορών της ΕΕ» και χρηματιστηρίων ενέργειας.

Απέναντι σε αυτή την ολέθρια πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, η νίκη των αγροτών ανοίγει το δρόμο για την επιβίωση, την δικιά τους και την δική μας.

Απαιτείται παλλαϊκός αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση της φτώχειας, της ακρίβειας, της εκμετάλλευσης, της λεηλασίας δημόσιων πόρων, των αυξήσεων στο ρεύμα και το νερό, της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, της διαφθοράς και του ΟΠΕΚΕΠΕ, του αυταρχισμού, του 13ωρου, των διαγραφών των φοιτητών, της αξιολόγησης και του νέου πειθαρχικού στο Δημόσιο.

Για τους λόγους αυτούς καλούμε:

Κάθε σωματείο, εργατικό κέντρο και νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδία, την ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ, να προχωρήσουν σε απεργία το πρώτο 15νθήμερο του Γενάρη για:

• να σπάσει η κυβερνητική αδιαλλαξία. Να νικήσουν τα μπλόκα της αγροτιάς με την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων τους.

• ενάντια στην ακρίβεια στα τρόφιμα, στο ρεύμα, τα καύσιμα, τις ανατιμήσεις στο νερό.

• -Για φτηνή, ποιοτική διατροφή για τον λαό, Εγγυημένες κατώτερες τιμές στο χωράφι, έλεγχο των τιμών και διατίμηση στο ράφι.
• -Κατάργηση του ΦΠΑ και των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης, στα είδη πρώτης ανάγκης,
• -Κατάργηση του χρηματιστηρίου της ενέργειας, Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και την εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών. Να γυρίσουν στο δημόσιο οι εταιρείες που ιδιωτικοποιήθηκαν.
• -Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και πλήρη δικαιώματα σε όλους τους εργάτες γης.
• -Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, διπλασιασμό των αγροτικών συντάξεων, των δαπανών για παιδεία, υγεία, κοινωνική πολιτική, ενάντια στους «κόφτες» και τα πλεονάσματα του αντιδραστικού Συμφώνου Σταθερότητας και τις πολεμικές δαπάνες.
• -Κανένας πλειστηριασμός για λαϊκή κατοικία, περιουσία, κατάργηση των νόμων για τα funds.

• Αγώνας για να ανατραπεί η αντιδραστική κυβερνητική πολιτική σε εργασία, αγροτική παραγωγή, παιδεία, υγεία.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ :

1. Αγαπητός Θανάσης, πρόεδρος της Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης

2. Ανδρέου Τιάνα, μέλος ΔΣ ΟΣΥΟ

3. Αρβανίτης Δημήτριος, μέλος Δ.Σ. του Συλλόγου Υπαλλήλων Δήμου Ροδίων

4. Αργύρης Χρίστος, ΓΣ ΑΔΕΔΥ, μέλος ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων νοσοκομείου Γεννηματά

5. Βάσιλα Αγγελική, γραμματέας ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΤΕΕ

6. Βασιλειάδου Δέσποινα, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Υπαίθρου Θεσσαλονίκης

7. Βασιλοπούλου Νότα, πρόεδρος Δ.Σ. Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής, Πρόεδρος Δ.Σ. Πανελληνίου Συλλόγου Εργαζομένων ΟΓΑ (ΟΠΕΚΑ – ΕΦΚΑ)

8. Βερβέρης Μιχάλης, ταμίας συλλόγου εργαζόμενων νοσοκομείου Αγία Όλγα

9. Γαλατάς Ζώης, μέλος ΓΣ της ΠΟΕ-ΟΤΑ

10. Γαρμπής Αποστόλης, πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων ΦΑΓΕ

11. Γεροντίδης Μάκης, μέλος ΔΣ συλλόγου εφοριακών Ημαθίας-Πέλλας-Πιερίας

12. Γεωργίου Σάββας, αντιπρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων ΑΤΤΙΚΟΥ Νοσοκομείου

13. Γιαννούλια Κατερίνα, μέλος ΔΣ Πανελλήνιας Ένωσης Γεωπόνων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΕΓΔΥ)

14. Γκίκα Λουΐζα, μέλος ΔΣ ΕΙΝΗ

15. Γκικουρία Αΐντα, ΔΣ ΣΕΠΕ «Περικλής»

16. Γκιουλουμίδης Γιώργος, δάσκαλος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Υπαίθρου Θεσσαλονίκης

17. Γκλαρνέτατζης Νίκος, μέλος ΔΣ Ε’ ΣΕΠΕ Θεσσαλονίκης και του ΓΣ της ΕΔΟΘ

18. Γκόβας Δημήτρης, μέλος ΔΣ Συλ. Εργ. Βιβλίου Χάρτου Ψηφιακών Μέσων (ΣΥΒΧΨΑ)

19. Γκότσης Ηρακλής, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

20. Γκρίλης Γιώργος, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Καλλιθέας, Ν. Σμύρνης, Μοσχάτου

21. Δαλαΐνα Σπυριδούλα, ΔΣ ΣΕΠΕ Κ. Σωτηρίου

22. Δελασούδας Ιάκωβος, μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΣΕΡΕΤΕ Αχαΐας

23. Δεμερδεσλής Γιώργος, Β’ ΕΛΜΕ Έβρου

24. Δέση-Λουκά Χριστίνη, γραμματέας του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών

25. Διαβολάκης Θανάσης, μέλος ΔΣ Ο.Ι.Ε.Λ.Ε.

26. Διονύσης Χρηστόπουλος, Πρόεδρος Συλλόγου Μουσικών Φιλαρμονικής Δήμου Αθηναίων

27. Δούκα Ευαγγελία, μέλος του ΣΕΠΕ «Ηρώ Κωνσταντοπούλου»

28. Δούρος Αποστόλης, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων Δρομοκαΐτειου Νοσοκομείου

29. Ερωτοκρίτου Αργυρή, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ

30. Ζαγανίδης Χρήστος, μέλος ΔΣ της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και του ΓΣ της ΕΔΟΘ

31. Ζαμπουλάκης Νίκος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Ηρακλείου «Δ Θεοτοκόπουλος»

32. Ζάμπρας Αλέξανδρος, πρόεδρος Ένωσης νοσοκομειακών γιατρών Λέσβο

33. Ζήκος Αποστόλης, μέλος Δ.Σ. Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων

34. Ζουρτσάνος Σπύρος, μέλος ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων στην Alpha Bank (ΕΝ.Α.Σ)

35. Θεοδωρίδου Ευδοξία μέλος ΔΣ Γ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

36. Ιακωβάτος Γεράσιμος, γραμματέας Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών – Παράρτημα Ηρακλείου

37. Ιωαννίδης Τάσος, ΔΣ Α ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής (Ελευσίνα)

38. Κάιλα Μυρσίνη, μέλος ΔΣ του ΣΕΠΕ «Αριστοτέλης»

39. Κακούρου Κωνσταντίνα, πρόεδρος της Ε’ ΕΛΜΕ Αθήνας

40. Καλημερίδης Γιώργος, μέλος Δ.Σ του Ζ’ ΣΕΠΕ Θεσ/νίκης

41. Καλιαμπάκος Σωτήρης, μέλος ΔΣ Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, ΔΣ Ιατρικού Συλ. Αθήνας

42. Καλομοίρης Γρηγόρης, πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπ/κών (ΠΕΣΕΚ)

43. Καλούσης Ακρίτας, κοινωνιολόγος, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Πειραιά

44. Καπέτης Δημήτρης, μέλος ΔΣ της Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

45. Καραγιώργου Δέσποινα, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ «Ρ. Ιμβριώτη»

46. Καραδάκης Γιώργος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Μόνιμων Διοικητικών Υπαλλήλων Σιβιτανιδείου Ιδρύματος

47. Καραμπέλη Μαρία, ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς», εκλέκτορας στη Γενική Συνέλευση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου

48. Καρλαύτη Άννα, πρόεδρος ΣΕΠΕ «Αθηνά»

49. Κάσκαρης Γιάννης, δάσκαλος, μέλος ΔΣ, Α’ ΣΕΠΕ Θεσσαλονίκης “Ο Προμηθέας”

50. Καστρίτσης Ραφαήλ, αντιπρόεδρος σωματείου εργαζόμενων Τσαμούρης ΑΕ

51. Καταραχιάς Κώστας, μέλος ΔΣ ΕΙΝΑΠ, γραμματέας συλ εργαζ. νοσοκομ «Έλενα Βενιζέλου»

52. Κατσανεβάκη Ζαμπία, μέλος ΔΕ της ΠΟΣΕΕΔΙΠ ΑΕΙ

53. Κάτσαρης Τάκης, πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων στον ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ

54. Κατσαρού Ιωάννα, δασκάλα, πρόεδρος ΣΕΠΕ Λαγκαδά, μέλος του ΓΣ της ΕΔΟΘ

55. Κατσιγιάννης Αλεξανδρος, φιλόλογος, πρόεδρος Α ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής (Περιστέρι)

56. Καυκιά Ζαχαρούλα, ταμίας Ε ΕΛΜΕ Αθήνας

57. Κεχαγίδης Ματθαίος, δάσκαλος, μέλος Δ.Σ. του ΣΤ’ Σ.Ε.Π.Ε. Θεσσαλονίκης

58. Κοζανιτάς Γιώργος, γραμματέας Δ.Σ. ΣΕΦΚ

59. Κονδύλη Νατάσα, ταμίας ΣΕΠΕ «Ηρώ Κωνσταντοπούλου»

60. Κοντελές Δημήτρης, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Λάρισας

61. Κοσίνας Ανδρέας, μέλος του ΔΣ Παραρτήματος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Πάτρας

62. Κοσίνας Χρήστος, μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΣΕΡΕΤΕ Αχαΐας

63. Κοσμοπούλου Όλγα, μέλος ΔΣ ΕΙΝΑΠ και ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ Νίκαιας

64. Κουρνιώτης Χρήστος, μέλος ΔΣ της ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων, Ζεφυρίου, Φυλής

65. Κουτσουδάκη Πηνελόπη, ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων Δρομοκαΐτειου

66. Κρεασίδης Γιωργος, μέλος ΔΣ της Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΕΕ ΕΔΟΘ

67. Κριδεράς Δημήτρης, ταμίας Δ.Σ. ΣΕΦΚ

68. Κτιστάκης Μάνος, μέλος του ΚΣ της Ομοσπονδίας Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης

69. Λαδικός Ηλίας, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΤΕΕ

70. Λαθήρα Γιάννα, μέλος ΔΣ της Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

71. Λαθήρας Γιάννης μέλος Δ.Σ. της Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης

72. Λεγάκης Μιχάλης, μέλος ΔΣ της Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

73. Λιόντος Βασίλης, γραμματέας ΝΤ ΑΔΕΔΥ Χανίων

74. Λιουλιάκη Δήμητρα, ταμίας ΣΕΠΕ Ροδόπης

75. Λυσικάτου Ζαννέτα, μέλος ΓΣ ΠΟΕΔΗΝ

76. Μακρυγιάννης Στέφανος, πρόεδρος ΣΕΠΕ Ροδόπης, μέλος ΝΤ ΑΔΕΔΥ Ροδόπης

77. Μανίκας Σταύρος, μέλος ΔΣ ΕΚΑ

78. Μαρούτας Γιάννης, γραμματέας ΣΕΠΕ Αριστοτέλης

79. Μαρτζούκος Αλέξανδρος, ΔΣ Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών

80. Μασούρας Ιάσονας, μέλος ΔΣ ΣΙΕΛ Αχαΐας

81. Μαυρίδης Θοδωρής, δάσκαλος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Έλλη Αλεξίου (Περιστέρι)

82. Μεντής Χρήστος μέλος Δ.Σ, συλλόγου συνταξιούχων ΟΤΑ Ν. Ιωαννίνων

83. Μονιάκη Χρυσούλα, μέλος ΔΣ Πανελληνίου Συλλόγου Υπαλλήλων στην ΕΛΣΤΑΤ

84. Μορέλας Βασίλης, μέλος ΔΣ της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

85. Μπαχτή Άννα, πρόεδρος Ε’ ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής

86. Μπελιάς Δημήτρης, μέλος ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων νοσοκομείου Ρίου

87. Μπουγιούκας Γιάννης, μέλος Δ.Σ. Α ΕΛΜΕ Αθήνας

88. Μπουλής Αργύρης μέλος ΔΣ Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλ. Εργ. Υπ. Γεωργίας (ΠΟΣΕΥΓ)

89. Νάνος Βαγγέλης, μέλος ΔΣ Εργατικού Κέντρου Πρέβεζας και πρόεδρος Σωματείου Μισθωτών Γεωτεχνικών Β/Δ Ελλάδος

90. Νικολάου Δέσποινα, φιλόλογος, μέλος Δ.Σ. ΕΛΜΕ Ρεθύμνου

91. Νομικός Πέτρος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός

92. Ντινοπούλου Βέρα, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ «Αθηνά»

93. Ξιφαρά Μαρία, μέλος ΔΣ ΣΥΕΤΕ

94. Ξοπλίδης Γεώργιος, γραμματέας Α’ ΕΛΜΕ Έβρου

95. Ξοπλίδης Παναγιώτης, γραμματέας Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Θεσσαλονίκης

96. Παζάλος Γιώργος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ «Αθηνά»

97. Πάλλιου Χριστίνα, μέλος ΔΣ Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών

98. Παπανικολάου Πάνος, ΓΓ ΟΕΝΓΕ, μέλος ΔΣ ΕΙΝΑΠ, εκλέκτορας στη Γενική Συνέλευση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου

99. Παπατζίκος Δημήτρης μέλος ΔΣ Συνδικάτου Επισιτισμού -Τουρισμού Αττικής

100. Παππά Ιωάννα, αντιπρόεδρος ΣΕΠΕ Περιστερίου

101. Πασπάτη Ιωάννα, ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ Παίδων Πεντέλης

102. Πατέλη Βιολέττα, μέλος ΔΣ ΔΟΕ

103. Πατρικίου Κατερίνα, πρόεδρος συλλόγου εργαζόμενων Νοσοκομείου «Αγ Σάββας»

104. Πελεκούδας Νίκος πρόεδρος Δ.Σ. ΣΕΦΚ

105. Περιστεροπούλου Μαρία, μέλος ΔΣ Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

106. Περσόπουλος Αλέκος, μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων Δ. Καλαμαριάς

107. Πολίτου Βίκυ, μέλος ΔΣ της Β’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

108. Πολύδωρος Κώστας, γραμματέας σωματείου εργαζόμενων Τσαμούρης ΑΕ

109. Ρέππα Ντίνα, πρόεδρος ΣΕΠΕ «Αριστοτέλης»

110. Ρέππας Χρήστος πρόεδρος ΣΕΠΕ Αργοσαρωνικού

111. Ρίζος Μιχάλης, ΔΣ Συλλόγου εργαζομένων Αττικού Νοσοκομείου, εκλέκτορας στη Γενική Συνέλευση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου

112. Ρίζου Ιωάννα, μέλος ΔΣ του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων

113. Σαμοΐλης Γιάννης, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων Ζεφυρίου Φυλής

114. Σαραϊδάρη Πόπη, μέλος ΔΣ της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

115. Σιτέλας Κώστας, μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων Δ. Καλαμαριάς

116. Σκούφογλου Μάνος, μέλος ΔΣ ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ

117. Σμήλιος Ηλίας, δάσκαλος, γραμματέας Ζ΄ ΣΕΠΕ Θεσσαλονίκης

118. Σουρτζής Φώτης, μέλος ΔΣ Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας

119. Σπουργίδου Φωτεινή μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Ροδόπης

120. Σταμούλης Δημήτρης, μέλος ΔΣ ΕΣΠΗΤ

121. Στασινόπουλος Δημήτρης, μέλος ΔΣ Συνδικάτου ΟΣΥ

122. Σταυροπούλου Μάγια, πρόεδρος ΣΕΠΕ «Ο Περικλής»

123. Στεφανίδου Σοφία, μέλος ΔΣ Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΓΣ ΑΔΕΔΥ

124. Σωτηρόπουλος Άκης, πρώην μέλος ΓΣ ΑΔΕΔΥ και ΔΣ ΟΛΜΕ

125. Τάσσου Δήμητρα, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ «Αριστοτέλης»

126. Τζαμάλ Νάχλε, Παλαιστίνιος εργάτης, Δρομοκαΐτειο Νοσοκομείο

127. Τζαμουράνης Δημήτρης, μέλος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών και αντιπρόσωπος συνεδρίου ΕΚΑ

128. Τόλη Πολίνα, πρόεδρος ΣΕΠΕ «Ηρώ Κωνσταντοπούλου»

129. Τουλγαρίδης Κώστας, πρόεδρος ΣΕΠΕ «Κ. Σωτηρίου», μέλος ΓΣ της ΑΔΕΔΥ

130. Τουρνάς Νίκος, μέλος ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων ΓΓΔΕ, μέλος ΔΣ ΟΣΥΟ

131. Τριανταφυλλοπούλου Χριστίνα, αντιπρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων υπ. Γεωργίας Ν. Αττικής

132. Τρούλη Αντιγόνη, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Ηρακλείου

133. Τρώντσιου Λίτσα, μέλος του ΓΣ της ΕΔΟΘ

134. Τσαγανού Ελένη, μέλος ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων Δήμου Νίκαιας Ρέντη

135. Τσαγκαράτου Αιμιλία, ΔΣ ΣΕΠΕ «Ο Παρθενώνας»

136. Τσολάκης Νίκος, μέλος ΔΣ του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας

137. Τσούκας Αντώνης, μέλος ΔΣ της Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

138. Φάκαρος Ελισσαίος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ «Αριστοτέλης»

139. Φαλάρα Αρετή, μέλος ΔΣ Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά

140. Φραγκαλιώτη Μαρία, μέλος ΔΣ ΣΕΦΚ

141. Χαϊντάρ Νεκτάριος, ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων νοσοκομείου ΔΑΦΝΙ

142. Χαλάς Γιάννης, μέλος ΔΣ Α ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής

143. Χαρχαρίδου Μαρία, μέλος ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων νοσοκομείου Γεννηματά

144. Χατζάρας Νίκος, ΔΣ συλλόγου εργαζόμενων Δήμου Αμπελοκήπων – Μενεμένης

145. Χατζηθεοδωρίδου Μαίρη, δασκάλα, πρόεδρος Β’ ΣΕΠΕ Θεσσαλονίκης

146. Χρηστίδου Χριστίνα, ταμίας ΔΣ ΣΕΜΟΔ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο των αερομεταφορών και των αεροδρομίων

Κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο των αερομεταφορών και των αεροδρομίων

Την Κυριακή 4 Γενάρη βρεθήκαμε, κυριολεκτικά, πολύ κοντά στο να ζήσουμε «αεροπορικά Τέμπη». Το ότι δεν το ζήσαμε το χρωστάμε αποκλειστικά και μόνο στους χειρισμούς των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.

Τα γεγονότα της Κυριακής έδειξαν, για ακόμη μία φορά, το πόσο αδίστακτη και εγκληματική είναι η κυβέρνηση της ΝΔ, που ακόμα, και μετά το έγκλημα στα Τέμπη, «παίζει κορώνα – γράμματα» τις ζωές μας στα τρένα, στα αεροπλάνα, στα βαπόρια, στους δρόμους. 

Η έκταση των γεγονότων της Κυριακής ήταν πρωτοφανής σε μέγεθος και διάρκεια αλλά τέτοια «συμβάντα» είχαν συμβεί και στο παρελθόν και το σημαντικότερο, είχαν προ πολλού «προαγγελθεί» από τους εργαζόμενους της ΥΠΑ και την Ένωση Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας Ελλάδας (ΕΕΕΚΕ) λόγω του απαρχαιωμένου εξοπλισμού, της έλλειψης κρίσιμων συστημάτων ασφαλείας, την ελλιπή κάλυψη ραντάρ, τις μεγάλες ελλείψεις προσωπικού και την υπερεργασία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας στα όρια της εξουθένωσης. 

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της ΕΕΕΚΕ: «Η σημερινή σοβαρή βλάβη και πτώση κρίσιμων συστημάτων επικοινωνίας δεν αποτελεί ούτε «μεμονωμένο περιστατικό» ούτε τεχνική αστοχία χωρίς υπεύθυνους. Αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της χρόνιας αδράνειας, της κακής διαχείρισης και των λανθασμένων επιλογών της Διοίκησης της Υ.Π.Α., η οποία αγνοεί συστηματικά τις προειδοποιήσεις των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας... Η Διοίκηση της Υ.Π.Α. φέρει ακέραιη και αδιαμφισβήτητη ευθύνη για τη λειτουργία απαρχαιωμένων, ευάλωτων και ανεπαρκώς συντηρημένων συστημάτων επικοινωνίας, τα οποία επανειλημμένα έχουν παρουσιάσει σοβαρά προβλήματα. Η σημερινή κατάσταση δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά, είναι προαναγγελθείσα!»

Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας αναγκάζονται να εργάζονται με υποστελέχωση έως 40%, υπό συνθήκες μεγάλης πίεσης και παρωχημένου εξοπλισμού, για να διασφαλίσουν την ασφάλεια των πτήσεων, γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα ανθρώπινου λάθους. Η κυβέρνηση της ΝΔ, για να ικανοποιήσει τις αεροπορικές εταιρείες και την «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού, νομοθετεί και πιέζει για να επιταχυνθεί η εναέρια κυκλοφορία, ειδικά την καλοκαιρινή περίοδο. Σύμφωνα με τα διεθνώς προβλεπόμενα όρια ασφαλείας, το αεροδρόμιο της Αθήνας πρέπει να εξυπηρετεί 28 αφίξεις την ώρα έναντι 36 που εξυπηρετεί την τουριστική περίοδο. 

Όπως έγινε και με τους μηχανοδηγούς στα τρένα, οι καταγγελίες των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας είχαν προκαλέσει την οργή της κυβέρνησης που είχε προσφύγει στη Δικαιοσύνη και πέτυχε να κηρυχθεί παράνομη η συμμετοχή των ελεγκτών (και) στη 24ωρη απεργία της 1ης Οκτωβρίου. 

Τα 15 μεγαλύτερα αεροδρόμια της χώρας είναι εδώ και χρόνια ιδιωτικά. Η διάλυση της δημόσιας Ολυμπιακής έφερε το ιδιωτικό μονοπώλιο της Aegean και της Sky Express. Όλες οι αρμοδιότητες ελέγχων που γίνονταν από υπαλλήλους της δημόσιας ΥΠΑ, επί τόπου στα αεροδρόμια (όλο το 24ωρο και 365 μέρες το χρόνο), έχουν περάσει σε μια ακόμη δήθεν ανεξάρτητη και υποστελεχωμένη Αρχή, την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας (ΑΠΑ). 

Στο κράτος, δηλαδή στην ΥΠΑ, έμεινε μόνο ο έλεγχος της εναέριας κυκλοφορίας που ετοιμάζεται εδώ και καιρό η κυβέρνηση να το ιδιωτικοποιήσει. Πριν από μερικούς μήνες μετέτρεψαν την ΥΠΑ σε ΝΠΔΔ για να είναι πιο εύκολη η μετάβασή της σε ιδιώτη και ακολουθούν τη γνωστή «συνταγή»: απαξίωση, μηδενική χρηματοδότηση σε εξοπλισμό, ελλιπή συντήρηση συστημάτων, καμιά νέα προμήθεια μηχανημάτων ή συστημάτων, συκοφάντηση των υπαλλήλων.

• Ενιαίος δημόσιος φορέας αερομεταφορών και αεροδρομίων με εργατικό έλεγχο. Κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση αεροπορικών εταιριών και αεροδρομίων. Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Χαιρετίζουμε την απόφαση των αγροτοκτηνοτρόφων για δυναμική συνέχιση του αγώνα

6.1.2026

Χαιρετίζουμε την απόφαση των αγροτοκτηνοτρόφων για δυναμική συνέχιση του αγώνα

• Αλληλεγγύη και κοινός αγώνας με πανεργατική απεργιακή απάντηση

• Νίκη στα μπλόκα της αγροτιάς! Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας, του αυταρχισμού και του πολέμου

Χαιρετίζουμε την απόφαση της πανελλαδικής σύσκεψης των αγροτικών μπλόκων στις 4 Γενάρη στα Μάλγαρα για δυναμική συνέχιση του αγώνα. Η μαζική συμμετοχή και η αποφασιστικότητα έδειξαν την ανυποχώρητη αποφασιστικότητα των αγροτών να συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρι την νίκη.

Ο αγώνας των αγροτών έχει την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη όλης της εργατικής τάξης και του λαού και σμπαραλιάζει την κυβερνητική επιχείρηση να στραφεί ο λαός ενάντια στους αγρότες μέσω του «κοινωνικού αυτοματισμού» και της συκοφαντικής προπαγάνδας.

Η ΕΕ και μαζί της η κυβέρνηση της ΝΔ μειώνουν τις αγροτικές επιδοτήσεις την ίδια στιγμή που πολλαπλασιάζουν τις πολεμικές δαπάνες για εξοπλισμούς και για την χρηματοδότηση του ενδοιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία. Ακόμα, όμως, και αυτές οι επιδοτήσεις καταλήγουν στους "Φραπέδες", στους "Χασάπηδες" και στους μεγαλοαγρότες που συγκεντρώνουν όλο και μεγαλύτερη αγροτική γη ξεκληρίζοντας τους φτωχούς αγρότες. Η συνθήκη MERCOSUR που δρομολογεί η ΕΕ με χώρες της Ν. Αμερικής, αναδεικνύει τον ρόλο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) της ΕΕ, δρομολογεί την εξόντωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς και στην Ευρώπη και στην Λατινική Αμερική, ενώ οδηγεί στην υποβάθμιση της διατροφής για τον λαό. Απέναντι σε αυτή την ολέθρια πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, οι κινητοποιήσεις των αγροτών και η ενότητα με βάση τα 14 κεντρικά αιτήματα είναι ο δρόμος για την επιβίωση.

Το αγροτικό ζήτημα είναι πεδίο σύγκρουσης με την κυβέρνηση της φτώχειας, της εκμετάλλευσης και της λεηλασίας των δημόσιων πόρων, όπως στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μιας σύγκρουσης για την εξασφάλιση φτηνών και ποιοτικών τροφίμων. Γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι χωρίς σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και του μοντέλου καπιταλιστικής ανάπτυξης στην ύπαιθρο, χωρίς τον στόχο της διαγραφής του χιλιοπληρωμένου χρέους, την ρήξη κι έξοδο από την ΕΕ, δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί η κάλυψη των λαϊκών διατροφικών αναγκών. Η αντίθεση στην MERCOSUR, στην ΚΑΠ της ΕΕ που οδηγεί στην αρπαγή της γης και των κοπαδιών από τους νεοτσιφλικάδες μεγαλοεπιχειρηματίες και τις πολυεθνικές, είναι ο δρόμος για να μπει φραγμός και στην ακροδεξιά δημαγωγία που δήθεν υποστηρίζει τους αγρότες, αλλά στην ουσία συμφωνεί με τους στόχους και την στρατηγική που υπηρετούν κυβέρνηση-ΕΕ-κεφάλαιο.

Τώρα είναι άμεσα αναγκαίο ένα πραγματικό κοινό αγωνιστικό μέτωπο αγροτοκτηνοτρόφων -εργαζομένων-νεολαίας. Στις κρίσιμες μέρες που έρχονται, δεν φτάνουν τα λόγια της αλληλεγγύης, ακόμα και όταν είναι ειλικρινή.

Ήρθε η ώρα να ντύσουμε τα λόγια με πράξεις για ένα μέτωπο κοινής πάλης με στόχο τη νίκη στα μπλόκα της αγροτιάς, ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου, της ΚΑΠ-ΕΕ και της άθλιας κυβέρνησης.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α απευθύνει κάλεσμα στα πρωτοβάθμια σωματεία και σε όλα τα εργατικά συνδικάτα ώστε να προχωρήσουν στην προκήρυξη πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας άμεσα μέσα στον Γενάρη. Για να νικήσουν τα μπλόκα της αγροτιάς, ο κόσμος της δουλειάς και ο λαός που στενάζει από την πολιτική της κυβέρνησης. Με συνελεύσεις στα μπλόκα και στα συνδικάτα.

Να κάνουμε ένα τολμηρό βήμα μπροστά για να σπάσει η εκλογική αναμονή, ο κατακερματισμός των αγώνων, να ξεπεραστούν οι συστημικές «εναλλακτικές» που προετοιμάζονται. Το παλλαϊκό αίτημα απόδοσης δικαιοσύνης για τα εγκλήματα των Τεμπών και της Πύλου, το αντιπολεμικό κίνημα αλληλεγγύης στο λαό της Βενεζουέλας και της Παλαιστίνης, οι αντιστάσεις ενάντια στην εργασιακή ζούγκλα του 13ωρου, στην αξιολόγηση στο δημόσιο, στη περιβαλλοντική καταστροφή, στις ιδιωτικοποιήσεις, το φοιτητικό κίνημα ενάντια στις διαγραφές φοιτητών και την ιδιωτικοποίηση της παιδείας, οι κινητοποιήσεις για τα δημόσια κοινωνικά αγαθά της υγείας και της ενέργειας και ο ξεσηκωμός των αγροτών για την επιβίωσή τους και τη διατροφική επάρκεια του λαού πρέπει να ενωθούν σε ένα ποτάμι που θα πνίξουνε τη κυβέρνηση και τη πολιτική της αλλά και κάθε επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Να μετασχηματιστεί η κίνηση του κόσμου σε ένα πολιτικό ρεύμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

https://antarsya.gr/node/7133

6η συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Συνέντευξη τύπου την Πέμπτη 8 Γενάρη στις 11πμ, στο ΤΕΕ

5.1.2026

6η συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Συνέντευξη τύπου την Πέμπτη 8 Γενάρη στις 11πμ, στο ΤΕΕ

Πρόσκληση σε συνέντευξη Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Πέμπτη 8/01 μπροστά στην 6^η συνδιάσκεψη και για την παρουσίαση της πολιτικής της πρότασης

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διοργανώνει συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου, στις 11πμ, στην αίθουσα του ΤΕΕ (Νίκης 4, 1^ος όροφος) για να παρουσιάσει τις θέσεις για την 6^η συνδιάσκεψη (εδώ) καθώς και την πολιτική της πρόταση με τις βασικές θέσεις για την νικηφόρα εργατική αντεπίθεση & την αντικαπιταλιστική απάντηση.

Μπροστά στην 6^η συνδιάσκεψη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

• απευθύνει πλατύ κάλεσμα στους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία για την λαϊκή αντεπίθεση. Για μαχητική κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση, με ισχυρή, ανεξάρτητη αριστερά της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και συνολικής νίκης. Για το λαϊκό ξεσηκωμό για «ψωμί», δουλειά, ελευθερία, ειρήνη, διεθνή αλληλεγγύη των εργατών και των λαών. Για να ανατραπεί η κυβέρνηση και η πολιτική του κεφαλαίου, ΕΕ και ΝΑΤΟ, να ηττηθεί η συναίνεση σε αυτήν.

• καλεί τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, όσες και όσους παλέψαμε μαζί το προηγούμενο χρονικό διάστημα, να κάνουμε μαζί, βήματα για την ανασυγκρότηση και αντεπίθεση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, για ένα πολύμορφο μέτωπο, εργατικής αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει την εθνικιστική λογοκριτική παρέμβαση του δημάρχου Φλώρινας

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει την εθνικιστική λογοκριτική παρέμβαση του δημάρχου Φλώρινας

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει κατηγορηματικά την απαράδεκτη και εθνικιστική λογοκριτική παρέμβαση του δημάρχου Φλώρινας. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια τοπικής γιορτής ο δήμαρχος σταμάτησε το μουσικό συγκρότημα Banda Entopica γιατί στο ρεπερτόριό του υπήρχαν και τραγούδια της μακεδονικής μουσικής παράδοσης που δεν ήταν στα ελληνικά! Ο δήμαρχος επιτέθηκε φραστικά στο συγκρότημα που δεχόταν απειλές και τραμπουκισμούς την ίδια ώρα, ενώ σε μια ακραία επίδειξη αυταρχισμού και αυθαιρεσίας δήλωσε ότι δεν επιτρέπει να …τραγουδάνε σλάβικα, λες και τον όρισε κάποιος λογοκριτή.

Δεν είναι η πρώτη φορά, που εκπρόσωποι των τοπικών και κρατικών αρχών λειτουργούν ως εθνικιστές χωροφύλακες της μετεμφυλιακής Ελλάδας επιχειρώντας να φιμώσουν την σλαβοφωνία, την μακεδονική γλώσσα και την παράδοση της περιοχής.

Οι γιορτές και τα πανηγύρια της περιοχής αποτελούν πολιτιστικό πλούτο και είναι τόποι μνήμης, αλλά δυστυχώς για πολλές δεκαετίες η κρατική λογοκρισία επέβαλε ώστε να μην ακούγονται τραγούδια που δεν είναι στα ελληνικά, παρά μόνο να παίζονται σε ορχηστρική μορφή. Τα τελευταία μόλις χρόνια έχει κατακτηθεί να ακούγονται τα λόγια των τραγουδιών, όχι χωρίς προβλήματα.

Ήδη το καλοκαίρι με κρατική, αστυνομική παρέμβαση, επιχειρήθηκε να ακυρωθούν πανηγύρια στο νομό Φλώρινας, όχι για παρατυπίες, αλλά επειδή οι φωνές τους αρθρώνονται στη «λάθος» γλώσσα. Στα γλέντια αυτά, οι άνθρωποι τραγουδούν στα «ντόπικα», όπως οι ίδιοι αποκαλούσαν παλιότερα, μια διάλεκτο της μακεδονικής γλώσσας, ενοχλητικά οικεία και ταυτόχρονα ανεπίσημη και ανομολόγητη. Ήταν εξάλλου το 2023 όταν το μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών απαγόρευσε τη λειτουργία του Πολιτιστικού Συλλόγου «Κύριλλος και Μεθόδιος» γιατί είχε ξεκινήσει την καταγραφή της προφορικής παράδοσης στα «ντόπικα».

Στεκόμαστε απέναντι στην προσπάθεια συκοφάντησης των τραγουδιών και των λοιπών πολιτιστικών εκδηλώσεων, απέναντι στην προσπάθεια, λογοκρισίας, ελέγχου, καταστολής και εξαφάνισης. Επιπλέον, στεκόμαστε δίπλα στην μακεδονική μειονότητα και υποστηρίζουμε πλήρως τα δικαίωμα της.

Δε θα μας γυρίσουν πιο πίσω και από την εποχή με τα «τραγούδια χωρίς λόγια», στους «αφορισμούς» των ηθοποιών και του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ούτε βέβαια στις μαύρες εποχές, όπου ο οικοδόμος που δούλευε στη στέγη τραγουδώντας στη μητρική του γλώσσα, την επόμενη μέρα βρισκόταν εξόριστος στην Ανάφη.

Ο δήμαρχος της Φλώρινας καλύτερα να ασχοληθεί με την ερήμωση και την φτώχεια που υπάρχει στην πόλη και στην ευρύτερη περιοχή. Ο λαός της Φλώρινας δεν χρειάζεται προστάτες. Γιατί «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα». Γιατί στα πολυφωνικά Βαλκάνια η συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων αποτελεί πλούτο και όχι «εθνική απειλή». Γιατί είναι κομμάτι της πολιτισμικής πραγματικότητας των Βαλκανίων, όπου οι γλώσσες και οι παραδόσεις συνυπήρξαν πολύ πριν τα εθνικά αφηγήματα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποχαιρετά την Ελένη Ζιουτοπούλου

 

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποχαιρετά την Ελένη Ζιουτοπούλου

Έφυγε για το τελευταίο της ταξίδι η γλυκιά συντρόφισσα Ελένη Ζιουτοπούλου... Θα μείνει πάντα στις καρδιές μας.

Η Ελένη μας ενέπνεε με την επιμονή της και τη δέσμευση της στις αξίες του αγώνα και της συλλογικότητας. Με το χαμόγελο πάντα, μαχήτρια και αγωνίστρια ως το τέλος, με σηκωμένο το χέρι στις διαδηλώσεις και τις πορείες.

Ήταν αγωνίστρια της επαναστατικής αριστεράς της μεταπολίτευσης. Παρακολουθούσε πάντα με ενδιαφέρον, την συζήτηση και την δράση των οργανώσεων της «εκτός των τειχών» Αριστεράς. Υπήρξε μέλος της Κ.Ο. Μαχητής, ιδρυτικό μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέλος του «Φυσάει Κόντρα» στην Αγία Παρασκευή παρούσα σε κάθε τοπικό κίνημα και σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στις γειτονιές.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκφράζει τα συλλυπητήριά της στους συγγενείς, στους συντρόφους και στα αγαπημένα της πρόσωπα. Την αποχαιρετάμε με την υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε μέχρι τη νίκη

Στις 23.12 στη Ριτσώνα θα είναι ο τελευταίος αποχαιρετισμός.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Βαθιά αντιδημοκρατική πρόκληση η δίωξη αγωνιζόμενων αγροτών σαν «εγκληματική οργάνωση»

Βαθιά αντιδημοκρατική πρόκληση η δίωξη αγωνιζόμενων αγροτών σαν «εγκληματική οργάνωση»

Να φύγει τώρα η κυβέρνηση του αυταρχισμού, της φτώχειας και του πολέμου

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τη νέα αστυνομική επίθεση καταστολής στις αγροτικές κινητοποιήσεις στην Κρήτη την Δευτέρα 8 Δεκέμβρη και καταδικάζει την βαθιά αντιδημοκρατική πρόκληση της κυβέρνησης να προχωρήσει διώξεις αγωνιζόμενων αγροτών σαν «εγκληματική οργάνωση».

«Φωνάζει ο κλέφτης, να φοβηθεί ο νοικοκύρης!». Η κυβέρνηση της κοινωνικής λεηλασίας και του ΟΠΕΚΕΠΕ των Βορίδη, Αυγενάκη, «Φραπέ», «Χασάπη» δεν είναι σε θέση να συκοφαντεί κανένα. Ο αγροτοκτηνοτροφικός κόσμος δίνει μάχη επιβίωσης ενάντια στην αντιαγροτική πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ, ενάντια στην αρπαγή πόρων με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ για τους κομματικούς εκλεκτούς της ΝΔ. Αυτός ο αγώνας είναι δίκαιος και δεν σπιλώνεται ούτε καταστέλλεται.

Να σταθούμε δίπλα στον αγωνιζόμενο κόσμο της υπαίθρου, να παλέψουμε να φύγει η κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει σήμερα αλληλεγγύη στη φτωχομεσαία αγροτιά και εκεί θα μετρηθούν όλες οι δυνάμεις του λαϊκού-εργατικού κινήματος και της Αριστεράς.

• Νίκη στα μπλόκα - Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των αγροτοκτηνοτρόφων

• Κάτω τα χέρια από τους λαϊκούς αγώνες και τις δημοκρατικές ελευθερίες

• Όχι στην αστυνομική βία και καταστολή. Καμία δίωξη αγωνιζόμενων αγροτών

Ο Άγγελος Χάγιος γράφει για τον Ευτύχη Μπιτσάκη

Ευτύχης Μπιτσάκης: Κομμουνιστής Διανοούμενος, αδιάκοπα παρών στο Γίγνεσθαι της Θεωρίας και της Πράξης

Γράφει ο Άγγελος Χάγιος

1.– Στην εκδήλωση – πολιτικό μνημόσυνο για τον Ευτύχη Μπιτσάκη, έδωσε το παρών ένα ευρύτερο φάσμα αριστερών, επιστημόνων, φίλων και συναγωνιστών του, με σημαντικές αναφορές στο έργο τη ζωή και τον αγώνα ενός ξεχωριστού ανθρώπου, κομμουνιστή, επιστήμονα και φιλοσόφου, αδιάκοπα παρόντος στο γίγνεσθαι της θεωρίας και της πράξης.

Ως Κομμουνιστική Απελευθέρωση, με σεβασμό σε όλες τις προσεγγίσεις, συμβάλλουμε στην πλούσια αυτή συζήτηση. Επιδιώκουμε να αναδείξουμε τη συλλογική μας εμπειρία από μια πολύχρονη δημιουργική πολυκύμαντη κοινή πορεία με τον Ευτύχη Μπιτσάκη, από τα χρόνια του Νέου Αριστερού Ρεύματος μέχρι τη νέα οργάνωση.

Επιχειρούμε, στη νέα εποχή του καπιταλισμού, με μια νέα απόπειρα κομμουνιστικής ανασυγκρότησης, να μελετήσουμε, πώς μια αριστερή τάση αναζήτησης του αντιδικτατορικού και μεταπολιτευτικού κινήματος, μια νεανική ανταρσία το '89 και, στη συνέχεια, ένα συλλογικό μειοψηφικό εγχείρημα κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης εμπλουτίστηκε και αναβαθμίστηκε σε αλληλεπίδραση με τον Ευτύχη και το έργο του. Με μια προσωπικότητα που, στην εποχή της, μέσα στην ολότητα των γεγονότων, όχι των πραγμάτων, δηλαδή μέσα στον κόσμο, τον οποίο οι επαναστάτες έχουν σκοπό να τον αλλάξουν, επέδρασε στη σκέψη τους δημιουργικά. Σε μια συλλογική θεωρητική και πολιτική προσπάθεια διαφοροποίησης από παραδοσιακά κομματικά και μεταμοντέρνα δεδομένα.

2.- Με την αριστερή τάση αντίστασης και αναζήτησης νέας κομμουνιστικής προοπτικής.

Η πρώτη γνωριμία με τον Μπιτσάκη, της γενιάς που πολιτικοποιήθηκε στο αντιδικτατορικό και μεταπολιτευτικό κίνημα, έγινε με το βιβλίο του «Φυσική και Φιλοσοφία» που υπέγραφε ως Κ. Πολίτης και εκδόθηκε πρώτη φορά το 1965. Πρόκειται για το μετέπειτα γνωστό έργο του «Είναι και Γίγνεσθαι». Αποτέλεσε τομή στον προβληματισμό και τις επιλογές των μαχόμενων – ιδιαίτερα των νέων- αριστερών και, ειδικότερα, στην κατανόηση του πολύπλοκου και αντιφατικού πλέγματος σχέσεων ανάμεσα σε επιστήμη, τεχνολογία, φιλοσοφία και κοινωνική πρακτική εν γένει, με την ταξική πάλη στο κέντρο της τελευταίας. Με γλώσσα, επιχειρήματα και ορολογία που κερδίζουν ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, χωρίς καμία υποχώρηση μπροστά στη «σαγήνη» της απλούστευσης ή, από την άλλη πλευρά, του ακαδημαϊσμού, το βιβλίο παρουσιάζει εύληπτα τα τελευταία πορίσματα της Κοσμολογίας, της Φυσικής και της Βιολογίας για να θεμελιώσει τον υλισμό.

Όπως εξηγεί σε συνέντευξή του στο Πριν ο Ευτύχης Μπιτσάκης,

«οι Φυσικές Επιστήμες είχαν ανέκαθεν μια φιλοσοφική εμβέλεια. Η Φυσική, η Κοσμολογία και οι επιστήμες της ζωής έθεσαν νέα φιλοσοφικά ερωτήματα και έδωσαν νέα επιχειρήματα στο σύγχρονο υλισμό, αλλά επίσης τροφοδότησαν νέες μορφές φυσικού ιδεαλισμού».

Στην εποχή αυτή, ο Ε. Μπιτσάκης επέλεξε να προσεγγίσει το πρόβλημα των σχέσεων ύλης και πνεύματος, όχι στο επίπεδο της φιλοσοφικής αφαίρεσης, αλλά διά μέσου των φυσικών επιστημών. Παροτρύνει, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει και διδάσκει μια νέα εργατική βάρδια, μια νέα επαναστατική τάση, να αναζητά απαντήσεις «στα αιώνια ερωτήματα», όχι στους ουρανούς του αφηρημένου, αλλά μέσα από τη φιλοσοφική καταξίωση του συγκεκριμένου, του ειδικού και της γενίκευσης. Να μελετά υλιστικά τις έννοιες της ύλης, της κίνησης, του χώρου, του χρόνου, της απειρότητας, της αιτιότητας και αναγκαιότητας, της αλλοτρίωσης και ελευθερίας, με βάση επιστημονικά και κοινωνικά δεδομένα τής κάθε εποχής. Χωρίς, ωστόσο, να αγνοείται η καταστατική διαφορά των φυσικών επιστημών με τη φιλοσοφία διότι «Αυτή η σύγχυση συναντάται σε κείμενα ενός απλοϊκού υλισμού».

Και συμπληρώνει ο Μπιτσάκης πως

«ενάντια στη θετικιστική και μεταμοντέρνα απόρριψη των φιλοσοφικών προτάσεων, επειδή δήθεν στερούνται νοήματος, εγώ επιχειρώ να αναδείξω την ενότητα, η οποία συνυπάρχει με την καταστατική διαφορά».

Σε συνδυασμό, μάλιστα, με την αναγκαία χειραφέτηση του ίδιου του Μαρξισμού από τα νεκρά μηχανιστικά σχήματα, για να ανοίξουν οι «Δρόμοι της διαλεκτικής». Διότι, όπως αναφέρει ο ίδιος,

«η διαλεκτική δεν είναι σύστημα κλειστό στον ιστορικό χρόνο, όπως είναι τα θεωρησιακά συστήματα. Η διαλεκτική αντίληψη της φύσης και της κοινωνίας αναπτύσσεται ή πρέπει να αναπτύσσεται αξιοποιώντας το γίγνεσθαι των επιστημών και το σύνολο της κοινωνικής πρακτικής».

Με το «Θεωρία και Πράξη» μας προσφέρει ένα συναρπαστικό ταξίδι της μαρξιστικής σκέψης πάνω στα ζητήματα της αλλοτριωμένης πράξης και της ελευθερίας, της σχέσης ανάμεσα στο κοινωνικό Είναι και τη συνείδηση, τις δυνατότητες της γνώσης και τις ρίζες της πλάνης, δηλαδή της σχέσης ανάμεσα στην ιδεολογία και τη γνώση.

Στο βιβλίο του "Ανθρώπινη Φύση- Για ένα κομμουνισμό του πεπερασμένου", τονίζει πως η θεμελιώδης αντινομία του κεφαλαιοκρατικού συστήματος είναι αδύνατο να αρθεί χωρίς την ανατροπή τού καπιταλισμού.

Υποστηρίζει μαχητικά την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι γενετικά κοινωνικό όν και, επομένως, δεν υπάρχει ανθρωπολογικό εμπόδιο για τον κομμουνισμό. Η ανάλυσή του τοποθετεί τον άνθρωπο εντός της γήινης κοινωνικής, ιστορικής και φυσικής πραγματικότητας μέσα στην οποία εξελίσσεται, "έστω και αν διατηρεί, λιγότερο ή περισσότερο, κάποιες διαχρονικές σταθερές".

Η ανθρώπινη προσωπικότητα, σε αντίθεση με την αστική αντίληψη πως το άτομο της αστικής κοινωνίας είναι δήθεν το τελικό προϊόν της Ιστορίας, διαμορφώνεται και εξελίσσεται στην πάλη των τάξεων και στην πράξη με τη φύση και έτσι "οι περιπέτειες της Ιστορίας γίνονται περιπέτειες της ανθρώπινης προσωπικότητας".

Σε μια διεξοδική και οξυδερκή διείσδυση στην ουσία των πραγμάτων, θα καταλήξει πως βρισκόμαστε πλέον σε μια εποχή στην οποία

"στο κουτί της Πανδώρας έμεινε η τελευταία ελπίδα". "Οι σημερινές κυρίαρχες σχέσεις οι οποίες καθιστούν μη λειτουργικά τα διάφορα συστήματα ηθικής, η σημερινή κτηνωδία, δεν είναι αναγκαστικά η μοίρα μας. Ο κομμουνισμός είναι μια μη πραγματωμένη δυνατότητα εγγεγραμμένη στη δυναμική του σημερινού βάρβαρου κόσμου".

Στο πλαίσιο αυτό ο Μπιτσάκης αναδείχνει την έννοια της ουτοπίας σε κεντρική στο έργο του αλλά και έμπνευση για το ομώνυμο περιοδικό που δημιούργησε.

Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα της ουσιαστικής επίδρασης του συνολικού έργου του Μπιτσάκη στην Αριστερά. Και πιο συγκεκριμένα, σε αλληλεπίδραση με την αριστερή τάση αντίστασης και αναζήτησης νέας κομμουνιστικής προοπτικής. Στην αναζήτηση δρόμου ανεξάρτητου από τα αδιέξοδα του θετικιστικού επιστημονισμού και του κοινωνιολογισμού.

3.- Πρόγραμμα κομμουνιστικής απελευθέρωσης

Ο Μπιτσάκης μάς πρόσφερε μια δυνατότητα που δεν μπορούσαμε να τη βρούμε εύκολα στη διάρκεια της δικτατορίας αλλά και στη μεταπολίτευση. Να συναντηθείς, να επικοινωνήσεις και να συζητήσεις με αγωνιστές προηγούμενων φάσεων τού κινήματος σε άλλη βάση από τη διαδεδομένη λογική και ψυχολογία ήττας και απογοήτευσης. Να συζητήσεις, να σκεφτείς και να πράξεις, όχι για τον εκδημοκρατισμό του συστήματος αλλά για την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα μιας σύγχρονης επαναστατικής πολιτικής. Υπάρχει μια ορισμένη εμπειρία από ένα μειοψηφικό ρεύμα, στον αντιδικτατορικό και μεταπολιτευτικό αγώνα, που αναζητούσε απαντήσεις στην κρίση τής κομμουνιστικής αριστεράς και του «υπαρκτού», για μια άλλη αριστερά μετά τη χούντα, όχι μια από τα ίδια, με Βάρκιζες και ιστορικούς συμβιβασμούς.

Αυτό το ρεύμα δεν το ικανοποιούσαν απαντήσεις και γραμμές εκδημοκρατισμού και ΕΟΚικού εκσυγχρονισμού της αστικής δημοκρατίας, σοσιαλδημοκρατικού ή ευρωκομμουνιστικού χαρακτήρα. Με δεδομένη και την κρίση όλων των ιστορικών ρευμάτων της Αριστεράς, το ερώτημα για τη διαλεκτική ενός νέου κύκλου επαναστατικής ανασυγκρότησης και παρέμβασης έμπαινε στην ημερήσια διάταξη.

Η επαφή με το έργο του Ευτύχη αποτέλεσε προωθητικό παράγοντα στις αναζητήσεις και τις τάσεις αυτές. Και είναι πολύ σημαντικό ότι προερχόταν από ένα αγωνιστή με αδιάκοπη συμμετοχή σε όλες τις κρίσιμες περιόδους του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος. Με επιλογές στράτευσης δύσκολες, στην ΕΠΟΝ, στη φυλακή, στο κόμμα, στο κίνημα, στο σπουδαίο πεδίο της καθημερινότητας της ζωής.

Με τον Ευτύχη συναντιόμαστε και αγωνιζόμαστε από κοινού στα τέλη της δεκαετίας του '80 ενάντια στη δεξιά πολιτική του ΚΚΕ που φτάνει στο απόγειό της, με την άθλια ταξική συνεργασία και την ανοικτή πλέον συμμετοχή του στη διαχείριση της κρίσης και τη σταθεροποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος. Η «μεγάλη ενότητα της Αριστεράς» οδηγεί ακριβώς στο αντίθετό της. Οι διασπάσεις και οι απογοητεύσεις φουντώνουν αλλά και οι αναζητήσεις επαναστατικής διεξόδου επιχειρούν να ανασυγκροτηθούν.

Συμμετέχει δραστήρια στο πλαίσιο του Νέου Αριστερού Ρεύματος στο ρεύμα της νέας αντίστασης, της θεωρητικής δουλειάς για τον επανασχεδιασμό του προγράμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Το ρήγμα που άνοιξε το '89 με την έμπρακτη αριστερή αμφισβήτηση της ρεφορμιστικής και διαχειριστικής αριστεράς, στο φόντο των γενικότερων, διεθνών και εσωτερικών, εξελίξεων, βαθαίνει και, σε ένα βαθμό, συνδέεται με σχετικά πιο μαζικούς όρους με την ανάγκη και αναζήτηση μιας άλλης αριστεράς, επαναστατικής και μαχητικής, με εργατική δημοκρατία, μαρξιστικά σκεπτόμενης και σύγχρονα κομμουνιστικής.

Σε αυτή την επιλογή δίνει μαχητικό παρών συμβάλλοντας στην προσπάθεια δημιουργικής ανάπτυξης του μαρξισμού, σε αντιπαράθεση με μηδενιστικές αλλά και με απολιθωμένες δογματικές αντιλήψεις. Στο βιβλίο του «Ρήξη ή ενσωμάτωση» αποκαλύπτει τις βαθύτερες ταξικές και ιδεολογικές αιτίες της ιστορικής αδυναμίας του ΚΚΕ να λειτουργήσει ως «συλλογικός διανοούμενος». Αναδεικνύει και εξηγεί το φόβο της κομματικής γραφειοκρατίας απέναντι στην κριτική και επαναστατική φύση της διαλεκτικής διότι «ο πραγματισμός χωρίς αρχές, ο σεκταρισμός και η δεξιά πολιτική δεν έχουν ανάγκη από θεωρία».

4.– Σταθερή είναι η άποψη του Μπιτσάκη ότι, η δημιουργική ανάπτυξη του μαρξισμού προϋποθέτει ανάδειξη και ερμηνεία των στρεβλώσεών του, συγκεκριμένη τοποθέτηση για την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" και την αποτυχία – ήττα του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος. Η κριτική έρευνα και αξιολόγηση αυτή είναι αναγκαία για να διαμορφωθεί επαναστατική κομμουνιστική πρωτοπορία στον 21ο αιώνα. Για να συνεχίσει στο «Ένα φάντασμα πλανιέται» με την ανάπτυξη μιας πολιτικο-θεωρητικής ανάλυσης για την εποχή που τελείωνε και για μια νέα εποχή που είχε ήδη αρχίσει προτού τελειώσει η προηγούμενη. Σε συνάρτηση με αυτά, επιχειρεί μια τεκμηριωμένη ανάλυση των μεγαλύτερων από ποτέ δυνατοτήτων κοινωνικής απελευθέρωσης. Για να ανοίξουν δρόμοι έκφρασης αυτών των δυνατοτήτων, μέσα από το πλέγμα των πρωτόγνωρων δυσκολιών, είναι αναγκαία μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική και τακτική.

Η μάχη του Μπιτσάκη δεν περιορίστηκε στη θεωρητική διαπάλη, έρευνα και ανάλυση. Στα χρόνια της ήττας, ο Μπιτσάκης απορρίπτει το κλίμα της ιδεολογικής μετάλλαξης και προσαρμογής στη νέα τάξη. Έδωσε μάχη, από την περίοδο της δικτατορίας στο πεδίο των κρίσιμων ζητημάτων της ενδοαριστερής αλλά και εσωκομματικής διαπάλης με προφορικές και γραπτές τοποθετήσεις στις οποίες, όπως γράφει, δεν πήρε πολιτικές απαντήσεις.

Στη μεταπολίτευση, δεν περιορίζεται στην ανάλυση των αιτιών της στασιμότητας και υποχώρησης στην ίδια την θεωρία του μαρξισμού, της καπιταλιστικής μετάλλαξης του υπαρκτού, του φαινόμενου της γραφειοκρατίας, της αυτονόμησης κόμματος και κράτους και της επιβολής τους στην κοινωνία ως αντίπαλων εντέλει δυνάμεων,

Αναδείχνει την ανάγκη επανάκτησης της επαναστατικής αντίληψης για την εργατική δημοκρατία στη μεταβατική περίοδο προς τον κομμουνισμό, όχι μόνο ως στρατηγική προοπτική αλλά και ως συγκεκριμένη πρακτική στη λειτουργία του κόμματος και του μετώπου και στη διαλεκτική σχέση τους με το κίνημα, για την αποκατάσταση της σχέσης ενότητας – αλληλεπίδρασης πρωτοπορίας και μαζών που έχει διαρραγεί.

Μελετά τους όρους και τους δρόμους κατάργησης του κράτους και των τάξεων στον κομμουνισμό και, με αυτή τη λογική, επεξεργάζεται πολιτική τακτική απέναντι στο αστικό κράτος, στο πολιτικό του σύστημα και τους θεσμούς του προκειμένου να εξοπλίζεται η αριστερά και το κίνημα με πολιτικούς στόχους ρήξης και ανατροπής.

Στο πλαίσιο αυτό αναδείχνει, με το δικό του τρόπο, κρίσιμα ερωτήματα των εργαζομένων για το πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας. Στο «Ανθρώπινη φύση» αναρωτιέται:

«Μπορούμε να απαλλαγούμε από τον εξουθενωτικό αστικό καταμερισμό εργασίας; Από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς; Πώς θα ήταν δυνατόν να αποφύγουμε τη σπατάλη και τελικά την εξάντληση των φυσικών αποθεμάτων, τη μόλυνση του πλανήτη, τις μεγαλουπόλεις της νέας φτώχειας, της μοναξιάς και του καθημερινού άγχους;»

Πώς, με την αξιοποίηση των κατακτήσεων των επιστημών και της τεχνολογίας από σύγχρονες κοινότητες, όπου η πολλαπλότητα των απασχολήσεων θα μειώνει τον αυστηρό καταμερισμό της εργασίας, η παραγωγή κατά το δυνατόν σε τοπική κλίμακα υλικών αγαθών θα αξιοποιεί τις τοπικές ιδιομορφίες, οι μεταφορές προϊόντων θα μειωθούν και μαζί με αυτό η ενεργειακή σπατάλη.

Η πολλαπλότητα παραγωγής προϊόντων σε τοπική κλίμακα δεν θα σημάνει την άρνηση κεντρικού σχεδιασμού. Η σημερινή τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα δημοκρατικού συντονισμού του τοπικού με το κοινωνικό, στο πλαίσιο της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Ενώ αναδείχνει την άποψη του Φ. Ένγκελς, στο Αντι-Ντύρινγκ:

«Η κατάργηση του διαχωρισμού της πόλης και της υπαίθρου δεν είναι συνεπώς ουτοπία, έστω και αν έχει ως προϋπόθεση την κατά το δυνατόν με μεγαλύτερη ισότητα κατανομή της μεγάλης βιομηχανίας σε ολόκληρη της χώρα. ….Οι μεγαλουπόλεις του καπιταλισμού θα μείνουν κάποτε έρημα μνημεία μιας βάρβαρης εποχής…»

5.– Ο Μπιτσάκης υποστηρίζει την ανάγκη ριζικών αναπροσαρμογών στη στρατηγική και τακτική της Αριστεράς. Προβάλλει τη λογική τού επαναστατικού δρόμου σε αντιπαράθεση με τη λογική μικρών κερδών στη βάση της αποδοχής της ήττας. Ορίζει την Ρήξη σε διάκριση από την μεταφυσική αντίληψη για «καθαρή επανάσταση», αλλά και με τη λογική των επιμέρους ρήξεων πάντα στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Ρήξη σημαίνει άλμα, επαναστατικός μετασχηματισμός, ο οποίος θα είναι η κορυφαία στιγμή μιας διαδικασίας όπου μέσα από καθημερινές μάχες, μικρές και μεγάλες, η Αριστερά θα αναγνωρίζεται ως ηγεμονική δύναμη της κοινωνίας. Στο ερώτημα «ποια αριστερά;»:

«Πριν απ' όλα η κομμουνιστική. Και μαζί με αυτήν, σε μια διαρκώς αναπτυσσόμενη συμπαράταξη –σε μια συμμαχία στρατηγικού χαρακτήρα, ολόκληρη η αριστερά, ανανεωμένη, επαναστατική, στο ύψος των μεγάλων κινδύνων και των μεγάλων ελπίδων της εποχής μας».

Από τη σκοπιά αυτή και από θέσεις αρχών διαφοροποιείται και αντιπαρατίθεται στη λογική τής περεστρόικα, της ΕΟΚικής ενσωμάτωσης, της γραμμής κάθαρσης του πολιτικού συστήματος και του κυβερνητισμού που κυριαρχεί στην Αριστερά και το ΚΚΕ. Απαντά, συστηματικά, στην επίθεση της ΚΕ και κομματικών στελεχών του ΚΚΕ που κάνουν κριτική στην «αντικομματική ομάδα», ακριβώς για την αντίστασή της στη δεξιά κατολίσθηση, στη διαχείριση του συστήματος και τελικά στην ταξική συνεργασία στο όνομα των συμμαχιών και της κάθαρσης του πολιτικού συστήματος.

Στις συνθήκες αυτές για τον Μπιτσάκη, η ανάλυση της κρίσης του εργατικού κινήματος δεν αφορά μόνο την Αριστερά. Αφορά στο μέλλον της ανθρωπότητας, στη δυνατότητά της να ελέγξει το ιστορικό γίγνεσθαι και να δημιουργήσει συνθήκες όπου η ζωή των ανθρώπων θα αποκτήσει περιεχόμενο. Υπογραμμίζει ότι το έργο των κλασικών αποτελεί την αφετηρία και τη βάση αλλά δεν μπορεί, από μόνο του, να δώσει τη συγκεκριμένη απάντηση στα σημερινά ερωτήματα. Ιστορικά όμως είναι αναγκαίο καθήκον να ανακτήσουμε το επιστημονικό κεκτημένο του μαρξισμού. Αυτό απαιτεί τη μελέτη και γνώση της νέας εποχής, την διαλεκτική ανάλυση της ιστορίας του κινήματος και την κριτική αποτίμηση της θεωρίας καθεαυτής, σε συνάρτηση με τους τρόπους εφαρμογής της και το αυτονόητο της δημιουργικής ανάπτυξής της.

Με αυτό το σκεπτικό υπογραμμίζει ότι «Ο σοσιαλισμός δεν είναι όραμα, όπως επαναλαμβάνουν πληκτικά ανανήψαντες νεοσταλινικοί και νεόφυτα της σοσιαλδημοκρατίας. Ο σοσιαλισμός είναι δυνατότητα που ωριμάζει στο πλαίσιο της σημερινής ατομιστικής κοινωνίας».

Ενώ προβάλλει και αναλύει τη θέση των Μαρξ – Ένγκελς, ότι «Ο κομμουνισμός δεν είναι για εμάς ούτε κατάσταση που πρέπει να δημιουργηθεί ούτε ένα ιδανικό με το οποίο πρέπει να ρυθμιστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση, η οποία καταργεί την υπάρχουσα κατάσταση.»

Υπενθυμίζει τη θέση του Λένιν ότι η σύγκρουση των παραγωγικών δυνάμεων με τις σχέσεις παραγωγής δεν οδηγεί «νομοτελειακά» στην επανάσταση, μπορεί να οδηγήσει και σε παρατεταμένη κρίση και σήψη.

«Ο σοσιαλισμός είναι μια από τις δυνατότητες του σημερινού κόσμου… και δεν θα έρθει από μόνη την κίνηση των αντικειμενικών νόμων της Ιστορίας…. Ούτε η σοσιαλιστική συνείδηση αποκτάται αυθόρμητα ή μόνο με τη θέληση…. Το ζητούμενο είναι …η απαρχή της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και της συγκρότησης του επαναστατικού υποκειμένου της εποχής μας».

6.– Στην κοινή πορεία με τον Ευτύχη, είχαμε δημιουργικές συζητήσεις, αλλά και διαφορετικές προσεγγίσεις και απόψεις. Είναι χαρακτηριστικός ο ανοικτός αλλά και κριτικός τρόπος της υποστήριξης και της συμμετοχής του στο ρεύμα της ρήξης του '89 και της οργανωτικής συγκρότησής του. Η δημιουργική συμμετοχή του στο νέο εγχείρημα συνδυαζόταν με συγκεκριμένες κριτικές παρατηρήσεις για την έλλειψη πολιτικής πλατφόρμας και ανοικτής προβολής της για συζήτηση στον κόσμο της Αριστεράς. Για την ανεπάρκεια των επεξεργασιών και της πρακτικής μας στους τομείς της θεωρίας και της οργάνωσης στη νέα εποχή, του προγράμματος στρατηγικής και τακτικής και των πολιτικών συνεργασιών στην Αριστερά. Ακολουθούσε την πρακτική της ανοικτής συζήτησης για όλα τα ζητήματα με όρους εργατικού πολιτισμού, συντροφικής σχέσης και αλληλεγγύης. Λειτουργούσε ως μέλος της οργάνωσης χωρίς να διεκδικεί ρόλο δάσκαλου ή «αφ' υψηλού» καθοδηγητή όταν υπερασπιζόταν τις απόψεις του και την αυτοτέλεια του έργου του. Ανοικτός στο διάλογο, στη συνεργασία με όλα τα ρεύματα της αριστεράς, χωρίς να επηρεαστεί από τις όποιες δυνατότητες πρόσφεραν είτε η κυβερνώσα αριστερά είτε η κομματική γραφειοκρατία.

Η εξήγηση για τις συγκεκριμένες πολιτικές και οργανωτικές επιλογές του Μπιτσάκη δεν βρίσκεται σε καμιά μεταφυσική κομματικότητα αλλά στον συνολικό προσανατολισμό του έργου του το οποίο συμβάλλει στη μάχη για την θεωρητική, οργανωτική αλλά και πολιτική ανεξαρτησία της επαναστατικής κομμουνιστικής αριστεράς που είναι το κρίσιμο της περιόδου. Ενισχύει την μετωπική συγκρότηση των ανατρεπτικών τάσεων της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς και την κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς μέσα στο κίνημα.

Τα έργα του Ευτύχη αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη. Χωρίς να αποτελούν συνταγή για το «τι να κάνουμε», μπορούν να αξιοποιηθούν, με την ανάπτυξη κρίσιμων πλευρών τους, και να λειτουργήσουν ως γέφυρα του χθες με το σήμερα, να ενισχύσουν τα όπλα του κινήματος στην κοινωνικοπολιτική αντιπαράθεση της περιόδου. Σε μια πρωτόγνωρη εποχή που εξαπολύεται εργατική και νεολαιίστικη γενοκτονία, γενικευμένη πολεμική απειλή, ο δολοφονικός καπιταλισμός συγκροτεί καθεστώς κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού και προληπτικής αντεπαναστατικής επίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς.

Σε αυτές τις συνθήκες, η διαρκής διαμάχη υλισμού και ιδεαλισμού, ορθολογισμού και ανορθολογισμού,  οξύνεται στο έπακρο, στο πλαίσιο μάλιστα της πρωτοφανούς έκρηξης των επιστημών πληροφορικής και των τεχνολογιών επικοινωνιών, της Κβαντικής Επιστήμης και των Κβαντικών Τεχνολογιών, των φυσικών επιστημών, της Βιολογίας και της Κοσμολογίας. Όμως ακόμα και σήμερα, ο επιστημονικά θεμελιωμένος υλισμός παραμένει μειοψηφικός διότι, όπως γράφει ο Μαρξ, κυρίαρχη ιδεολογία κάθε κοινωνίας είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης.

Στις συνθήκες αυτές, «η κίνηση από τη Φυσική, στη Φιλοσοφία, στην πολιτική και πάλι πίσω», όπως εύστοχα ειπώθηκε προσυνεδριακά, συνδέεται με μια σύγχρονη επαναστατική επαγγελία μιας νέας κομμουνιστικής απόπειρας που, ειδικά σήμερα, αποδεικνύεται ότι είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Ο Μπιτσάκης συνδέεται και πάλι με τις σύγχρονες αναζητήσεις των νεότερων γενιών του κινήματος με βάση τη διεξοδική και οξυδερκή προσέγγισή του πως βρισκόμαστε πλέον σε μια εποχή στην οποία είναι δυνατόν να αναμετρηθούμε με κρίσιμα ερωτήματα που απασχολούν την εργατική τάξη και πρωτίστως τη νέα βάρδια της.

Σε αυτές τις συνθήκες συνέβαλε, όπως πάντα με τον δικό του κριτικό τρόπο, στη συγκρότηση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, με στόχο μια σύγχρονη επαναστατική κομμουνιστική αριστερά «στο ύψος των μεγάλων κινδύνων και των μεγάλων ελπίδων της εποχής μας».

Στο παραπάνω κείμενο βασίστηκε η τοποθέτηση του Άγγελου Χάγιου εκ μέρους της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, στην εκδήλωση μνήμης Ευτύχη Μπιτσάκη που πραγματοποιήθηκε στο Πάντειο την Τετάρτη 22 Οκτώβρη 2025. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την Πρωτοβουλία συγγενών, φίλων, συνεργατών και συντρόφων του η οποία συγκροτήθηκε μετά την πολιτική κηδεία του στην Κρήτη.

Δημοσιεύτηκε στην Παντιέρα